Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008

Γεύση ευτυχίας..



Υπάρχουν στιγμές, που ακόμα κι ένα μικρό φωτάκι,
φτάνει για να φωτίσει το σύμπαν μας
με τη δύναμη και τη ζεστασιά ενός ήλιου..
Υπάρχουν στιγμές που μας θυμίζουν τη ζωή που δε ζήσαμε
για να 'χουμε μπούσουλα στα ταξίδια μας..
Υπάρχουν άνθρωποι-σταθμοί για να 'χει κάθε μας ταξίδι
μια θέση σε κάποιο χάρτη
γιατί τα ταξίδια χωρίς προορισμό μοιάζουν με άσκοπες περιπλανήσεις..
Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις
λειτουργούν αναλγητικά στους πόνους της ψυχής μας..
Υπάρχουν στιγμές που θέλω να φυλακίσω
μα ο χρόνος κυλάει και το μυαλό γερνάει..
..........................................
Υπάρχει ένα σύμπαν για 'μενα και για 'σένα
με μυρωδιές από σώματα φρεσκοπλυμένα
και ζεστασιά και λέξεις θεραπευτικές
κι εκείνη την απόκοσμη ζαλάδα
που μόνο ο έρωτας και το κρασί φέρνουν στο νου..
Υπάρχουμε κάπου εκεί,
για να θυμίζουμε πρώτα απ' όλα στον εαυτό μας
πως όσο οι καρδιές και τα σώματα δεν ξεχνούν
διεκδικούμε δικαιωματικά το δικό μας κομμάτι στην αιωνιότητα..
Καλή μας χρονιά έρωτα μου..

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!
ΥΓΕΙΑ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ ΕΛΠΙΔΑ ΝΑ ΦΕΡΕΙ Ο ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ!!

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2008

Η Λίτσα και ο Θασύβουλας!!


(Ή αλλιώς 10+1 τρόποι να περάσετε ευτυχισμένα Χριστούγεννα)


Η Λίτσα έκανε για άλλη μια φορά Ζάπιγκ στα κανάλια,όλα έδειχναν πασίχαρους,πασίγνωστους
και τρισευτυχισμένους να γλεντοκοπάνε με φανταχτερά ρούχα..
Οι γυναίκες παναδύνατες και λαμπερές με υπέροχο γαλλικό μανικιούρ και χωρίς την παραμικρή ρυτίδα στο πρόσωπο και οι άντρες αρρενωποί με υπέροχα κοστούμια και λαμπερά χαμόγελα..
Τις προηγούμενες μέρες ο κόσμος καιγόταν,οι έμποροι παραπονιόταν για τα μαγαζιά τους που δεν είχαν δουλειά οι απολυμένοι που δεν είχαν λεφτά να κάνουν γιορτές κι οι νέοι διαδήλωναν για το μέλλον τους κατά πως έλεγαν..Η Λίτσα δεν τα καταλάβαινε όλα αυτά,το μόνο που ήξερε ήταν ότι Χριστουγεννιάτικα ήταν ολομόναχη, οι γκόμενοι που συνήθως τη θυμόντουσαν όποτε είχαν καύλες, πιθανότατα γλεντοκοπούσαν με τις "επίσημες" γκόμενες τους ή απλά είχαν διαλέξει κάποια άλλη για να περάσουν τις γιορτές τους.. Η κολλήτη της είχε βρει γκόμενο και είχαν φύγει διακοπές και οι οικογενειακές διακόπες με τα αδέρφια και τα μουρμούρικα ανήψια της προκαλούσαν αλλεργία..
Ήταν απόλυτα σίγουρη πως ο Σάκης την είχε δαγκώσει τη λαμαρίνα μαζί της και πως σίγουρα θα της ζητούσε να περάσουν μαζί τα Χριστούγεννα είχε μάλιστα αγοράσει υπέροχα κατακόκκινα εσώρουχα για να ντυθεί Αγιοβασιλίτσα, ένα κόκκινο σκούφο και ασορτί χειροπέδες με κόκκινο γουνάκι που ήξερε πως θα τον ενθουσίαζαν το Σάκη..
Όμως ο Σάκης την τελευταία στιγμή της ανακοίνωσε πως θα περνούσε τα Χριστούγεννα στο χωριό του και στην γκριμάτσα απογοήτευσης της απάντησε πως ούτε καν του είχε περάσει απ' το μυαλό να περάσουν τα Χριστούγεννα μαζί μια και η σχέση τους ήταν όπως είπε "ξεκάθαρη" απ' την πρώτη στιγμή..
Η Λίτσα κάλυψε την απογοήτευση της μ' ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο και τον πληγωμένο εγωισμό της με μια βόλτα στα μπαράκια με άκρως προκλητική αμφίεση που τράβηξε τα βλέματα πολλών αρσενικών τα οποία απέρριψε με ένα εκδικητικό χαμόγελο που έλεγε: "Μάγκες απόψε δε γαμάτε, η Λίτσα δε σας χαραμίζει ούτε μια σταγόνα απ' τους υπέροχους χυμούς της"..
Δυο μέρες αργότερα κι αφού είχε ξεβάψει το ακριβοπληρωμένο μανικιούρ της με τα δόντια της, κι η μάσκαρα είχε σχηματίσει μαύρους κύκλους κάτω απ' τα αμυγδαλωτά της μάτια καθόταν στον καναπέ κάνοντας ζάπινγκ με πολλά πακέτα άδεια τσιγάρα και κι ένα μπουκάλι κρασί μισογεμάτο. Ήταν σχεδόν έτοιμη να κλάψει όταν σηκώθηκε και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και μπροστά στην αξιολύπητη εικόνα του απεριποιήτου ευατού της θύμωσε πάρα πολύ..
"Ώρα για πάρτι κορίτσι μου" είπε φωναχτά στην κοπέλα που στεκόταν απέναντι της..
Μπήκε στο μπάνιο και έκανε ένα καυτό μπάνιο με το πιο αρωματικό της αφρόλουτρο, πέρασε τις υπέροχες καμπύλες της με την πιο ακριβή κρέμα σώματος που είχε στο ντουλάπι του μπάνιου της,φόρεσε τις υπέροχες διχτυωτές κάλτσες που ήταν ασορτί με τις κόκκινες ζαρτίερες της, το σετάκι που είχε αγοράσει ειδικά για το Σάκη μαζί με το κόκκινο Αγιοβασιλιάτικο σκουφάκι της, τις κόκινες γόβες της κι αφού έφτιαξε τα μαλλιά της και βάφτηκε άνοιξε το πρώτο συρτάρι της ντουλάπας της..
Ο Θρασύβουλας κειτόνταν ήρεμος και ανυποψίαστος, ξεχασμένος εδώ και καιρό απ' την ιδιοκτήτρια του..Τον έβγαλε και τον κράτησε στα χέρια της μ' ένα χαμόγελο στα χείλη έσκυψε και τον φίλησε τρυφερά στο πάνω μέρος και δοκίμασε αν οι μπαταρίες του δούλευαν ακόμα..
Με το στρίψιμο ο Θρασύβουλας κουνήθηκε κι άρχισε να τρέμει ολόκληρος πράγμα το οποίο η Λίτσα το πήρε ως κοπλιμάν για την υπέροχη Χριστουγενιάτικη αμφίεση της..
Τον πήρε αγκαλιά και τον άφησε πάνω στο τραπέζι του σαλονιού έβαλε στον εαυτό της ένα ποτήρι κρασί κι άναψε ένα τσιγάρο..
"Απόψε αγόρι μου θα περάσουμε υπέροχα.." είπε καθώς τον χάιδευε με το τανούνι απ' τις κατακόκκινες γόβες της!

ΚΑΛΑ ΚΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!!

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Περιπλάνηση..




Φοβάμαι τα συναισθήματα που κιτρινίζουν
σαν ασπρόρουχα ξεχασμένα σε κάποιο συρτάρι..
Τις αποστάσεις που δεν έχουν να κάνουν
με τη γεωγραφική θέση..
Μια εικόνα γυρίζει στο μυαλό μου
δυο μάτια κι ένα πρωινό ξύπνημα..
Πόσα λίγα ξέρω για τούτο δω τον κόσμο..
Περιπλανιέμαι μάταια σαν κόκκος σκόνης
κι όσα γνωρίζω καταλήγουν πάντα στον ίδιο παρονομαστή
μια έλλειψη πίστης που δεν οδηγεί πουθενά..
Σαν εκείνο το παιδί που μάταια ζητάει να το χαιδέψουν
ανάμεσα σε ανθρώπους με κομμένα χέρια
επαίτης στους αιώνες,
ψυχή αμαρτωλή, καταδικάσμένη ποτέ να μη βρει
την γαλήνη των ουρανών..
Δε με αντέχω απροσάρμοστη και ανικανοποιήτη
ν' ακούω δυο φωνές μέσα μου
να πονάω με το άγγιγμα του αέρα
να ζω με το φόβο της συνεχούς περιπλάνησης..
Αύριο θέλω να ξυπνήσω και να μη φυσάει
να ξεκουραστώ γαλήνια στο τζάμι ενός παραθύρου
που θα βλέπει σ' ένα σπίτι που δε θα είναι μισό..

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2008

Μιά χαρά και μια λύπη..



Βρίσκομαι σε μια καθημερινή μάχη με το χρόνο,
και κατά πως φαίνεται εκείνος βγαίνει πάντα νικητής..
Κι αλίμονο, αλλιώς δε θα μπορούσε να γίνει,
εκείνος είν΄ αιώνιος, κι εγώ απλά περαστική..
Καμιά φορά γελώ με τα καμώματα του,
μα συνήθως θλίβομαι για τις στιγμές που χάνω,
για την ξεκούραση που τόσο μου λείπει,
για την ανεμελιά που έχασα πριν χρόνια,
για τις βιαστικές αγκαλιές σ' αυτούς που αγαπώ..
Κάτι σου δίνει, κάτι σου παίρνει
ποτέ όλα μαζί,
μια χαρά και μια λύπη,
αραδιασμένες διαδοχικά για να μην ξεχνάς..
Να ‘χεις το φόβο της απώλειας,
την ενοχή πως τα θες όλα..
Να χεις την κούραση στο βλέμμα,
και κάποιες ώρες τα βάρη σου να σε λιώνουν,
μα εσύ να λες: «όλα καλά, επέζησα και σήμερα»..
Είναι στιγμές που νιώθω μόνη, κι ας μην είμαι..
Είναι στιγμές που θέλω να νιώσω χαρά,
μα πονάει το μυαλό μου και το σώμα μου..
Είναι στιγμές που δε με φτάνουν οι ανάσες και νιώθω να πνίγομαι..
Είναι κι άλλες που θέλω να εξαφανιστώ..
Δε νιώθω λύπη για τα περασμένα, δεν προλαβαίνω να τα σκεφτώ..
Μα νιώθω πόνο για ΄κεινα που δεν προλαβαίνω να γευτώ..

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2008

Countdown to Christmas!!!



Δεν ξέρω για σας, εγώ πάντως το στόλισα το δέντρο μου!!!

Άντε παιδιά λιγότερο από ένας μήνας έμεινε για τα Χριστούγεννα
κι εγώ δεν κρατιέμαι..
Ξέρετε τώρα,
γράφω γράμμα στον Αι Βασίλη
για να είμαι σίγουρη ότι θα φτάσει στην ώρα του..
Προσπαθώ να είμαι καλό κορίτσι,(αυτό κι αν είναι δύσκολο!!)
για να πάρω το δώρο που ζήτησα..
Ανοίγω κούτες με στολίδια,καθαρίζω
και γενικά περιμένω την πιο αγαπημένη μου γιορτή
με την ανυπομονησία που ταιριάζει στην ηλικία μου..
Λίγο νωρίς ε;
Άμα σας λέω ότι δεν κρατιέμαι, δε με πιστεύετε!!

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2008

Το άλλο μου μισό..



Το άλλο μου μισό δεν το βρήκα, με βρήκε θλιμένη σε μια λεωφόρο
να έχω ξεχάσει τη διαδρομή της επιστροφής..
'Ηταν χειμώνας κι εκείνο τον καιρό το χιόνι είχε ασπρίσει τον κόσμο
μάλλον σε μια προσπάθεια να κρύψει την ασχήμια του..
Ο κόσμος κάποιες μέρες είναι πολύ άσχημος ίσως να φταίνε οι εξατμίσεις
ή ακόμα και που δεν προλαβαίνουνε να γελάσουνε οι άνθρωποι..
Κάθεται πάνω στις στέγες και στους τοίχους των σπιτιών μια απόγνωση
ίδια με 'κείνη του ανθρώπου που χάνεται,
σ' ένα αφιλόξενο δάσος μια κρύα νύχτα του χειμώνα,
μόνος κι απροστάτευτος ανάμεσα σε θηρία
που θα του επιτεθούν μονάχα από την ανάγκη τους για επιβίωση..
Έτσι ένιωθα κι εγώ, εκεί στην φωτισμένη λεωφόρο
έτοιμη να προστατευτώ, με τις αισθήσεις σε εγρήγορση
και τους δρόμους διαφυγής μελετημένους με την άκρη του ματιού μου..
Είναι που οι άνθρωποι δε μοιάζουν με τα θηρία της φύσης
καθώς δεν επιτίθενται για να επιβιώσουν..
Με βρήκε λοιπόν φοβισμένη κι ας είχε χιονίσει,
κι ας έδειχνε ο κόσμος πιο όμορφος,
με βρήκε να ψάχνω το δρόμο της επιστροφής..
Με χρεώθηκε άθελα του, σα παιδί που το βοηθάς να βρει τη μάνα του
κι αναλαμβάνεις να το προσέχεις μέχρι τότε,
που γίνεσαι κομμάτι της ζωής του τυχαία, ακόμα κι αν δεν είχες τέτοια πρόθεση..
Καθένας μας μπορεί να είναι χαμένος,
καθένας μας μπορεί να φοβάται,
κάθε στιγμή τυχαία ή προμελετημένη μπορεί να δέσει τη ζωή μας
με τη ζωή κάποιου περαστικού..
Είναι που κάποιοι άνθρωποι μπορεί να νιώσουν στην ανάσα μας το φόβο
και να γίνουν το άλλο μας μισό,
απλά και μόνο γιατί έτυχε να βρίσκονται
εκείνο το βράδυ στη συγκεκριμένη λεωφόρο..

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2008

Αγάπη είναι..



Η αγάπη δεν είναι αυταπόδεικτη..
Είναι ένας ζωντανός οργανισμός,
που χρειάζεται "τροφή"
και προστασία για να επιβιώσει..


Τα 2 ανθρωπάκια που φιγουράρουν στη φωτό είναι συνυφασμένα με την εφηβική μου ηλικία.. Εκείνα τα χρόνια σχεδόν σε κάθε σπίτι υπήρχε ένα μαξιλαράκι, μια κορνίζα κλπ. που όριζε την αγάπη
Love is..
Μόδα της εποχής, που σίγουρα έδωσε χρήματα στον εμπνευστή της, μου άφησε τελικά την απορία "Τι είναι αγάπη;"
Περιμένω το δικό σας ορισμό..
Κάτι μου λέει πως τα δυο φύλα θα την ορίσουν διαφορετικά..
Όπως και να 'χει ίσως όλοι μας έχουμε κάτι να μάθουμε..

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2008

Μη μ' ενοχλείτε..



Σηκώνω τα σεντόνια να ξαπλώσω
και ξεδιπλώνω ένα πόθο ασάλευτο,
σαν τις νύχτες τις κενές μας..
Οι λέξεις δεν έχουν καμία αξία σε στόματα κλειστά
κι η μάχη ανάμεσα στο συναίσθημα και τη λογική
έχει μονάχα ηττημένους..
Οι μέρες που θα ΄ρθουν θα επιβεβαιώσουν τη δίνη
που παραμονεύει να με ρουφήξει..
Του τέλους θεατής,
έμαθα πως τη δύναμη ν' αλλάζουν την έχουν οι θεοί..
Θνητή και μόνη, βιώνω την ασημαντότητα μου..
Θέλω να κλειστώ στο κουκούλι μου
να χαθώ σε σκέψεις κι εικόνες
να ξαναγεννηθώ
μη μ' ενοχλείτε..

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2008





"Δεν υπάρχουν κακές γυναίκες" είπε ξαφνικά ο Πιλότο.
"Όπως δεν υπάρχουν και κακά πλοία.. Οι άντρες που είναι πάνω τους τα κάνουν έτσι ή αλλιώς"

Αρτούρο Περέθ-Ρεβέρτε

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2008

7 αλήθειες και 4 ψέματα..Σα να λέμε 4 γάμοι και 1 κηδεία..


Έπαιξε η Γατούλα και ο Λασπολόγος το παιχνίδι με τις 7 αλήθειες για τον εαυτό τους και ζήλεψα σκέφτηκα όμως να γράψω και 4 ψέματα που οι άλλοι πιστεύουν για 'μενα έτσι για να 'χει και σασπένς:

1. Είμαι επιρρεπής στις εξαρτήσεις πράγμα που ευτυχώς ξέρω από πολλή μικρή ηλικία αν και η γνώση αυτή του εαυτού μου δεν ήταν και αποτελεσματική σε κάθε περίπτωση..

2. Πιστεύω στο ρητό "Προσέχουμε για να έχουμε" και προσπαθώ να το εφαρμόζω σε κάθε τομέα της ζωή μου..

3. Μου αρέσει η γυμναστική και η υγιεινή διατροφή αλλά μόνο επειδή μου αρέσει να αρέσω..

4. Δίνομαι σε καθετί που κάνω είτε είναι δουλειά, φιλία, σχέση, οικογένεια αλλά συγχωρώ πολύ δύσκολα ανθρώπους που με απογοητεύουν ή μάλλον δε συγχωρώ τους διαγράφω συχνά με πολύ πόνο αλλά πάντα χωρίς επιστροφή..

5. Είμαι ερωτευμένη μ' ένα θεόμουρλο τύπο που με κάνει και κλαίω απ΄τα γέλια και που ελπίζω να μ' αγαπάει όσο κι εγώ..

6. Μου αρέσει να βοηθάω μόνο όμως αν μου ζητηθεί, δεν έχω καμιά επιθυμία να σώσω κανένα, ζω με την ελπίδα να μάθω ν' αγαπώ τον εαυτό μου κι ελπίζω κάποτε να μπορώ ν' αγαπώ όλο τον κόσμο..

7. Δουλεύω πολύ, όχι όμως γιατί είμαι εργασιομανής, δουλεύω πάντα όσο χρειάζεται για να βγάλω τα χρήματα που θα καλύψουν τις ανάγκες της οικογένειας μου ούτε λεπτό παραπάνω..



Και τώρα 4 ψέματα που,είτε από δική μου επιλογή είτε όχι πιστεύουν οι άλλοι για 'μενα:

1.Ότι μου αρέσουν οι πιτσιρικάδες, αυτό είναι μια φήμη που απλά έχει δημιουργηθεί γύρω απ' το άτομο μου γιατί απλά οι φίλες μου είναι παντρεμένες και δεν πολυβγαίνουν στον έξω κόσμο..

2.Ότι είμαι πολύ δυνατή και δεν κολώνω σε τίποτα, αυτό πάλι είναι μια φήμη που έχει να κάνει με το ότι γενικά είμαι survivor και καμία σχέση δεν έχει με δύναμη, γιατί μόνο εγώ ξέρω πόσες φορές κλαίω μόνη μου..

3.Ότι το μόνο πράγμα που σκέφομαι είναι το σεξ πράγμα που επίσης είναι μεγάλο λάθος γιατί σκέφτομαι κι άλλα πράγματα όπως όπως..γαμώτο πάλι το ξέχασα..

4.Ότι ξετρελαίνομαι να χτυπιέμαι σαν το ψάρι στο γυμναστήριο και να πονάει το κορμάκι μου μετά, και ότι μου αρέσει να τρώω βραστά μπρόκολα και κολοκύθια Μπλιά!!!!

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2008

Κοίτα..


Με τυρανάει ένας πυρετός
ίδιος με δαγκωματιά από δηλητηριώδες κουνούπι..
Κάθε που σου μιλώ για 'κείνον κλείνεις τ' αυτιά
σα να 'μαι σειρήνα..
Σου λέω ξανά και ξανά πως τον φοβάμαι τούτο δω τον κόσμο
κι εσύ κοιτάς τον ουρανό,
λες κι είναι στ' αστέρια η απάντηση γραμμένη..
Είν' έγκλημα ο έρωτας είχα διαβάσει κάποτε
με έσχατη ποινή την προδοσία..
Τί σου 'φεραν απ' τα ξένα οι κοκκινομαλλούσες
με τα στρογγυλά τα στήθη..
Δεν ξέρω τι θυμάσαι απ' το χτες,
η μνήμη πλάθει το μυαλό μας,
Μα θέλω να γυρίσω στο κίτρινο το καπνισμένο δωμάτιο,
να με πίνεις πρωί και βράδυ αναλγητικό του πόθου σου,
να μου μιλάς χωρίς λόγια,
να με ζωγραφίσεις κόκκινη σε άσπρο καναβάτσο..
Κι ύστερα να κάτσω σε μια γωνιά του μυαλού σου και να 'χει ησυχία
ν' ακούω την ανάσα σου βαριά απ' τον καπνό
και 'κεινο το παιδικό σου παιχνίδι..
Κάποτε θα με ρωτήσεις τι θυμάμαι
και θα σου μιλήσω για πόθους και σώματα
μα θα 'χω κρατήσει κρυφή μια σου αγωνία, μόνο για ΄μενα
ενθύμιο αγάπης, προδοσίας και έρωτα..
Όχι σαν αυτόν που ξέρεις
μα σαν εκείνον που εγώ χρειάζομαι..
Κάθε απάντηση που ψάχνεις είναι γραμμένη με ολοκάθαρα γράμματα
εκεί που δεν τολμάς να γυρίσεις το βλέμμα,
όλα είναι εκεί, στον απέναντι τοίχο
κοίτα και άγγιξε ο χρόνος μας παίρνει σαν άνεμος
είμαι εκεί,
κοίτα,
μονάχα κοίτα με..

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2008

30 Οκτωβρίου 1998



Σα σήμερα πρίν ακριβώς από 10 χρόνια έφερα στον κόσμο το δεύτερο μου παιδί, την κόρη μου. Ο γάμος μου ήδη δεν πήγαινε καλά και δε θα πάψω ποτέ να πιστεύω πως ήταν μια τρομερά επιπόλαιη απόφαση, σίγουρα όμως αν έχω κάτι να μετανιώσω δεν είναι ο ερχομός της κόρης μου στον κόσμο. Γενικά η γέννηση της ήταν αρκετά κωμική κι εύχομαι όλη της η ζωή να έχει γέλιο και χαρά.
Στις 29 Οκτωβρίου το βράδυ είχα επισκεφτεί το γιατρό ο οποίος με ενημέρωσε ότι όλα φαινόταν έτοιμα και ότι ήταν πια θέμα ωρών, μου πρότεινε μάλιστα να μείνω στην κλινική, του είπα ότι είχα να ταχτοποιήσω διάφορα θέματα στη δουλειά και δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μείνω (τότε ήμουν ελεύθερη επαγγελματίας).
Στο σπίτι ανακοίνωσα στον πατέρα της ότι την άλλη μέρα θα γεννούσα κι ούτε που με πίστεψε γιατί ήταν σχεδόν 2 βδομάδες νωρίτερα απ' την τελευταία ημερομηνία. Την επόμενη μέρα είχε επαγγελματικό ταξίδι στα Χανιά που δεν μπορούσε με τίποτα να ακυρώσει, μου πρότεινε μάλιστα να συγκρατηθώ κι ότι αυτός θα έκανε ότι μπορούσε να έρθει όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Την επόμενη μέρα το πρωί ταχτοποίησα τις τελευταίες λεπτομέρειες της δουλειάς μου πήγα για άλλη μια φορά στο γιατρό που ήθελε και πάλι να μείνω μέσα, μέχρι που του εξήγησα ότι περίμενα τον άντρα μου να γυρίσει απ' τα Χανιά και καμιά όρεξη δεν είχα να γεννήσω μόνη μου. Μετά από αρκετές διαπραγματεύσεις και την υπόσχεση να πάω στην κλινική στις 5μμ με άφησε να φύγω.
Οι πόνοι είχαν αρχίσει αλλά ήταν μικροί και ακανόνιστοι οπότε ήξερα πως είχα χρόνο. Πήγα Σούπερ Μάρκετ όπου συνάντησα μια γειτόνισσα που με ρώτησε πότε γεννάω. Όταν της είπα το απόγευμα με ρώτησε αν θα γεννούσα με καισαρική της είπα όχι, κι αυτή έπαθε ένα ακόμα σοκ και με ρώτησε "Καλά και δεν πονάς;"
"Φυσικα και πονάω αλλά λίγο, άντε πάω τώρα να ψωνίσω".
Μετά πήγα σπίτι και η μάνα μου έπαθε μια κανονική υστερία που ήμουν έτοιμη να γεννήσω και είχα πάει ΣΜ.
Αφού έκανα και τις τελευταίες προετοιμασίες άρχισα να παίρνω τον άντρα μου για να σιγουρευτώ ότι δεν είχε ξεχάσει ότι θα γεννούσα.
Στις 5.00μμ μου ανακοίνωσε ότι ήταν κοντά στο Ηράκλειο, ενώ στην πραγματικότητα ήταν κοντά στο Ρέθυμνο.
Στις 5.30μμ ο γιατρός μ' έψαχνε στην κλινική και λίγο μετά με πήρε μια υπάλληλος μου να μου πει ότι την είχε πάρει ο γιατρός γιατί νόμιζε ότι είχα πάει στη δουλειά και είχα ξεχάσει να πάω στην κλινική.
Στις 6.30μμ έφτασε ο πρώην άντρας μου, ο οποίος κανένα άγχος δεν είχε να πάμε στην κλινική, το πιό μεγάλο άγχος του ήταν να κάνει μπάνιο και να βάλει το τυχερό του πουκάμισο.
Έτσι αισίως κατά τις 7.30μμ φτάσαμε στην κλινική, ο γιατρός είχε βαρέθει κι είχε πάει για καφέ, στο πόδι του είχε αφήσει μια άλλη γιατρό.
Είχαμε ένα πρόβλημα συννενόησης με την κοπέλα μέχρι να της εξηγήσω ότι γεννούσα γιατί είχα μικρή κοιλιά και φαινόμουν μια χαρά . Μόλις με εξέτασε βέβαια πείστηκε έτσι βρέθηκα τάχιστα στην αίθουσα ωδινών.
Εκείνη τη στιγμή άρχισα να φοβάμαι, ότι θα πεθάνω ή εγώ ή το μωρό και παραλίγο να σκοτώσω τον πρώην άντρα μου που μου έλεγε να σπρώχνω καλά για να βγει εύκολα το μωρό.
Στις 9μμ εμφανίστηκε και ο γιατρός μου, που δεν ήταν καθόλου χαρούμενος που τον είχα στήσει νωρίτερα, αλλά μόλις με κοίταξε ο θυμός του έγινε έκπληξη και φώναξε "παιδιά γεννάει" και πάνω που ήμουν έτοιμη να βάλω τα κλάματα γιατί τώρα πια ήμουν σίγουρη ότι θα πέθαινα,σκεφτόμουνα πως απλά δεν γινόταν να γεννάω με τόσο λίγους πόνους, μου βάζει τις φωνες η μαία να σπρώξω και με κοιτάνε όλοι αυστηρά που δεν είχα καταλάβει τι γινόταν, και τους λέω το θεικό:
"Εγώ δεν τα καταφέρνω καλά στο πρώξιμο".
Ε, τότε με κοίταξανε όλοι δολοφονικά, και τι να κάνω έσπρωξα και να την η μικρή μου, κρεμασμένη ανάποδα απ' το ένα πόδι και ο ομφάλιος λώρος ακόμα να τη δένει μαζί μου. Υπέροχη στιγμή, η μικρή τσιρίζε αλύπητα, μου την έδωσαν και συνειδητοποίησα πως την αγαπούσα όσο και το γιό μου, ούτε σπιθαμή λιγότερο και πως ήταν μια ακόμα υπέροχη στιγμή στη ζωή μου. Ηταν πολύ μικροκαμωμένη πράγμα όμως που δεν την εμπόδισε να κλαίει ασταμάτητα για τις επόμενες 2 ώρες και που έκανε όλο το προσωπικό της κλινικής να λέει πως θα ήταν γλωσσού κάτι στο οποίο τελικά είχαν απόλυτο δίκιο.



Έτσι σήμερα, παρόλο που την καμαρώνω να μεγαλώνει, κάθε που μ΄αγκαλιάζει τα βράδια που τη βάζω για ύπνο και νιώθω τα χεράκια της στην πλάτη μου να με χαϊδεύουνε, είναι για 'μένα εκείνο το ίδιο μωράκι που έκλαιγε με πείσμα αναποδογυρισμένο στο μαιευτήριο..
Μακάρι να είναι υγιής και τυχερή σ' αυτή τη ζωή μακάρι τα χρόνια που έρχονται να είναι όμορφα και να μπορώ πάντα να νιώθω κάτι από ΄κεινα τα χεράκια στην πλάτη μου..

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2008

Ψυχές και σώματα..



Έχουμε ξεχάσει..
Το βλέπω γραμμένο
σε κάθε τετριμένη κίνηση
που φιλοδοξεί,
χωρίς να νοιάζεται..
Ο δρόμος της μοναξιάς
σιγά σιγά γίνεται ένα με την ύπαρξη μας..
Επιβατικά πλοία γεμάτα κόσμο,
αγκαλιασμένα ζευγαράκια στις γωνιές,
κι εσύ ν' αναρωτιέσαι
γιατί να νιώθεις τόση ερημιά στη θέα της ευτυχίας..
Μάταια να ταξιδεύεις με το μυαλό στις γραμμές του τρένου..
Δεμένη να περιμένεις τον επόμενο συρμό να σε ισοπεδώσει..
Ξέρω ποτέ δε θα παραδεχόσουν πως εκείνη είναι που οδηγεί,
Ο φόβος της κι η ίδια της η ανάγκη..
Αιώνες πριν,
στριφογύριζα στη μυρωδιά σου
ποτίστηκανε τα ρουθούνια μου απο 'σενα..
Τί κατάλαβες δεν ξέρω..
Κάθε μυαλό είναι ένα τεράστιο, άλυτο μυστήριο..
Κι οι καρδιές, που μας πάνε;
Άσε μεγαλώσαμε,
για να χαρεί η ψυχή μας χρειάζονται έξοδα..
Τις αγκαλιές τις χορτάσαμε,
τότε που ανταλλάζανε πόθους με κόκκινα κορδελάκια της τύχης..
Μας έμεινε μόνο εκείνο το συναίσθημα από 'κεινο το πρώτο φιλί
που πόνεσαν τα χείλη γιατί είχε τη χαρά της προσδοκίας..
Αν μπορούσα, ένα πράγμα θα 'σβηνα από τούτο 'δω τον κόσμο
την αλόγιστη κατανάλωση του είναι μας..

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2008

Οργή..


Βροχή με ήλιο σαν εμένα,
μια καταιγίδα απροσδόκητη..
Έκλεισα τις πόρτες κανένα να μη δω σήμερα..
Να κλάψω θέλω για τις χαρές που δεν ήρθαν..
Ακουμπάω να βρω κάτω απ' το δέρμα μου παλμό..
Πόσα ονειρεύτηκα τέτοια πρωινά με λιακάδα..
Πόσες νύχτες ξαγρύπνησα με τη σκέψη της γαλήνης..
Στο ίδιο σημείο εδώ και χρόνια..
Δε θέλω να πάω στη δουλειά σα παιδί που μισεί το σχολείο
δεν την αντέχω τη βοή του κόσμου
δεν τον αντέχω εκείνο τον άξαιστο δημιοσιουπαλλάκο απέναντι μου
την ομηρία του ωραρίου, τις ξύλινες εγκυκλίους
ασάλευτη με την εικόνα του νησιού στον ωκεανό..
Κάθε που ονειρευόμουν με καταριόσουν
να γίνω σαν εσένα γκρίζα και μόνη να θριαμβεύσω στο τίποτα..
Δεν έφυγα ποτέ απο 'κει και 'κει γυρίζω άβουλη σαν εσένα..
Ο κύκλος σου στενεύει να ηρεμήσω θέλω, μα δε μ' αφήνεις..
Μια μέρα θα φύγω και δε θα με ξαναδείτε
κι ούτε να που να με ψάξετε να μη σκεφτείτε
θα έχω εξαϋλωθεί
μαλάκες..

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2008

Ο Σάκης, η Λίτσα και ο έρωτας..


Ο Σάκης ήταν ένας γοητευτικός άντρας με μεσογειακό ταμπεραμέντο, μανούλα στο ψηστήρι, όταν δε βαριόταν, το οποίο φρόντιζε να συνδυάζει με μια ευγένεια, που έκανε το συνδυασμό θανατηφόρο και τον ίδιο ακαταμάχητο. Πάντα γελαστός και κεφάτος εκ' πεποιθήσεως, πίστευε πως όλα τα κακά ξορκίζονται με χαμόγελο και θετική σκέψη.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απ' την αρχή, ο Σάκης στα νιάτα του ήταν αριστερός και ως αριστερός ήταν και διαβασμένος γιατί αριστερός και διάβασμα είναι σα να λέμε γιαούρτι με μέλι ο πιο συνηθισμένος συνδυασμός. Εκτός απ' το διάβασμα αφιέρωσε τη νιότη του στην περιπέτεια, τις καταχρήσεις και τις πουτάνες. Τώρα θα μου πείτε: ‘αριστερός και πουτάνες;’ Α! όλα κι όλα ο Σάκης μπορεί να ήταν πολλά πράματα, ρατσιστής όμως δεν ήταν.
Αχ οι πουτάνες, αυτές ήταν η μεγάλη του αδυναμία, πάντα διαθέσιμες και το κυριότερο «μετά την απομάκρυνση απ’ το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται» κι ο Σάκης δεν μπορούσε με τίποτα τις ξενέρωτες που κάνουν κόνξες μέχρι να τις πηδήξεις, αλλά ούτε και την κρεβατομουρμούρα. Δεν είχε παράπονο όλα τα δοκίμασε και όλα τα απόλαυσε καθώς συνήθιζε να λέει. Αλλά κάπου στα σαράντα-φεύγα αποφάσισε ότι είχε πια βαρεθεί, ο ακριβής λόγος βέβαια που πήρε τη συγκεκριμένη απόφαση παραμένει άγνωστος, λίγο που ήθελε το κατιτί παραπάνω του, λίγο που τον έπιανε που και που κανένας συναισθηματισμός του στυλ ‘μέχρι πότε θα είμαι μπακούρι;’, λίγο που είχε πετάξει και μια κοιλίτσα ή και τίποτα απ’ όλα αυτά- που είναι εικασίες του συγγραφέα. Πάντως μια μέρα εκεί που έπινε το ουισκάκι του και σκεφτόταν τη ζωή του, ως εκ θαύματος πέρασε από μπροστά του η Λίτσα.
Η Λίτσα δεν ήταν και καμιά γκομενάρα, θα μπορούσε κάλλιστα να είχε περάσει και απαρατήρητη από μπροστά του αλλά ήταν μάλλον και η αστρική συνεύρεση του
Λαγού με την Κότα εκείνη τη περίοδο που δημιούργησε τις κατάλληλες συνθήκες γιατί ο Σάκης ήταν Λαγός στο κινέζικο ωροσκόπιο κι η Λίτσα Κότα.
Πάντως όπως και να ‘χει το πράγμα, ο Σάκης ένιωσε μια καύλα όταν την είδε, του φάνηκε ο αεράτη και πουτανίτσα συνδυασμός που ήταν πάντα θεμιτός στις γυναίκες. Από ένα φιλαράκο έμαθε πως η Λίτσα σύχναζε στο συγκεκριμένο μπαράκι κι αποφάσισε να γίνει θαμώνας ώστε να έχει την ευκαιρία να την παρατηρήσει για λίγο καιρό, γιατί εδώ που τα λέμε καλό το ένστικτο αλλά ο Σάκης δεν ήταν και κανένας άβγαλτος ήξερε πως μια γκόμενα μπορεί να σε ξεγελάσει πριν καλά καλά το καταλάβεις. Έτσι λοιπόν, άρχισε να συχνάζει στο μπαράκι και να την παρατηρεί, στην αρχή εξ αποστάσεως και αργότερα κάνοντας της κανένα ψιλοφλερτάκι μεταξύ αστείου και σοβαρού. Η Λίτσα παρόλο που τον είχε πάρει χαμπάρι έδειχνε να μην πολυσκιάζεται γιατί δεν είχε καμία όρεξη να νταραβεριστεί με κανένα εκείνο τον καιρό και τις καβάτζες της τις είχε και μια χαρά περνούσε. Τον Σάκη το καύλωνε η αδιαφορία της μπορεί να μην ήταν ο Ρουβάς αλλά όταν έβαζε στο μάτι μια γυναίκα ήταν πια και θέμα γοήτρου να μην του ξεφύγει. Επιστράτευσε όλη τη δύναμη της γοητείας του κι όσο πιο βαθιά έμπαινε στο ‘παιχνίδι της κατάκτησης’, τόσο πιο ενδιαφέρον γινόταν ώστε από ένα σημείο και μετά, δε θυμόταν για ποιο λόγο ήθελε να την κατακτήσει, απολάμβανε όμως τόσο τη διαδικασία που ο αρχικός σκοπός ήταν πλέον άνευ σημασίας.
Κι έτσι μια μέρα θριαμβευτικά, η Λίτσα αναστέναζε στα τέσσερα κι αυτός γονατιστός της εξηγούσε ποιος κάνει κουμάντο. Βέβαια η Λίτσα ακόμα κι εκείνη την ημέρα του θριάμβου του Σάκη δεν ήταν και καψούρα με την πάρτη του, αλλά μια χαρά περνούσαν και στο κρεβάτι ταιριάζανε οπότε δε είχε και κανένα λόγο να την κάνει. Ετσι με συνοπτικές διαδικασίες η Λίτσα σούταρε τις καβάτζες της γιατί ο Σάκης δε γούσταρε να του πηδάει κανένας άλλος τη γκόμενα κι έπεσε με τα μούτρα στα προσόντα του Σάκη.
Κι ο Σάκης όμως κύριος, στα ουράνια την ανέβαζε μπορεί να είχε τα ζόρια του εκείνο τον καιρό αλλά τη Λίτσα στα ώπα-ώπα.
Με τον καιρό ο Σάκης ξανάρθε στα ίσα του, γιατί μαλάκας δεν ήταν, ήξερε πότε μια γυναίκα ήταν καψούρα και χαλάρωσε το παλικάρι κι άρχισε να ρίχνει κανένα πούτσο από δω κι από κει γιατί άμα η Λίστα δεν το ΄ξερε κέρατο δεν υφίστατο. Κι Λίτσα άρχισε να στεναχωριέται που ο Σάκης μια την μια δουλειά είχε και μια την άλλη, κι όλο ξερός απ’ την κούραση ήταν, κι όλο επαγγελματικά ραντεβού είχε, κι όλο τον έπαιρνε ο ύπνος και δεν τον έβλεπε κι όλο αργούσε γιατί οι δουλείες του δεν πήγαιναν καλά. Κι από ‘κει που η Λίτσα ήταν το κέντρο του κόσμου, έγινε ένα συνηθισμένο θηλυκό μυαλό που παραλογιζόταν και δεν του έδειχνε εμπιστοσύνη . Κι από κει που ο Σάκης δεν έπαιρνε ανάσα χωρίς τη Λίτσα, άρχισε να τον βαραίνει και να μην τον καταλαβαίνει και να τον ενοχλούν οι αηδίες της. Βέβαια του άρεσε και η πουτανιά της Λίτσας αλλά ‘βρε παιδί μου τι είναι και τούτα τα θηλυκά άμα μαλακώσουν μαλακώνουν για τα καλά’ σκεφτόταν.
Κι ο χρόνος κυλούσε κι η Λίτσα περίμενε να ξαναφτιάξουν οι δουλειές του Σάκη και να γίνει ο άντρας που γνώρισε αλλά μάταια, γιατί ο Σάκης ο ίδιος ήταν με τη διαφορά πως τώρα το κεφάλι του θηράματος κρεμόταν πάνω στο τζάκι κι ακόμα κι αν ήταν ικανοποιημένος με το τρόπαιο του πάντα θα ήθελε να ξαναβγεί και να κυνηγήσει κάτι καινούργιο, μεγαλύτερο ή απλά να νιώσει τη χαρά του κυνηγού. Τώρα αν φταίει η Λίτσα, ο Σάκης, η πουτάνα η ζωή ή απλά ο έρωτας που είναι ‘άρωμα’ και εξατμίζεται άλλοτε γρηγορότερα κι άλλοτε πιο αργά δεν είναι δουλειά μου να το αναλύσω υπάρχουν τόσοι και τόσοι επιφανείς επιστήμονες. Εγώ να ευχηθώ οι Λίτσες και οι Σάκηδες του κόσμου να είναι ευτυχισμένοι και να μπορούν να χαμογελάνε κι αν μη τι άλλο να θυμούνται πως
ακόμα κι αν ένα άρωμα εξατμιστεί πάντα έχεις τη δυνατότητα να το ανανεώσεις αρκεί να μη βαριέσαι να πας στο ντουλάπι να φέρεις το μπουκάλι.Είναι απλά θέμα προσωπικής επιλογης..


Η ιστορία είναι απόλυτα φανταστική, αν κάπου ανάμεσα στις γραμμές βρείτε ένα κομμάτι του εαυτού σας δεν φταίω εγώ , εγώ είμαι απλά ένα
θηλυκό με « γυναικείο μυαλό», αν ψάχνεται για «ανδρικό μυαλό» μάλλον
είστε σε λάθος μπλογκ..

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2008

Ένας πολιτικός και δυο θρησκευτικοί γάμοι..


Ήταν Κυριακή μεσημέρι και είχαμε πάει με τα παιδιά μου, στο σπίτι των γονιών μου να φάμε τους υπέροχους λαχανοντολμάδες της μαμάς μου. Η μαμά μου είναι μια αφανής Βέφα, έχει μια συνταγή για καθετί και ότι μαγειρεύει τρώγεται μετά μανίας. Εκείνη την Κυριακή λοιπόν και αφού είχα φάει ογδονταεφτά πιάτα λαχανοντολμάδες χωρίς την παραμικρή τύψη για τις θερμίδες αλλά ούτε και για τις συνέπειες που έχει το λάχανο στα έντερα (αυτές είναι μερικές από τις χαρές της εργένικης ζωής για να μην αναφερθώ στα αξύριστα πόδια) η μαμά μου, μου έδωσε μια κατάλευκη πρόσκληση γάμου.
"Η ξαδέρφη μου η Τάδε παντρεύει το γιό της και το ζευγάρι βαφτίζει και το μωρό τους και σ' έχει καλέσει κι εσένα." είπε καθώς μου έδινε την πρόσκληση.
Εγώ γενικά τις αποφεύγω τις οικογενειακές εκδηλώσεις αλλά τα τελευταία χρόνια καθώς έχω πέραση στα πιπίνια (λόγω της ηλικίας μου, μη χαίρεστε, απλά για να κάνουν μετά τους καμπόσους στα αγοράκια της ηλικίας τους) προσπαθώ να τις παρακολουθώ τουλάχιστον για να μη βρεθώ καμιά ώρα προ καμίας "δυσάρεστης εκπλήξεως".
Κάθως διάβαζα την πρόσκληση συνειδητοποίσα ότι η ημερομηνία ήταν 27 Σεπτεμβρίου (την ίδια ημερομηνία που παντρευόταν η αδερφή μου).
Στο μεταξύ η μαμά μου με είχε ενημερώσει ότι την ίδια μέρα θα παντρευόταν και ο γιος της φίλης της, της Δείνα (στον οποίο ευτυχώς δεν ήμουνα καλεσμένη)..
"Χμ έχουμε τελικά πολλούς γάμους στις 27" είπα εγώ.
"Γιατί έχουμε κι άλλο γάμο και δεν το ξέρω;" είπε με ύφος η μαμά μου.
"Ναι ξεχάσατε ότι παντρεύουμε την αδερφή μου;"
Με κοίταξαν και οι δυο έκπληκτοι, γιατί σ' αυτό το σημείο είχαμε πλέον τραβήξει και την προσοχή του πατέρα μου ο οποίος τόση ώρα δε μιλούσε, ταυτόχρονα είπαν σχεδόν με μια φωνή: "Μα αυτό δεν είναι γάμος!!"
Ο μεν πατέρας μου σκεπτόμενος ότι δεν είχε ξεμπακιστεί να πληρώνει και η μαμά μου σκεπτόμενη ότι δεν είχε ράψει τίποτα για τη περίσταση.
"Και τι είναι;" είπα εγώ
Η αλήθεια είναι πως για τους γονείς μου, ο μόνος πολιτικός γάμος που έχουν βιώσει ήταν αυτός του θείου μου, που ήταν ο δεύτερος γάμος τόσο γι' αυτόν όσο και για τη γυναίκα του, τον οποίο τέλεσαν όχι γιατί είχαν καμιά τρελή λόξα για να ξαναπαντρευτούν, αλλά για να πάρουν μεγαλύτερο δάνειο από την εργατική εστία για ν' αγοράσουν ένα διαμέρισμα που είχαν βρει και δεν τους έφταναν τα λεφτά.
Έτσι στο μυαλό των γονιών μου πολιτικός γάμος ίσον δάνειο από την εργατική εστία.
Αφού λοιπόν σκέφτηκαν λίγο η μαμά μου ξεστόμισε:
"Ο πολιτικός γάμος δεν είναι κανονικός γάμος."
Κι ο πατέρας μου επανέλαβε "Δεν είναι αυτό κανονικός γάμος"
Για να τους επαναφέρω στην τάξη γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις τα παραδείγματα βοηθάνε στην κατανόηση του μαθήματος (αυτό είναι κάτι που μ' έχω μάθει μέσα απο τη διδακτική μου πείρα) είπα:
"Είναι ένας κανονικότατος γάμος, αφού για να λυθεί πρέπει να γίνει ότι ακριβώς έκανα κι εγώ για να πάρω διαζύγιο, έκτος απ' το να περάσει η "λύση" του γάμου απ' την Αρχιεπισκοπή."
Στο σημείο του παραδείγματος φάνηκαν να καταλαβαίνουν ότι η μικρή τους κόρη μάλλον παντρευόταν κανονικά.
Μετά από μερικά λεπτά σιωπής, η μαμά μου δεν ήταν πια καθόλου ευχαριστημένη, ειδικά αφού την είχα πληροφορήσει ότι η συμπεθέρα μας είχε καλέσει το βράδυ του γάμου για φαγητό για να γιορτάσουμε.
"Αμάν πια τι πάνε και κανονίζουνε και δε λένε τίποτα" είπε φανερά ενοχλημένη.
"Καλά ρε μαμά, ένα μήνα τώρα λένε ότι θα παντρευτούν στις 27 νόμιζα πως το είχατε καταλάβει."
"Τί να καταλάβω, εγώ ξέρω ένα πράγμα, πως θα χάσω το γάμο του γιού της φίλης μου. Αμάν πια, όλο κανονίζετε χωρίς να ρωτάτε κανένα τι έχει να κάνει."
Στο σημείο αυτό κατάλαβα πως το προηγούμενο παράδειγμα δεν είχε βοηθήσει καθόλου.
Τα είχα πάρει βέβαια αλλά δεν ήταν η στιγμή κατάλληλη να αρχίσω να φωνάζω, το πρέπον ήταν να τους εξηγήσω.
"Κοιτάξτε η Κ. είναι τρισευτυχισμένη σκεφτείτε πόσο άσχημο είναι να μην μπορείτε να χαρείτε όσο πρέπει, απλά και μόνο γιατί η διαδικασία είναι διαφορετική."
"Δηλαδή δε θα κάνουν θρησκευτικό γάμο;" η μαμά μου πλέον ήταν ανήσυχη..
"Φυσικά και θα κάνουν, αλλά ακόμα κι αν δεν κάνουν ποτέ, θα είναι παντρεμένοι κανονικά και τα εγγονάκια σας θα έχουν το όνομα του πατέρα τους."
Στο σημείο με τα εγγονάκια αγριεύτηκε ο πατέρας μου, γιατί ο γαμπρός μου δεν έχει κάνει ακόμα το στρατιωτικό του λόγω σπουδών.
"Είναι έγκυος η αδερφή σου και μας το κρύβετε;" είπε
Στην πραγματικότητα έχει κι ένα ψυχολογικό που εγώ παντρεύτηκα έγκυος και τον είχα εκθέσει.
"Όχι καλέ τι έγκυος πάτε καλά;" είπα έχοντας βγει πλέον απ' τα ρούχα μου.
"Λοιπόν η Κ. μας παντρεύεται το επόμενο Σάββατο, καλό θα ήταν να είσαστε εκεί και να το γιορτάσουμε όλοι μαζί. Αν πάλι νομίζεται ότι έχετε σημαντκότερα πράγματα να κάνετε και θέλετε να περιμένετε το θρησκευτικό γάμο απλά εσείς θα χάσετε." είπα χωρίς να αφήσω περιθώρια για καμία άλλη συζήτηση.
Οι γονείς μου μπορεί να μη φημίζονται για τη νοημοσύνη τους αλλά σίγουρα μας αγαπάνε και με κανένα τρόπο δε θα ήθελαν να είναι αμέτοχοι σ' οποιαδήποτε χαρά μας, οπότε μετά απ' αυτό δεν υπήρχαν πλέον περιθώρια αμφισβήτησης της εγκυρότητας του γάμου της αδερφή μου.'Ετσι η μικρή και μοναδική μου αδερφή ήρθε εις γάμου κοινωνία με τον αγαπημένο της και όλα πήγαν καλά, κι η μαμά μου είχε φτιάξει ένα καλαθάκι με κουφέτα κι η συμπεθέρα έφερε γλυκά στο δημαρχείο, κι έπεσαν και τ' απαραίτητα δάκρυα γιατί πολλή συναισθηματική μπορεί να μην είμαι, αλλά συγκινήθηκα που η αδερφούλα μου ήταν τόσο ευτυχισμένη και χαρούμενη, και το βράδυ φάγαμε και χορέψαμε στο σπίτι του γαμπρού κι όλα ήταν πολύ όμορφα και ρομαντικά..

Και φυσικά δεχόμαστε ευχές του στυλ:
"να γίνω σύντομα θεία",
" να είναι ευτυχισμένοι",
"και στα δικά μου" (γιατί ομολογουμένως ακόμα και οι καημένοι οι γονείς μου, μου είπαν και στα δικά μου φοβούμενοι μάλλον μην πληγωθώ που έχω μείνει μπακούρι)..

Η ιστορία είναι μεν αληθινή αν και λίγο τραβηγμένη για να βγάλει το ανάλογο γέλιο..
"Και στα δικά σας λοιπόν, με ή χωρίς νυφικό ο γάμος πρέπει να είναι στιγμή χαράς και ευτυχίας κι ας φτύνουμε τον κόρφο μας όσοι τον έχουμε δοκιμάσει όλοι έχουμε ανάγκη από καποιον να αγαπάμε και να μας αγαπάει με ή χωρίς στεφάνι.."

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2008

Παρακμή..


Μιά νύχτα σαν τις άλλες, χωρίς να το πολυσκεφτώ,
θα ντυθώ με φανταχτερά χρώματα
από ‘κείνα που δε μ’ έχεις δει ποτέ να φοράω
και ψηλοτάκουνα για να λικνίζομαι ξεδιάντροπα..
Θα περπατήσω με φεγγάρι το δημοτικό φωτισμό
και θ ακούσω τις ανάσες των περαστικών
να ψιθυρίζουν προστυχόλογα..
Θα διασκεδάσω σε μπαρ παρακμιακό,
παρέα με γκόμενες με κολάν
και γόβες σε ξεθωριασμένο χρυσαφί
και τύπους με ανοιχτά πουκάμισα
και παπούτσια παντοφλέ με άσπρες κάλτσες..
Θα πετάξω το δημοσιοϋπαλληλίκι στον πάτο της ασημί τσάντας μου
και θα γεμίσω τις τσέπες μου λεφτά χωρίς απόδειξη παροχής υπηρεσιών
ανάμεσα σε καπνό και αλκοόλ..
Κι εσύ θα μου λες :
«Εσύ είσαι δυνατή, δεν έχεις εσύ ανάγκη από τίποτα..»
Ούτε που θα σκεφτώ να σου εξηγήσω
Θα κλείσω τα μάτια και θα σε ρουφήξω πίκρο απ’ τις καταχρήσεις..
«Τι ξέρεις από έρωτα;» θα με ρωτήσεις..
«Τίποτα» θα σου πω..
Τι να σου πω για τον έρωτα,
Όταν έχει πανσέληνο είναι μάταιο να ψάχνεις το φεγγάρι..
Μονάχα θα σου χαρίσω το κόκκινο βρακί μου
να το ‘χεις λάβαρο κάθε που θα μιλάς για 'κείνον..

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2008

Αδυναμίες..


Νυχτερινές περιπλανήσεις παρέα με πνεύματα..
Σε φαντάζομαι στη μέση του πουθενά
να κοιτάζεις το βυθό με φακό το φεγγάρι..
Εκεί που κλείνει το όριο σου, ταλαντευέται μια ιδέα..
Εκεί που κλείνει το δικό μου, μια αγκαλιά αρμυρή..
Δε θέλω να σε ψυχογραφήσω
ούτε και να σ' αλλάξω
οριακά προσδοκώ..
Βουτάω κι ας μη με φτάνουν οι ανάσες..
Γράφω να νικήσω τη λογική..
Κινούμαι να νικήσω το συναίσθημα..
Μου δίνεις μα κι όταν μου παίρνεις
πάλι κερδισμένη νιώθω..
Ξέρω πως κινείς ένα αόρατο νήμα
που θα κοπεί από δική σου βούληση
κι εγώ θ' ακολουθήσω,
όχι από έλλειψη δύναμης
μα απ' την ανάγκη μου
ν' αναγνωρίσω την αδυναμία μου την ίδια..

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2008

.......


Με τα χέρια στις τσέπες περιμένω στην ίδια στάση,
κλωτσάω μηχανικά πετραδάκια
και κάνω σκέψεις φευγαλέες, σαν την ίδια τη ζωή..
Πότε δε μου άρεσε η πολυκοσμία των μέσων μαζική μεταφοράς
το μοίρασμα της μυρωδιάς των ανθρώπων ανήκει στον έρωτα..
Βεβήλωση της ίδιας της ερωτικης πράξης
μου μοιάζει η συνωστισμένη κινούμενη μηχανή
τ' αγγίγματα ανθρώπων που δεν ξέρω
με κάνουν αμήχανα να θυμάμαι..
Η γυναίκα με τις πλαστικές σακούλες μου θυμίζει το μόχθο..
Η γεράκος με το ρυτιδιασμένο πρόσωπο τη νιότη που φεύγει..
Κι ο μαθητής με τη βαριά σάκα ανεκπλήρωτα όνειρα..
Στην επόμενη στάση θα κατέβω..
Η αλήθεια με πονάει σήμερα..

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2008

Έσπασα..


Έσπασα..
Κομμάτια μικρά, ασύνδετα..
Παγωμένη..
Κείτομαι πάνω στη θάλασσα μάρτυρας αρχαίου ναυαγίου..
Ακούω..
Τα πουλιά ν’ αποχαιρετάνε το καλοκαίρι..
Βλέπω..
Το αντιφέγγισμα του ήλιου στο νερό..
Μόνη..
Στα βιβλία έγραψαν οι σοφοί πως δεν άντεξα..
……………………………………….
Τα πλοία είναι θηλυκού γένους..
Μήτρες να προστατεύουν από το μένος της αρχόντισσας..
Εκείνης που δέχτηκε το σπέρμα σου,
Κι ικανοποιημένη γυναίκα, σε συγχώρησε,
Με το χαμόγελο της μοναδικής ερωμένης
Μόνο εσύ ξέρεις όσα σου ψιθύρισε στ’ αυτί..
Πονάω..
Που δεν είμαι εκείνη..
Που θα τη βλέπω και θα σε θυμάμαι..
Κομμάτια..
Κείτομαι μα εσύ δεν ξέρεις..
Δεν άντεξα θα λες κάθε που θα βλέπεις το ναυαγισμένο μου σκαρί..
Έφυγα..
Κάποτε ήμουν περήφανο πλεούμενο..
Κι ο οίκτος δε μου πάει..

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2008

Όλα σιωπή..




Ονειρεύομαι με μάτια ορθάνοιχτα και χείλη κλειστά..
Αναπολώ σαν να κοιτάζω κιτρινισμένη καρτ-ποστάλ ξεχασμένων διακοπών..
Ποια ανάγκή μου ανασκάλεψε ο χρόνος
κι ύστερα τιμητικά με τοποθέτησε στο «σωρό»
γελώντας τρανταχτά με το ίδιο του το κατόρθωμα;
Βασική μου απορία
η πηγή της ίδιας της εσωτερικής μου ανάγκης..
Όταν οι επιθυμίες γίνονται ανάγκες
δεν έχεις πια άλλη επιλογή απ΄ το να εξομοιωθείς..
Ο πόνος της απώλειας σε τοποθετεί στη θέση του στρατιώτη
που τα βράδια ξεκουράζεται
αναπολώντας ζεστό φαΐ
και μια αγκαλιά
αντί να σχεδιάζει την επόμενη μάχη..
Απροσδιόριστα επιλέγεις να είσαι κάτι..
Με μόνη πυξίδα την ίδια σου την ανάγκη..
Ο κόσμος στη ίδια θέση..
Τα σημεία του ορίζοντα εκεί
κι εγώ μ’ ένα τσουβάλι συναισθήματα..
Τι να τα κάνω?
Θέλω να τα πετάξω και τα λυπάμαι
σα ‘ναι η μόνη παρακαταθήκη μου στην ανθρωπιά..
Φώναζα να μ’ ακούσεις..
Μα τι ν’ ακούσεις κι εσύ;
Οι σιωπές δεν έχουν ήχο κι εμένα τα χείλη μου θέλουν να κλείσουν..
Κι ύστερα να πορευτώ στην αιωνιότητα του «σωρού»..
Συντετριμμένη από του έρωτα το δόρυ..

Κυριακή, 3 Αυγούστου 2008

Καρικατούρα


Σκέψεις στη φούρια του καλοκαιριού
Υγρή ζέστη και το μυαλό μου παγωμένο..
Αναλογίζομαι το χρόνο και το χώρο
μ’ ευγνωμοσύνη..
Αναρωτιέμαι
αν τα ένστικτα τιθασεύονται χωρίς κόστος..
Πριν βρω στοργή
είχα μόνο εκείνα ή
ήταν μετά την υποψία της που τα θυσίασα;
Τι έμαθα και τι ξέχασα
ο απολογισμός των ημερών μου στον κόσμο τούτο..
Όλα εκείνα που προσπαθώ ν’ αποχωριστώ
καιροφυλακτούν..
Κάθε μου σκέψη και όνειρο
μοιραία συναντά τα ίδια εμπόδια..
Σε κάθε εικόνα μου υπάρχει
μια χρωματική έλλειψη..
Με το βλέμμα ν’ ατενίζει την επόμενη μέρα
οι επιθυμίες μου με τρομάζουν σαν ξαφνικό τρανταχτό γέλιο..
‘Έλα’ λέω
‘στα μπαλκόνια υπάρχουν ακόμα λουλούδια’
μα δεν είμαι σίγουρη αν τα βλέπω..
Κι εκεί κλείνει το κέλυφος που τόσο μισώ
πόρτες παράθυρα κλειστά με προστατεύουν
από ‘κεινα που δεν μπορώ ν’ αντέξω..
Παράταιρη νιώθω
καρικατούρα κάποιου περιπλανώμενου ζωγράφου,
φτιάχτηκα για λόγους βιοποριστικούς
με την αφελή επιθυμία της αναγνώρισης κάποιου χαρίσματος
εξυπηρετώ ένα σκοπό που έχει να κάνει μόνο με την ανάγκη της επιβίωσης..
Αν είχα σήμερα την επιλογή
θ’ άφηνα το σώμα μου βορρά στα θηρία της πόλης..
Αν ήταν να θυσιαστώ θα ‘θελα να ήταν στον βωμό της παρέκκλισης..

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2008

Νυχτερινές περιπλανήσεις




Περπατάω στους δρόμους της πόλης φορώντας ψηλοτάκουνα..
Οι νύχτες με πανσέληνο τονώνουν την αυταρέσκεια μου
και οι φωτισμένες λεωφόροι την όραση μου..
Τα αυτοκίνητα με τη δυνατή μουσική
σκοτώνουν τη σκέψη μου..
Τα χρωματιστά ρούχα στις βιτρίνες
μου θυμίζουν σε ποιους πρέπει να μοιάζω..
Κινούμαι αγέρωχα κουβαλώντας την ύπαρξη μου
σα να ‘μουν αέρινη..
Στις βιτρίνες με τις οθόνες “πλάσμα”
πληροφορούμαι το μέλλον του κόσμου..
Και στα είδη σπιτιού
γεμίζω το τραπέζι με λιχουδιές για παιδιά με τρανταχτά γέλια..
Συχνά,
συνουσιάζομαι στα ανατομικά στρώματα προς πώληση
με εραστές που μοστράρουν σανίδες σέρφ και ορειβατικά παπούτσια...
Τίποτα δε μοιάζει με ‘κεινες τις νυχτερινές μου βόλτες στην εύκολη ζωή..
Στην αγκαλιά του πρώτου περαστικού
αφήνω τους αναστεναγμούς μου
σβήνοντας πλαστούς πόθους
σε άνομες για το πλήθος πράξεις..
Είμαι εγώ η αποψινή σου νίκη..
Μη με κοιτάς, εσένα περίμενα..
Γλύψε τις πληγές μου σα πιστός σκύλος..
Άσε με να σε χαϊδέψω αν αντέχεις..
Και που ξέρεις..
..Ως αύριο μπορεί να έχουμε ξεχάσει..

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2008

Ενα σύμπαν για μας..


Γέλια, δειλά αγγίγματα,
οι κόσμοι μας να συναντιούνται
κάτω απ΄ τον ουρανό του καλοκαιριού..
Το εκκλησάκι στο βράχο
κι η χαρά των αγαπημένων μου, στη μέση της θάλασσας,
αγκαλιά να χωρέσει έρωτες και κλάματα χαράς..
Δε μας τρώνε οι φουρτούνες της ζωής
είναι που φτιάξαμε τούτο δω τον κόσμο μην ξέροντας,
από φόβο στην ξεγνοιασιά,
με τα συναισθήματα στο συρτάρι
λες κι οι ψυχές είναι ασπρόρουχα να βγουν στο φως τις σκόλες
αναίτια παραγκωνισμένοι να περιμένουμε
πως οι ζωές αλλάζουνε με το ξημέρωμα..
Σε είδα, ξεχασμένο, σε όνειρο
να παλεύεις με τα στοιχεία της φύσης
και δεν ξέρω αν σε θαύμασα από έρωτα
ή από ζήλια για ‘κείνη σου την αθωότητα..
Σε ποια λογική να χωρέσω τις ζωές μου, όλες;
Αν αναλογιστώ πόσες φορές γεννήθηκα,
κανένα φόβος δε θα ξανασκεπάσει τα όνειρα μου..
Αν απλώσω τα συναισθήματα μου,
κανένα σύμπαν δε θα τα χωρέσει..
Κάθε αστέρι, κάθε ουράνιο σώμα
θα ‘χει σημαία, μια μου χαρά και μια μου λύπη..
Καμιά αγωνία δε θα χωράει στο σύμπαν μου,
εκτός από αυτή
να ξαναδώ το φως της επόμενης μέρας
στην αγκαλιά σου..

Σάββατο, 17 Μαΐου 2008

Απροετοίμαστη..


Μπήκα στο δωμάτιο της αγάπης απροετοίμαστη,ως συνήθως,
είχα ξεχάσει να φορέσω τα καλά μου..
Κοίταζα στην αρχή τα χρώματα,
ανοιξιάτικα σαν και τη δική μου διάθεση..
Χοροπήδησα στα τετράγωνα του πατώματος στο ένα μου πόδι,
μα είχα ξεχάσει τους κανόνες του παιχνιδιού..
Απροετοίμαστη για όλα σε τούτη τη ζωή
άλλοτε μεγάλα κι άλλοτε μικρά
κι εγώ με τα ίδια ρούχα..
Θυμάμαι εκείνη τη φορά που ντύθηκα ανάλογα με την περίσταση
πρέπει να 'ταν γάμος, χαρά μεγάλη,
φορούσα στά μαλλιά ένα στεφάνι με λουλούδια..
Κι απ' το βάθος ακουγόταν μια γλυκιά μελωδία..
'Οταν ξύπνησα κρατούσα στην αγκαλιά μου ένα νεογένννητο
ντυμένο μ' έναν άσπρο μανδύα..
Μόνο με κοιτούσε, δεν έκλαιγε, δεν κουνιόταν..
'Αλλα περίμενα..άλλα..
Απροετοίμαστη,
φυλάω ρούχα στην ντουλάπα,
μπας και τα καταφέρω κάποτε,
να ανταποκριθώ στις περιστάσεις..

Παρασκευή, 2 Μαΐου 2008


Η γλυκιά ανάμνηση της νιότης που μοιραστήκαμε με ξαναβρήκε,
εκείνες οι μεγάλες στιγμές που ζήσαμε,
παιδιά ακόμα,
σε σχολικές αυλές με κρυφές τζούρες τσιγάρων και ερωτικά αναφηλιτά,
στα πειραματικά πρώτα μας φιλιά και τις ανεπανάληπτες ερωτικές μας περιπέτειες..
Πρώτες γεύσεις ζωής παρέα με ασυνάρτητα όνειρα ελευθερίας
και δρασκελιές στον κόσμο της απέναντι όχθης..
Κι οι "πόρτες" στη διαπασών κι ο Τζιμ ήρωας στις εφηβικές μας περιπέτειες..
Κι αν θυμηθώ τα όνειρα μας θα κλάψω από χαρά
κι απο τις μαύρες συμπαντικές μας τρύπες θα κόψω λουλούδια ανθισμένα
και θα δω τις μικρές μας αγωνίες να γίνονται
πόνοι σε αίθουσες τοκετών κι αγάπη που δεν έχει όρια
και πιτσιρίκια με φουσκωτά παντελονάκια και επισκέψεις στον παιδίατρο..
Κι αν πάω ακόμα παραπέρα ο κόσμος μας θα έχει τετράδια και χρώματα
και λερωμενα με σοκολάτες έπιπλα και καυγαδάκια ερωτικά
κι άλλοτε αίθουσες δικαστηρίων,
και νέους έρωτες και μια ζωή με πόνους και χαρές και μάχες καθημερινές,
κι εμείς εκεί ακόμα να επιβεβαιώνουμε το χρόνο μας που κυλάει..
Τα ίδια κοριτσάκια με άλλα κορμιά, μα πιο γεμάτες καρδιές
κι εσύ μου λες πως οι μάχες μας τελείωσαν, λες κι εσύ διαλέγεις..
Μα να σου πω, δεν είσαι μόνη,
μαζί ξεκινήσαμε κι έχουμε πολλά να κάνουμε ακόμα..
Περίμενε με κι έρχομαι,
τα καλύτερα είναι κάπου εκεί παρακάτω..

Σάββατο, 19 Απριλίου 2008

Η Τέντα..


Θα στέκομαι μελλοντικά απέναντι, στο σταθμό..
Θα με κοιτάξεις από την κατεβασμένη τέντα σου,
θα φοράω ταγέρ συντηρητικό και τακούνια
και θα κρατάω στο χέρι χαρτοφύλακα βαρύ
γεμάτο μ'εμάς..
Κάπου στη μέση της διαδρομής,
θα τον αφήσω τρυφερά,
να ξαπλώσει στο δρόμο
και θα τον δω να γίνεται λιώμα
από ένα περαστικό φορτηγό..
Κι εσύ..
Θα κοιτάς τις γάμπες μου,
και δε θ' ακούσεις τίποτα από το ξεψύχισμα του
γιατί οι λέξεις ξεψυχούν αθόρυβα
σαν την κορύφωση του πόθου,
μ'ένα μικρό αναστεναγμό..
Θα συνεχίσω το δρόμο μου με σταθερό βήμα
κι εσύ,
θ'ακούσεις ανάμεσα στους θορύβους της πόλης,
τα τακούνια μου
να παίζουν τρυφερά ένα παιδικό νανούρισμα..
Κι όλο θ'αναρωτιέσαι,
αν όλα αυτά συμβαίνουν στο σύμπαν μας ή αλλού..
Κι αν, όταν θα με ξαναδείς θα με θυμάσαι..

Πέμπτη, 3 Απριλίου 2008

Ο εραστής της θάλασσας..


Αν ήταν να μιλήσω για κείνον,
θα μιλούσα με παφλασμούς κυμμάτων,
με τις φωνές των γλάρων,
και κείνο το σύρσιμο που κάνουν τα βότσαλα κάθε που τα χαϊδεύει το κύμα..
Να είναι που αγκαλιά του μοιάζει με δροσιά κάθε που ζεσταίνει,
που η φωνή του μου δίνει την ίδια γαλήνη με το γαλάζιο,
που η ζωή κοντά του μοιάζει με τον ήλιο που γέρνει το σούρουπο στην αγκαλιά της..
Κι εγώ γυναίκα σαν και κείνη γευόμαι τους χυμούς του
κάθε που τιθασευει το πάθος μου για 'κείνον..
Μα τη ζηλεύω κρυφά κι άδολα κι όλο σκέφτομαι πως,
θα 'θελα να 'μουνα εκείνη,
για να ξέρω πως θα μ'αγαπάει παντοτινά,
για να με τιθασεύει κάθε που γίνομαι ορμητική,
για να με γυρεύει σε κάθε του φυγή..
μα είμαι μόνο γυναίκα και θάλασσα δε μπορώ να γίνω
μόνο στεριά και λιμάνι που τον περιμένει
να γυρίσει από την αγκαλιά της..

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2008

Συναισθηματική δυσλεξία..


Δεν ξέρω κανένα τρόπο να μιλώ για τα συναισθήματα μου,
από 'κείνες τις λέξεις,
που πληκτρολογούν τα χέρια μου..
Αναρωτιέμαι αν φταίνε τα χρόνια της προσπάθειας μου να επιβιώσω
ή γεννήθηκα με τη συγκεκριμένη αναπηρία..
Σε κοιτάζω, φωτεινό, να διώχνεις το σκοτάδι μου
και βουτάω βαθιά, αποκαμωμένη απ' το φως..
Τρόμαξα να το συνηθίσω και τώρα το ψάχνω
κάθε που έχει λιακάδα..
Δυσκολία προσαρμογής στο φως,
πώς να ξανακάνω το δέρμα μου ανθεκτικό στη ζεστασιά;
Μουδιάζω κάθε που επιστρέφω,
τυφλώνομαι κάθε που ανοίγω τα μάτια..
Γίνομαι γυναίκα στο βλέμμα σου,
μα άλλο ψάχνω να γίνω..
Μάθε μου ν' ανοίγω τα μάτια χωρίς να πονάνε..

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2008

Σιωπή..


Χάθηκα σε απρόσμενες χαρές
ξελογιάστηκα αποκοιμισμένη
να περιμένω τον έρωτα..
Για ποιόν από μας μίλησε ο καιρός;
Σε πόσους πόθους λήγει η θητεία μας;
Εξισορροπιστής μου η μέρα..
Όταν θα πάρεις το φως
άσε πίσω σου τη ζεστασιά..
Ξέχασα να δίνομαι κι ας λέω..
Λάτρης της ματιάς,
θέλω ν΄αφήσω στο απέραντο
κάθε λέξη,
κι αποποιούμαι τις μνήμες..
Το μονοπάτι των σωμάτων γνωστό
των ψυχών..
αδιάβατο..
Λέω να βάλω ψηλοτάκουνα
να ισορροπήσω ξεχασμένη στον ουρανό
πρίν μαζευτούν τα σύννεφα..

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2008

Παιδικά όνειρα..


Τι να γράψω για τη χαρά που χρόνια
τη λύπη περιγράφω..
Μοιάζει με ποτήρι κόκκινο κρασί το γέλιο,
ίσως και με νερό που κυλάει
χαϊδεύοντας ένα βράχο..
Σαν τα χέρια είναι,
περνάει το σώμα
και τελικά δροσίζει την ψυχή..
Τι να σου γράψω
που αν μου δώσεις το μισό σου γέλιο,
θα με φτάσει να γελάω για πάντα..
Τις νύχτες που γινόμαστε παιδιά
χωρίς τη λογική των μεγάλων
σε περιμένω να με κοιμήσεις
ξαπλωμένη σε πουπουλένια σύννεφα..
Τις μέρες μου φτάνει που γελάμε
γαλήνια ξεχασμένοι σ' εκείνα μας τα βραδινά όνειρα..