Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2008

30 Οκτωβρίου 1998



Σα σήμερα πρίν ακριβώς από 10 χρόνια έφερα στον κόσμο το δεύτερο μου παιδί, την κόρη μου. Ο γάμος μου ήδη δεν πήγαινε καλά και δε θα πάψω ποτέ να πιστεύω πως ήταν μια τρομερά επιπόλαιη απόφαση, σίγουρα όμως αν έχω κάτι να μετανιώσω δεν είναι ο ερχομός της κόρης μου στον κόσμο. Γενικά η γέννηση της ήταν αρκετά κωμική κι εύχομαι όλη της η ζωή να έχει γέλιο και χαρά.
Στις 29 Οκτωβρίου το βράδυ είχα επισκεφτεί το γιατρό ο οποίος με ενημέρωσε ότι όλα φαινόταν έτοιμα και ότι ήταν πια θέμα ωρών, μου πρότεινε μάλιστα να μείνω στην κλινική, του είπα ότι είχα να ταχτοποιήσω διάφορα θέματα στη δουλειά και δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μείνω (τότε ήμουν ελεύθερη επαγγελματίας).
Στο σπίτι ανακοίνωσα στον πατέρα της ότι την άλλη μέρα θα γεννούσα κι ούτε που με πίστεψε γιατί ήταν σχεδόν 2 βδομάδες νωρίτερα απ' την τελευταία ημερομηνία. Την επόμενη μέρα είχε επαγγελματικό ταξίδι στα Χανιά που δεν μπορούσε με τίποτα να ακυρώσει, μου πρότεινε μάλιστα να συγκρατηθώ κι ότι αυτός θα έκανε ότι μπορούσε να έρθει όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Την επόμενη μέρα το πρωί ταχτοποίησα τις τελευταίες λεπτομέρειες της δουλειάς μου πήγα για άλλη μια φορά στο γιατρό που ήθελε και πάλι να μείνω μέσα, μέχρι που του εξήγησα ότι περίμενα τον άντρα μου να γυρίσει απ' τα Χανιά και καμιά όρεξη δεν είχα να γεννήσω μόνη μου. Μετά από αρκετές διαπραγματεύσεις και την υπόσχεση να πάω στην κλινική στις 5μμ με άφησε να φύγω.
Οι πόνοι είχαν αρχίσει αλλά ήταν μικροί και ακανόνιστοι οπότε ήξερα πως είχα χρόνο. Πήγα Σούπερ Μάρκετ όπου συνάντησα μια γειτόνισσα που με ρώτησε πότε γεννάω. Όταν της είπα το απόγευμα με ρώτησε αν θα γεννούσα με καισαρική της είπα όχι, κι αυτή έπαθε ένα ακόμα σοκ και με ρώτησε "Καλά και δεν πονάς;"
"Φυσικα και πονάω αλλά λίγο, άντε πάω τώρα να ψωνίσω".
Μετά πήγα σπίτι και η μάνα μου έπαθε μια κανονική υστερία που ήμουν έτοιμη να γεννήσω και είχα πάει ΣΜ.
Αφού έκανα και τις τελευταίες προετοιμασίες άρχισα να παίρνω τον άντρα μου για να σιγουρευτώ ότι δεν είχε ξεχάσει ότι θα γεννούσα.
Στις 5.00μμ μου ανακοίνωσε ότι ήταν κοντά στο Ηράκλειο, ενώ στην πραγματικότητα ήταν κοντά στο Ρέθυμνο.
Στις 5.30μμ ο γιατρός μ' έψαχνε στην κλινική και λίγο μετά με πήρε μια υπάλληλος μου να μου πει ότι την είχε πάρει ο γιατρός γιατί νόμιζε ότι είχα πάει στη δουλειά και είχα ξεχάσει να πάω στην κλινική.
Στις 6.30μμ έφτασε ο πρώην άντρας μου, ο οποίος κανένα άγχος δεν είχε να πάμε στην κλινική, το πιό μεγάλο άγχος του ήταν να κάνει μπάνιο και να βάλει το τυχερό του πουκάμισο.
Έτσι αισίως κατά τις 7.30μμ φτάσαμε στην κλινική, ο γιατρός είχε βαρέθει κι είχε πάει για καφέ, στο πόδι του είχε αφήσει μια άλλη γιατρό.
Είχαμε ένα πρόβλημα συννενόησης με την κοπέλα μέχρι να της εξηγήσω ότι γεννούσα γιατί είχα μικρή κοιλιά και φαινόμουν μια χαρά . Μόλις με εξέτασε βέβαια πείστηκε έτσι βρέθηκα τάχιστα στην αίθουσα ωδινών.
Εκείνη τη στιγμή άρχισα να φοβάμαι, ότι θα πεθάνω ή εγώ ή το μωρό και παραλίγο να σκοτώσω τον πρώην άντρα μου που μου έλεγε να σπρώχνω καλά για να βγει εύκολα το μωρό.
Στις 9μμ εμφανίστηκε και ο γιατρός μου, που δεν ήταν καθόλου χαρούμενος που τον είχα στήσει νωρίτερα, αλλά μόλις με κοίταξε ο θυμός του έγινε έκπληξη και φώναξε "παιδιά γεννάει" και πάνω που ήμουν έτοιμη να βάλω τα κλάματα γιατί τώρα πια ήμουν σίγουρη ότι θα πέθαινα,σκεφτόμουνα πως απλά δεν γινόταν να γεννάω με τόσο λίγους πόνους, μου βάζει τις φωνες η μαία να σπρώξω και με κοιτάνε όλοι αυστηρά που δεν είχα καταλάβει τι γινόταν, και τους λέω το θεικό:
"Εγώ δεν τα καταφέρνω καλά στο πρώξιμο".
Ε, τότε με κοίταξανε όλοι δολοφονικά, και τι να κάνω έσπρωξα και να την η μικρή μου, κρεμασμένη ανάποδα απ' το ένα πόδι και ο ομφάλιος λώρος ακόμα να τη δένει μαζί μου. Υπέροχη στιγμή, η μικρή τσιρίζε αλύπητα, μου την έδωσαν και συνειδητοποίησα πως την αγαπούσα όσο και το γιό μου, ούτε σπιθαμή λιγότερο και πως ήταν μια ακόμα υπέροχη στιγμή στη ζωή μου. Ηταν πολύ μικροκαμωμένη πράγμα όμως που δεν την εμπόδισε να κλαίει ασταμάτητα για τις επόμενες 2 ώρες και που έκανε όλο το προσωπικό της κλινικής να λέει πως θα ήταν γλωσσού κάτι στο οποίο τελικά είχαν απόλυτο δίκιο.



Έτσι σήμερα, παρόλο που την καμαρώνω να μεγαλώνει, κάθε που μ΄αγκαλιάζει τα βράδια που τη βάζω για ύπνο και νιώθω τα χεράκια της στην πλάτη μου να με χαϊδεύουνε, είναι για 'μένα εκείνο το ίδιο μωράκι που έκλαιγε με πείσμα αναποδογυρισμένο στο μαιευτήριο..
Μακάρι να είναι υγιής και τυχερή σ' αυτή τη ζωή μακάρι τα χρόνια που έρχονται να είναι όμορφα και να μπορώ πάντα να νιώθω κάτι από ΄κεινα τα χεράκια στην πλάτη μου..

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2008

Ψυχές και σώματα..



Έχουμε ξεχάσει..
Το βλέπω γραμμένο
σε κάθε τετριμένη κίνηση
που φιλοδοξεί,
χωρίς να νοιάζεται..
Ο δρόμος της μοναξιάς
σιγά σιγά γίνεται ένα με την ύπαρξη μας..
Επιβατικά πλοία γεμάτα κόσμο,
αγκαλιασμένα ζευγαράκια στις γωνιές,
κι εσύ ν' αναρωτιέσαι
γιατί να νιώθεις τόση ερημιά στη θέα της ευτυχίας..
Μάταια να ταξιδεύεις με το μυαλό στις γραμμές του τρένου..
Δεμένη να περιμένεις τον επόμενο συρμό να σε ισοπεδώσει..
Ξέρω ποτέ δε θα παραδεχόσουν πως εκείνη είναι που οδηγεί,
Ο φόβος της κι η ίδια της η ανάγκη..
Αιώνες πριν,
στριφογύριζα στη μυρωδιά σου
ποτίστηκανε τα ρουθούνια μου απο 'σενα..
Τί κατάλαβες δεν ξέρω..
Κάθε μυαλό είναι ένα τεράστιο, άλυτο μυστήριο..
Κι οι καρδιές, που μας πάνε;
Άσε μεγαλώσαμε,
για να χαρεί η ψυχή μας χρειάζονται έξοδα..
Τις αγκαλιές τις χορτάσαμε,
τότε που ανταλλάζανε πόθους με κόκκινα κορδελάκια της τύχης..
Μας έμεινε μόνο εκείνο το συναίσθημα από 'κεινο το πρώτο φιλί
που πόνεσαν τα χείλη γιατί είχε τη χαρά της προσδοκίας..
Αν μπορούσα, ένα πράγμα θα 'σβηνα από τούτο 'δω τον κόσμο
την αλόγιστη κατανάλωση του είναι μας..

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2008

Οργή..


Βροχή με ήλιο σαν εμένα,
μια καταιγίδα απροσδόκητη..
Έκλεισα τις πόρτες κανένα να μη δω σήμερα..
Να κλάψω θέλω για τις χαρές που δεν ήρθαν..
Ακουμπάω να βρω κάτω απ' το δέρμα μου παλμό..
Πόσα ονειρεύτηκα τέτοια πρωινά με λιακάδα..
Πόσες νύχτες ξαγρύπνησα με τη σκέψη της γαλήνης..
Στο ίδιο σημείο εδώ και χρόνια..
Δε θέλω να πάω στη δουλειά σα παιδί που μισεί το σχολείο
δεν την αντέχω τη βοή του κόσμου
δεν τον αντέχω εκείνο τον άξαιστο δημιοσιουπαλλάκο απέναντι μου
την ομηρία του ωραρίου, τις ξύλινες εγκυκλίους
ασάλευτη με την εικόνα του νησιού στον ωκεανό..
Κάθε που ονειρευόμουν με καταριόσουν
να γίνω σαν εσένα γκρίζα και μόνη να θριαμβεύσω στο τίποτα..
Δεν έφυγα ποτέ απο 'κει και 'κει γυρίζω άβουλη σαν εσένα..
Ο κύκλος σου στενεύει να ηρεμήσω θέλω, μα δε μ' αφήνεις..
Μια μέρα θα φύγω και δε θα με ξαναδείτε
κι ούτε να που να με ψάξετε να μη σκεφτείτε
θα έχω εξαϋλωθεί
μαλάκες..

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2008

Ο Σάκης, η Λίτσα και ο έρωτας..


Ο Σάκης ήταν ένας γοητευτικός άντρας με μεσογειακό ταμπεραμέντο, μανούλα στο ψηστήρι, όταν δε βαριόταν, το οποίο φρόντιζε να συνδυάζει με μια ευγένεια, που έκανε το συνδυασμό θανατηφόρο και τον ίδιο ακαταμάχητο. Πάντα γελαστός και κεφάτος εκ' πεποιθήσεως, πίστευε πως όλα τα κακά ξορκίζονται με χαμόγελο και θετική σκέψη.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απ' την αρχή, ο Σάκης στα νιάτα του ήταν αριστερός και ως αριστερός ήταν και διαβασμένος γιατί αριστερός και διάβασμα είναι σα να λέμε γιαούρτι με μέλι ο πιο συνηθισμένος συνδυασμός. Εκτός απ' το διάβασμα αφιέρωσε τη νιότη του στην περιπέτεια, τις καταχρήσεις και τις πουτάνες. Τώρα θα μου πείτε: ‘αριστερός και πουτάνες;’ Α! όλα κι όλα ο Σάκης μπορεί να ήταν πολλά πράματα, ρατσιστής όμως δεν ήταν.
Αχ οι πουτάνες, αυτές ήταν η μεγάλη του αδυναμία, πάντα διαθέσιμες και το κυριότερο «μετά την απομάκρυνση απ’ το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται» κι ο Σάκης δεν μπορούσε με τίποτα τις ξενέρωτες που κάνουν κόνξες μέχρι να τις πηδήξεις, αλλά ούτε και την κρεβατομουρμούρα. Δεν είχε παράπονο όλα τα δοκίμασε και όλα τα απόλαυσε καθώς συνήθιζε να λέει. Αλλά κάπου στα σαράντα-φεύγα αποφάσισε ότι είχε πια βαρεθεί, ο ακριβής λόγος βέβαια που πήρε τη συγκεκριμένη απόφαση παραμένει άγνωστος, λίγο που ήθελε το κατιτί παραπάνω του, λίγο που τον έπιανε που και που κανένας συναισθηματισμός του στυλ ‘μέχρι πότε θα είμαι μπακούρι;’, λίγο που είχε πετάξει και μια κοιλίτσα ή και τίποτα απ’ όλα αυτά- που είναι εικασίες του συγγραφέα. Πάντως μια μέρα εκεί που έπινε το ουισκάκι του και σκεφτόταν τη ζωή του, ως εκ θαύματος πέρασε από μπροστά του η Λίτσα.
Η Λίτσα δεν ήταν και καμιά γκομενάρα, θα μπορούσε κάλλιστα να είχε περάσει και απαρατήρητη από μπροστά του αλλά ήταν μάλλον και η αστρική συνεύρεση του
Λαγού με την Κότα εκείνη τη περίοδο που δημιούργησε τις κατάλληλες συνθήκες γιατί ο Σάκης ήταν Λαγός στο κινέζικο ωροσκόπιο κι η Λίτσα Κότα.
Πάντως όπως και να ‘χει το πράγμα, ο Σάκης ένιωσε μια καύλα όταν την είδε, του φάνηκε ο αεράτη και πουτανίτσα συνδυασμός που ήταν πάντα θεμιτός στις γυναίκες. Από ένα φιλαράκο έμαθε πως η Λίτσα σύχναζε στο συγκεκριμένο μπαράκι κι αποφάσισε να γίνει θαμώνας ώστε να έχει την ευκαιρία να την παρατηρήσει για λίγο καιρό, γιατί εδώ που τα λέμε καλό το ένστικτο αλλά ο Σάκης δεν ήταν και κανένας άβγαλτος ήξερε πως μια γκόμενα μπορεί να σε ξεγελάσει πριν καλά καλά το καταλάβεις. Έτσι λοιπόν, άρχισε να συχνάζει στο μπαράκι και να την παρατηρεί, στην αρχή εξ αποστάσεως και αργότερα κάνοντας της κανένα ψιλοφλερτάκι μεταξύ αστείου και σοβαρού. Η Λίτσα παρόλο που τον είχε πάρει χαμπάρι έδειχνε να μην πολυσκιάζεται γιατί δεν είχε καμία όρεξη να νταραβεριστεί με κανένα εκείνο τον καιρό και τις καβάτζες της τις είχε και μια χαρά περνούσε. Τον Σάκη το καύλωνε η αδιαφορία της μπορεί να μην ήταν ο Ρουβάς αλλά όταν έβαζε στο μάτι μια γυναίκα ήταν πια και θέμα γοήτρου να μην του ξεφύγει. Επιστράτευσε όλη τη δύναμη της γοητείας του κι όσο πιο βαθιά έμπαινε στο ‘παιχνίδι της κατάκτησης’, τόσο πιο ενδιαφέρον γινόταν ώστε από ένα σημείο και μετά, δε θυμόταν για ποιο λόγο ήθελε να την κατακτήσει, απολάμβανε όμως τόσο τη διαδικασία που ο αρχικός σκοπός ήταν πλέον άνευ σημασίας.
Κι έτσι μια μέρα θριαμβευτικά, η Λίτσα αναστέναζε στα τέσσερα κι αυτός γονατιστός της εξηγούσε ποιος κάνει κουμάντο. Βέβαια η Λίτσα ακόμα κι εκείνη την ημέρα του θριάμβου του Σάκη δεν ήταν και καψούρα με την πάρτη του, αλλά μια χαρά περνούσαν και στο κρεβάτι ταιριάζανε οπότε δε είχε και κανένα λόγο να την κάνει. Ετσι με συνοπτικές διαδικασίες η Λίτσα σούταρε τις καβάτζες της γιατί ο Σάκης δε γούσταρε να του πηδάει κανένας άλλος τη γκόμενα κι έπεσε με τα μούτρα στα προσόντα του Σάκη.
Κι ο Σάκης όμως κύριος, στα ουράνια την ανέβαζε μπορεί να είχε τα ζόρια του εκείνο τον καιρό αλλά τη Λίτσα στα ώπα-ώπα.
Με τον καιρό ο Σάκης ξανάρθε στα ίσα του, γιατί μαλάκας δεν ήταν, ήξερε πότε μια γυναίκα ήταν καψούρα και χαλάρωσε το παλικάρι κι άρχισε να ρίχνει κανένα πούτσο από δω κι από κει γιατί άμα η Λίστα δεν το ΄ξερε κέρατο δεν υφίστατο. Κι Λίτσα άρχισε να στεναχωριέται που ο Σάκης μια την μια δουλειά είχε και μια την άλλη, κι όλο ξερός απ’ την κούραση ήταν, κι όλο επαγγελματικά ραντεβού είχε, κι όλο τον έπαιρνε ο ύπνος και δεν τον έβλεπε κι όλο αργούσε γιατί οι δουλείες του δεν πήγαιναν καλά. Κι από ‘κει που η Λίτσα ήταν το κέντρο του κόσμου, έγινε ένα συνηθισμένο θηλυκό μυαλό που παραλογιζόταν και δεν του έδειχνε εμπιστοσύνη . Κι από κει που ο Σάκης δεν έπαιρνε ανάσα χωρίς τη Λίτσα, άρχισε να τον βαραίνει και να μην τον καταλαβαίνει και να τον ενοχλούν οι αηδίες της. Βέβαια του άρεσε και η πουτανιά της Λίτσας αλλά ‘βρε παιδί μου τι είναι και τούτα τα θηλυκά άμα μαλακώσουν μαλακώνουν για τα καλά’ σκεφτόταν.
Κι ο χρόνος κυλούσε κι η Λίτσα περίμενε να ξαναφτιάξουν οι δουλειές του Σάκη και να γίνει ο άντρας που γνώρισε αλλά μάταια, γιατί ο Σάκης ο ίδιος ήταν με τη διαφορά πως τώρα το κεφάλι του θηράματος κρεμόταν πάνω στο τζάκι κι ακόμα κι αν ήταν ικανοποιημένος με το τρόπαιο του πάντα θα ήθελε να ξαναβγεί και να κυνηγήσει κάτι καινούργιο, μεγαλύτερο ή απλά να νιώσει τη χαρά του κυνηγού. Τώρα αν φταίει η Λίτσα, ο Σάκης, η πουτάνα η ζωή ή απλά ο έρωτας που είναι ‘άρωμα’ και εξατμίζεται άλλοτε γρηγορότερα κι άλλοτε πιο αργά δεν είναι δουλειά μου να το αναλύσω υπάρχουν τόσοι και τόσοι επιφανείς επιστήμονες. Εγώ να ευχηθώ οι Λίτσες και οι Σάκηδες του κόσμου να είναι ευτυχισμένοι και να μπορούν να χαμογελάνε κι αν μη τι άλλο να θυμούνται πως
ακόμα κι αν ένα άρωμα εξατμιστεί πάντα έχεις τη δυνατότητα να το ανανεώσεις αρκεί να μη βαριέσαι να πας στο ντουλάπι να φέρεις το μπουκάλι.Είναι απλά θέμα προσωπικής επιλογης..


Η ιστορία είναι απόλυτα φανταστική, αν κάπου ανάμεσα στις γραμμές βρείτε ένα κομμάτι του εαυτού σας δεν φταίω εγώ , εγώ είμαι απλά ένα
θηλυκό με « γυναικείο μυαλό», αν ψάχνεται για «ανδρικό μυαλό» μάλλον
είστε σε λάθος μπλογκ..