ΑΛΗΤΙΣΣΑ ..εξ ανάγκης..γυναίκα εκ πεποιθήσεως..

Υπερφίαλοι και μόνοι..

2012-01-23T23:36:00.001+02:00

http://www.eyelands.gr/site/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=69&Itemid=105

Τα μέσα μαζικής μεταφοράς έχουν τακτικά δρομολόγια..
Τα καιρικά φαινόμενα αλλάζουν σύμφωνα με τις εποχές..
Μα εσύ φοβάσαι το χρόνο και τις αλλαγές..
Κρύβεσαι στην ντουλάπα των συναισθημάτων σου,
ικανοποιώντας τις αισθήσεις σου
με τo άρωμα ενός απορρυπαντικού,
που πήρε τη μυρωδιά της ζωής
και την αντικατέστησε με τη ευωδία
ενός αφύσικου σκευάσματος σε πλαστικό μπουκάλι..
Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι τόσο εύθραυστες και ιδιόμορφες
όσο κι ο ιστός μιας αράχνης.
Οι εραστές, συχνά καμαρώνουν στο πλάι του συντρόφου τους
μα όταν το βράδυ πλαγιάζουν δίπλα του τον μισούν
σα να 'ταν η αγάπη που πρόβαλαν με τόσο καμάρι
έργο τέχνης που έγινε μόνο από ματαιοδοξία..
Συχνά σου λείπει η αφέλεια της ερωμένης
που δεν ξέρει για κείνο
το κρυφό υποχθόνιο, μίσος..
Προσπαθείς να κάνεις πως δεν το γνωρίζεις
με την ελπίδα να το ξορκίσεις,
μαζί με κανά δυο ακόμα νευρώσεις
που κονόμησες τα χρόνια της άγνοιας..
Οι σιωπές των ανθρώπων,
είναι η πιο τρανταχτή φωνή απελπισίας απέναντι στο δεδομένο..
Ο ύπνος σου δεν είναι πια ήσυχος
και τα πράσινα λιβάδια των ποιητών σου φέρνουν εμετό..
Ο κόσμος είναι γεμάτος πίσσα και σκόνη..
Σε αρρωσταίνουν οι αισιόδοξοι
τραγουδιστές του έρωτα..
Ο θάνατος παραμονεύει τα παιδιά σου στη γωνία
κι η πόρνη παίρνει 5 ευρώ την πίπα λόγω κρίσης..
Κλαις συχνά,
ο πόνος σου θυμίζει πως είσαι ζωντανή,
πως έχεις δικαίωμα να πληρώνεις φόρους
και πως θα εξαντλήσεις και την τελευταία σου πνοή ως έντιμος πολίτης..
Τα καλοκαίρια κρατάνε λίγο,
οι έρωτες σου τρώνε σωθικά
κι οι αναμνήσεις σε γερνάνε θυμίζοντας σου
πόσα δεν μπορείς πια να κάνεις και πόσα θα αναζητάς,
επειδή δεν πρόλαβες να τα ζήσεις..
Κι εγώ σου φωνάζω απελπισμένα
σα να 'σουν άλλη,
ξένη κι αποκομμένη από 'μένα,
πως όσα πέρασαν κι όσα έγιναν δεν θα ξαναγυρίσουν..
Μα εσύ τρελή, θαρρείς πως θα φέρεις πίσω όσα στερήθηκες
γλείφοντας απ' το πάτωμα το χυμένο γάλα..

Ανίατη ασθένεια..

2012-01-08T12:44:00.002+02:00

Νιώθω τα χνώτα σου στο λαιμό μου,
γνώριμη μυρωδιά καπνού και αλκοόλ
κι ας κρύβεσαι πίσω από ένα παραπέτασμα γλαφυρής αδιαφορίας
Σαν ήρωες κλασσικού μυθιστορήματος
δεχόμαστε τη μοίρα μας αδιαμαρτύρητα..
Οι ασυνάρτητες εικόνες όσων θυμάμαι
δε φτάνουν για να φτιάξουν μια ξεκάθαρη ανάμνηση..
Ο εαυτός μου με παρασύρει σ' ένα αέναο παιχνίδι αυτοκαταστροφής,
η λογική δε μου επιτρέπει να αυτοκτονήσω
κι έτσι προτιμώ να ζω μέσα από σκατένιες αράδες που μόνο εγώ καταλαβαίνω..
Ωραία,
περάσαμε από τούτη τη ζωή με ανάλαφρα χορευτικά βήματα
πληρώσαμε και μερικούς λογαριασμούς κι έτσι αποκτήσαμε λόγο ύπαρξης..
Έχω και ΑΦΜ μαλάκες!
Τι λέτε είστε πλέον σίγουροι πως υπάρχω, έτσι δεν είναι;
Ο μόνος τρόπος να υπάρχεις σήμερα είναι να χρωστάς,
αριθμός με όνομα και ημερομηνία γέννησης
στο παιχνίδι των άπληστων χρυσόψαρων
που έχουν ξεχάσει πως ακόμα και η απληστία έχει όριο της το Θάνατο..
Είμαι κι εγώ ένα αστικό καταναλωτικό θύμα στον κόσμο που φτιάξατε με τη συναίνεση μου,
δημιούργημα σας,
πιστός οπαδός των αριθμολάγνων της σύγχρονης νομοτέλειας..
Θα μ' άρεσε να περπατήσω στο χώμα ξυπόλητη
μα έμαθαν τα πόδια μου τη μαλακάδα των παπουτσιών
κι είναι δύσκολο να αντέξω τον πόνο της επαφής με τη χέρσα γη..
Θα 'θελα να ρθω κοντά στη φύση μα είμαι είδος μεγαλωμένο σε ζωολογικό κήπο
και δεν ξέρω πως να την αντιμετωπίσω,
το DNA μου έχει ξεχάσει από καιρό τις εντολές επιβίωσης χωρίς τεχνικά μέσα..
Υπάρχει για μένα μια και μοναδική ελπίδα να γραφτώ στο πάνθεον των "επαναστατών"
κι αυτή λέγεται "ανίατη ασθένεια"..

F.Pessoa

2012-01-05T12:18:00.000+02:00

Για να δεις τα χωράφια και τον ποταμό

Δεν είναι αρκετό να ανοίξεις το παράθυρο.

Για να δεις τα δέντρα και τα λουλούδια

Δεν είναι αρκετό να μην είσαι τυφλός.

Είναι επίσης απαραίτητο να μην έχεις φιλοσοφία.

Με την φιλοσοφία δεν υπάρχουν λουλούδια, μόνο ιδέες.

Υπάρχει μόνο ο κάθε ένας από εμάς, σαν μια σπηλιά.

Υπάρχει μόνο ένα κλειστό παράθυρο, και ένας ολόκληρος κόσμος έξω,

Και ένα όνειρο για το τι θα μπορούσαμε να δούμε αν το παράθυρο ήταν ανοιχτό,

Το οποίο δεν είναι ποτέ αυτό που βλέπουμε όταν το παράθυρο είναι ανοιχτό.

New year's resolutions..

2011-12-13T15:00:00.002+02:00

Για να κάνεις μια νέα αρχή πρέπει να

προσδιορίσεις τη σχέση σου με το

παρελθόν..

Οι τσαρλατάνοι του έρωτα..

2011-12-01T01:31:00.002+02:00

Σχολάσανε οι έρωτες,
σαν αποκαμωμένοι εργάτες απ' το μεροκάματο στη φάμπρικα..
Στοιβαγμένοι σε μισθωμένο λεωφορείο,
απρόσωπου εργοδότη,
περιμένουν υπομονετικά να γυρίσουν πίσω στην μίζερη πραγματικότητα
που τους κατευθύνει κάθε πρωί και μεσημέρι στην ίδια στάση..
Είναι δύσκολο να ξεφύγουν απ' τη ζωή που τους έταξαν
οι δαίμονες των παιδικών τους ονείρων
κι αν το φως φέρνει την ανακούφιση απ' τους νυχτερινούς εφιάλτες
υπάρχει μια αλήθεια να τους κατατρώει το είναι..
Ανελέητη επίμονη και κακομούτσουνη σαν λερναία ύδρα..
που δε σ' αφήνει να χαρείς το ηρωισμό σου κάθε που βγάζει καινούριο κεφάλι..
Κι εγώ ακόμα κείτομαι άψυχη στη χωματερή της επιθυμίας,
περιμένοντας υπομονετικά κάποιον να μαζέψει το κουφάρι μου,
προτού το βεβηλώσουν με το σπέρμα τους οι τσαρλατάνοι του έρωτα..

Το eyelands με τίμησε και πάλι.. Τους ευχαριστώ πολύ..http://www.eyelands.gr/site/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=69&Itemid=105

Άδειο κουτί..

2011-11-19T23:21:00.003+02:00

Κι αφού είχα περιφέρει για καιρό το κορμί μου
πρόστυχο λείψανο στη θέα των ματιών σου
αποσύρθηκα τραυματισμένη κλείνοντας την πόρτα πίσω μου..
Το πρόσωπο μου άνυδρη γη,
το μυαλό μου κόκκοι άμμου διασκορπισμένοι στα σημεία του ορίζοντα,
τα χέρια μου δεν μπορούν πια να γράψουν
κι η δύναμη μου νικημένη στρατιά μισθοφόρων..
Ξέχασα πια να νιώθω,
οι αναμνήσεις αποχωρίστηκαν άθελα τους απ' τα συναισθήματα,
κάθισα αναπαυτικά στο εδώλιο της αυτοτιμωρίας μου
μόνη όπως ξεκίνησα παρατημένη απ' τον εαυτό μου και τον κόσμο
να απολογηθώ για την αυτοκαταστροφή μου..
Θα 'θελα ένα χέρι βοηθείας να αντιμετωπίσω τον εχθρό στον απέναντι καθρέπτη
μα είναι ο κόσμος απορροφημένος σε εμπορικές συναλλαγές..
Η λύση είναι πάντα απλή αλλά κάποιες φορές θέλεις να τη βρεις σαν ένα πιάτο έτοιμο φαϊ

προσφορά αγάπης και κατανόησης..
Δε βαριέσαι όταν είσαι άδειο κουτί
κανείς δε σκέφτεται πως κάποτε μπορεί να έκρυβες θησαυρούς
η μνήμη είναι η πιο αχάριστη γκόμενα..

Ο μεγάλος Δικτάτορας..

2011-10-16T20:18:00.000+03:00

Σκεφτείτε μόνο πριν πόσες δεκαετίες γράφτηκε αυτός ο μονόλογος και πόσο επίκαιρος συνεχίζει να είναι.. Το μόνο που άλλαξε είναι τα πρόσωπα..

Έγινα ΘΕΙΑΑΑΑΑ!!!!

2011-10-13T00:42:00.000+03:00

Επιτέλους έγινα Θεία!!! κι οφείλω να ομολογήσω ότι δέχομαι συγχαρητήρια γιατί είναι το αμέσως πιο ευχάριστο πράγμα απ' το να γίνεις ο ίδιος γονιός!!!
Να μας ζήσει λοιπόν η μυρωδάτη μπεμπίτσα μας να είναι υγιής, τυχερή και να μας γεμίζει χαρές όπως και σήμερα!!!

2011-10-02T23:50:00.001+03:00

To eyelands.gr με τίμησε ιδιαίτερα δημοσιεύοντας ένα ποίημα μου. Τους ευχαριστώ πολύ!!

http://www.eyelands.gr/site/index.php?option=com_content&view=article&id=663:2011-10-01-21-27-06&catid=69:2010-11-12-17-03-30&Itemid=105

Τα "δικά μας" πράγματα

2011-09-24T21:00:00.002+03:00

Υπάρχουνε κάποια πράγματα που είναι μόνο "δικά μας"

κι αυτό δεν έχει σχέση με καμιά κτήση

είναι δικά μας χωρίς ποτέ να τα ορίσουμε και να τα αποκτήσουμε..

Είναι ο τρόπος που αγαπάμε μοναδικός, αμίμητος σαν το δαχτυλικό μας αποτύπωμα..

Είναι ο τρόπος που αγγίζουμε,

σημαντικό ή ανευ σημασίας κανένα άγγιγμα δεν είναι ίδιο..

Είναι ο τρόπος που κλαίμε, η μουσική του πόνου μας,

κι όποιος ισχυριστεί πως το δικό του κλάμα έχει περισσότερη σημασία

απ' του διπλανού του απλά δεν έχει νιώσει τη δύναμη το πόνου..

Είναι ο τρόπος που κοιτάμε,

γι αυτό άλλωστε και τα βλέματα ήταν και θα μείνουν αινιγματικά

κι οι άνθρωποι κοιτάζονται στα μάτια,

κάθε που θέλουν να ερμηννεύσουν τα άλυτα μυστήρια

του μυαλού..

Είναι όσα οι άλλοι ερμηνεύουν και παρερμηνεύουν ανάλογα με την επιθυμία τους

και με μπουσουλα το δικό τους "χάρτη"..

Κανένας μας δεν είναι ίδιος με τον άλλο

κι ας ψάχνουμε όλοι κάποιον να μας μοιάζει και να μας καταλαβαίνει

δεν είναι η ομοιότητα, ούτε η κατανόηση απόδειξη αγάπης,

μα η αποδοχή της ιδιαιτερότητας

που κάνει την αγάπη ν' ανθίζει..

Ακροβολισμένη..

2011-09-08T21:45:00.001+03:00

Κάποιες φορές ο έρωτας θυμίζει απροσδόκητο αναφιλητό
που ξεκομμένο από ένα βασανισμένο στήθος,
ψάχνει υπόσταση στο δροσερό αεράκι μιας ξεχασμένης νύχτας..
Δεν είναι τα διάφανα ρούχα που βοηθάνε τους ερωτευμένους
η φλόγα, έτσι κι αλλιώς, κρατάει όσο η νιότη
μέχρι που η χαρά του έρωτα σβήνει από το φόβο του θανάτου..
Κάποτε που ήσουν διάφανη είχες βρει τον τρόπο να απολαμβάνεις τις μυρωδιές
των ανθρώπων που αγαπούσες χωρίς την ενοχλητική παρεμβολή της αμφισβήτησης..
Μετά ανακάλυψες πως ο χρόνος σου είχε πάρει το φυσικό
και σε είχε στεφανώσει με το αφύσικο
κι όλο αυτό έγινε με τόση απλότητα που δεν σκέφτηκες καν να το πολεμήσεις..
Με τον καιρό οι άμυνες των ανθρώπων καταλαγιάζουν
σαν θάλασσες που μετατρέπονται σε λίμνες από μια αναπόφευκτη φυσική εξέλιξη..
Δεν είμαι σίγουρη αν είναι η μοίρα που μας τοποθετεί στη θέση του αδύναμου
ή απλά η παραδοχή της ύπαρξης της
έτσι κι αλλιώς θα μείνω να ασθμαίνω στο ίδιο κορμί μ' εσένα,
να σε παρηγορώ με λόγια που δεν πίστεψα ποτέ
και να απολαμβάνω χαιρέκακα την παράδοση σου στο αναπόφευκτο..

Σκόνη..

2011-08-24T00:34:00.002+03:00

Που να με βρεις..

Εδώ εγώ ψάχνω τον εαυτό μου στα κέρινα ομοιώματα της δημοτικής αγοράς..

Δεν ξέρω σε τι ωφελεί αυτή η μάταιη αναζήτηση..

Έζησα ακολουθώντας τα μονοπάτια των προγόνων μου..
Χωμάτινες πυξίδες τα χνάρια τους..

Είναι δύσκολο να ξεφύγεις από κεινο που σου 'ταξαν

την ώρα της γέννησης σου οι θεοί..

Οι λέξεις γεννιούνται με πόνο σαν τα παιδιά

και σαν τα παιδιά πονάνε, την ώρα που συναντάνε την πραγματικότητα..

Έχω ξεχάσει πως ήμουν τότε,

αυτή η ωριμότητα μου φαίνεται αιώνια

σαν τιμωρία σε μεσαιωνικό πίνακα..

Κάποτε,αν είμαι τυχερή,

δε θα είμαι τίποτα περισσότερο από ένα απολίθωμα..

Το παρελθόν του καθενός μας μοιάζει με σκόνη σε παλιά έπιπλα

μόλις τα ξεσκονίσεις το μόνο που μένει είναι η παρακμή του χρόνου..

Πριν κοιμηθώ κάνω σκέψεις που χάνονται στο απέραντο των ονείρων..

Μου είναι πλέον δύσκολο να κατευθύνω τη ζωή μου,

ξεχάστηκα και την άφησα ακυβέρνητη να ακολουθεί ένα ρεύμα κυκλικό

χωρίς σημείο αναφοράς..

Υποταγμένη στη δύναμη της φύσης,

γράφω το μέλλον μου

με τη μελαγχολία της έλλειψης όσων επιθύμησα

και όσων δε θα προλάβω να ζήσω..

Η αγάπη ποτέ δε φτάνει..

2011-07-12T00:27:00.000+03:00

Σε νιώθω..
Νιώθω την εφηβεία σου να ξεπετάγεται σαν αηδιαστικό σπυρί,
καθοδηγούμενο από τις αόρατες προσταγές μια τέλειας μηχανής..
Νιώθω την αδυναμία σου να είσαι όσα οι άλλοι επιθυμούν
κι όσα εσύ ονειρεύεσαι..
Μοιράζομαι τα όνειρα σου
μαζί με αναμνήσεις,
κομμάτια του δικού σου μέλλοντος..
Τρέχω ανάμεσα σ' εκείνα που δεν καταλαβαίνω κι όσα έχω ξεχάσει
σαν τρομαγμένο κορίτσι σε στοιχειωμένο δάσος,
στην όποια αναγκη σου να αντισταθείς,
να μείνεις αυθεντικός σ' ένα κόσμο γεμάτο απομιμήσεις..

Θυμάμαι κι αναρωτιέμαι
πως γίνεται το ταξίδι της αναζήτησης να μην τελειώνει ποτέ..
Δεν ξέρω τις σωστές λέξεις και με τρομάζουν οι λάθος..
Θέλω να κάτσω στο χώμα οκλαδόν
μα με πονάνε οι γερασμένες μου αρθρώσεις..
Πολλά θα μπορούσα να κάνω,
μα με τρομάζουν οι ευθύνες και οι συνέπειες, όπως κι εσένα..
Η δική σου αμφιβολία και αμφισβήτηση με βαραίνει
μα δεν ξέρω πως να τη διώξω..
Όσα ξέχασα κι όσα θυμάμαι, κινούνται αδιάλειπτα
σαν ασπρόμαυρη ταινία χωρίς λόγια..
Όλα θα ήταν απλά αν δε μας χώριζε τόσος χρόνος
εσένα απ' την εμπειρία κι εμένα απ' την ευθύνη..
Ο κόσμος είναι ένα αφιλόξενο τοπίο σαν είσαι μόνος,
μα εσύ δεν είσαι
κι εγώ δεν ξέρω πως να στο πω..

Δακτυλογράφος..

2011-06-11T18:25:00.000+03:00

Είμαι δακτυλογράφος του Μεγάλου Αφεντικού..
Όταν έχω την πολυτέλεια της κριτικής σκέψης,
καταλήγω στο συμπέρασμα πως μάλλον γεννήθηκα δακτυλογράφος
καθώς το μονότονο κλικ των πλήκτρων
είναι ταυτόχρονα η πιο παλιά μα και η πιο πρόσφατη ανάμνηση
που διατηρώ από τούτο δω τον υπέροχο κόσμο..
Νιώθω πως δεν πέρασα παιδική και εφηβική ηλικία
είναι σαν να τάχθηκα στην υπηρεσία Του αμέσως μετά τη γέννηση μου,
και πως ο μόνος τρόπος σύνδεσης μου με τον κόσμο,
ο ομφάλιος λώρος που με κρατάει στη ζωή,
είναι αυτή η βαρυσήμαντη εφεύρεση που αποτυπώνει γράμματα και λέξεις στο λευκό χαρτί..
Τα γράμματα είναι μονότονες εικόνες,
μα οι λέξεις είναι σπουδαία έργα τέχνης,
θα ήταν όμορφο να μπορούσα να τις χρησιμοποιώ όπως εγώ θέλω
κι όχι κατά τις υπαγορεύσεις Εκείνου..
Αν είχα τη δύναμη της έκφρασης δικιά μου,
κάθε που ένιωθα μοναξιά
θα δακτυλογραφούσα λόγια συντροφιάς και κατανόησης να μου ζεσταίνουν την καρδιά..
Μα τι να πεις..
Ο κόσμος μου είναι γεμάτος άγνωστους προορισμούς,
μολυσμένα αστικά τοπία μεγαλουπόλεων,
πινακίδες που φωτίζουν τα σκοτεινά όνειρα ανθρώπων με υπολογιστικά μυαλά
και δρόμους από πίσσα και τοξικά υλικά που ασφυκτιούν στις επιθέσεις της αιθαλομίχλης..
Δε θα επέλεγα ποτέ να ταξιδέψω στους προορισμούς των επιστολών μου
μα είμαι σίγουρη,
πως κάπου εκεί κοντά θα υπάρχουν μέρη προσιτά στους ταξιδευτές..
Εγώ όμως δεν είμαι σαν εκείνους
είμαι απλά μια δακτυλογράφος
μια αδιάστατη φιγούρα
με συγκεκριμένη μισθολογική αξία και περιορισμένα όνειρα
που αντί να ζωγραφίζει λέξεις
απεικονίζει ένα από τα θαύματα της επικοινωνίας του ανθρώπινου πολιτισμού
με ασήμαντα κλικ στο λευκό χαρτί...

Λαχταρώ – Ερωτικό Ποίημα Sarah Kane

2011-05-11T11:39:00.000+03:00

γώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου.
Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,
Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,
και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου, και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.
Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,
Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,
Και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.
Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,
Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,
Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι,
Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδειος χωρίς εσένα,
Και να θέλω ότι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,
Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο
Κκαι να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω
Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι,
Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναλυτικό
Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα, τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,
ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Κρυφτό..

2011-05-07T16:25:00.000+03:00

Σου κρύφτηκα να μη με βρεις..

Στη μικρή μου κρυψώνα ο χρόνος κυλάει αργά,

λίγα λεπτά αιώνες δικά μου,

ν' αφουγκράζομαι το αίμα μου να κυλάει,

ν' ακούω τους παλμούς της καρδιάς μου,

μακριά απ' το θόρυβο της πόλης..

Τούτο το παιχνίδι μου δεν είναι σαν τ' άλλα,

η έκβαση του προδιαγεγραμμένη σαν τη μοίρα του ανθρώπινου γένους..

Αλλά μ' αρέσει που μέσα στην τόση ματαιότητα εγώ κερδίζω χρόνο,

χορεύω στη μουσική του εαυτού μου,

ζω τη δική μου περιπέτεια,

συνεπαρμένη πως αν δε με βρεις θα βγώ και θα πω "φτου ξελεφτερία για όλους"..

Από Μάρτη καλοκαίρι...

2011-04-28T22:41:00.001+03:00

Πω πω έχω βαρεθεί να σκέφτομαι μαλακίες
κι ακόμα περισσότερο να τις γράφω..
Άντε να καλοκαιρέψει να πάμε καμιά θαλασσα
να πιούμε μερικά φραπεδάκια στην παραλία
κι εγώ προσωπικά να ξεχάσω αυτό το μακρύ και κουραστικό χειμώνα..
Τίποτα δεν είναι σαν την ανεμελιά..
Σας φιλώ και ελπίζω ότι δε θα ξαναγράψω καμία μαλακία ως το φθινόπωρο..

Εις υγείαν της αναπνοής..

2011-04-24T23:06:00.000+03:00

Ας τσουγκρίσουμε λοιπόν ένα ποτηράκι ακόμα..
Στις μέρες που χαθήκανε στην αγωνία του αύριο..
Στα σ' αγαπώ που δεν είπαμε, κρύβοντας το φόβο μας
πίσω απ' τον εγωισμό μας..
Στις υποσχέσεις που δεν τηρήσαμε απέναντι στον εαυτό μας,
αναγνωρίζοντας πως η επιθυμία ήταν το πιο ισχυρό αντίδοτο στη θλίψη..
Σ' εκείνες τις στιγμές που θεωρήσαμε δεδομένες και δεν απολαύσαμε
από την αδυναμία μας να αναγνωρίσουμε τη μοναδικότητα τους..
Στο χρόνο που μας θυμίζει πως το ταξίδι κάποτε τελειώνει
και κανείς δεν παίρνει τίποτε άλλο στις αποσκευές του εκτός απ' το κέρμα του βαρκάρη..
Στις πασχαλιές που ανθίσανε πιστές στο ραντεβού τους με την άνοιξη..
Στα όνειρα που μας απαγορεύτηκαν με νόμους και κοινοβουλευτικά διαγγέλματα..
Στην ικανότητα μας να ζήσουμε μέρα με τη μέρα
σα μελοθάνατοι άρρωστοι από το χρόνιο νόσημα της σκλαβιάς..
Δεν είναι τούτος ο κόσμος φυλακή μα ούτε κι ελευθερία είναι..
Οι στιγμές της γαλήνης και της ευδαιμονίας,
ας προσμετρηθούν ως νίκες
στον αιώνιο αγώνα ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι..
Κι έτσι όπως θα είμαστε μεθυσμένοι,
ελάτε να χορέψουμε,
τώρα που είναι η ζάλη ακόμα εκεί,
στο ρυθμικό χορό της μόνης σταθερής αξίας που μας έχει μείνει..
Εκείνης της ανάσας που μας κρατάει ακόμα ζωντανούς..

Μάγκες χέστε ελεύθερα..

2011-04-10T18:13:00.000+03:00

Η μέρα που θα ησύχασει η ψυχή μου
είναι εκείνη που θα παραδοθώ αμαχητί
στη μοίρα του ανθρώπου που δεν ξέρει τι του γίνεται..
Η σημασία του "ξέρω τι θέλω και ποιος είμαι"
είναι απλά μια υπερτιμημένη αξία του σύγχρονου ανθρώπου
μοιάζει με την ανάγκη για κατανάλωση
και τη διαφημιστική καμπάνια μιας σερβιέτας..
Την αναγνωρίζουν ακόμα κι όσοι δεν τη χρησιμοποιούν..
Η ζωή είναι πολύ όμορφη για να είναι βαρετή
και πολύ άσχημη για να την εκθειάζεις με τον απόλυτο ρομαντισμό του ερωτευμένου εραστή..
Αν αύριο θέλω να πεθάνω δεν θα έχω λόγο πλέον να δικαιολογήσω την επιθυμία μου
κι αν είμαι ερωτευμένη παράφορα με κάποιον δε θα δώσω λόγο
σε κανένα για τις επιλογές μου..
Αισθάνομαι σα μια τεράστια χέστρα που οι περαστικοί αφήνουν το περίσσευμα της καλοζωίας τους
κι εγώ αναρωτιέμαι αν αυτό το περίσσευμα οργανικής ύλης είναι τελικά καλό ή κακό..
Η συνήθεια είναι ο πιο εύκολος τρόπος να έχεις ένα μπούσουλα στην ύπαρξη σου..
Άλλοι γεννιούνται να γοητεύουν
κι άλλοι να μεγαλουργούν
κι άλλοι απλά συσσωρεύουν λίπος στα κύτταρα τους για να γίνονται απεχθείς..
Είναι ώρες ώρες που μετανιώνω για την ανοχή μου στα περιττώματα
μετά λέω δε βαριέσαι και μια χέστρα είναι ιδιαίτερα χρήσιμη
αλλιώς οι δρόμοι θα ήταν γεμάτοι σκατά..
Τελικά η χρησιμότητα είναι σπουδαίο πράγμα θα έλεγα πως είναι ένας πολύ καλός λόγος να μην πεθάνεις..

Για σένα θα γινόμουν..

2011-04-03T23:03:00.000+03:00

Για σένα θα γινόμουν ποιητής,
βαθυστόχαστος ρήτοτας,
αναχωρητής του κοσμου,
επαναστάτης χωρίς αιτία,
γελωτοποιός της δόξας
κι αδίστακτος κουρσάρος του κορμιού σου..
Στ' αλήθεια θα γινόμουνα όσα ζήλεψα κι όσα δεν μπόρεσα..
Αρκεί να μου δινες το έναυσμα,
τη σπίθα,
πως τάχα αναγνωρίζεις τη μοναδικότητα μου..
Μα εσύ τρελή κι αλλόγιστη μου έδωσες με ρεαλισμό
τη μόνη εικόνα που ξέρω χρόνια τώρα..
Μόνη σου μ' άφησες να είμαι ένας απ' τους πολλούς
ένας τυχαίος καθημερινός ανθρωπος..
Εσύ μ' ανάγκασες να χαράζω με μαχαίρι τη ταυτότητα μου
στο σώμα μου για να χω κάτι να με ξεχωρίζει απ' τους άλλους..
Τι θα ήτανε στ' αλήθεια για 'σενα μια τόση δα θυσία
για να με κάνεις ήρωα των παραμυθιών σου;
Πόσα ψέματα δεν έχεις πει χωρίς αιτία για να χει η ζωη σου νοήμα;
Το κάθε ψέμα που μ' αρνήθηκες έγινε μια ωμή αλήθεια δυσβάσταχτη,
ένας ακόμα λόγος να "φεύγω" τρέχοντας απ' όλα εκείνα που εσύ ήθελες να δω..
Ο ρεαλισμός σου,
μου στέρησε την ελπίδα να γίνω όσα ονειρευόμουν..
Γι' αυτό να μην αναρωτιέσαι κάθε που με "βλέπεις"
μικρό, καθημερινό κι ατελή
εσύ με διάλεξες θνητό,
κι έτσι θα μείνω,
για να χουν οι εφιάλτες σου σημείο αναφοράς..

Είμαι το κορίτσι που ταξιδεύει με ωτοστόπ..

2011-03-27T17:03:00.024+03:00

Οι δρόμοι μοιάζουν αναίτια άδειοι όταν δεν έχεις προορισμό..
Ο φωτισμός στις μεγάλες λεωφόρους επηρεάζει καταλυτικά την όραση..
Ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα
αλλάζει αφού κοιτάξεις επίμονα
μια πηγή έντονου φωτός..
Ταξιδεύω χρόνια χωρίς συγκεκριμένο προορισμό,
με την ελπίδα να βρω χώμα να με σηκώνει..
Μάταια όλα..
Κάθε διαδρομή καταλήγει με τον τρόπο που άρχισε,
με την επιθυμία να ξαναφύγω,
με την ελπίδα πως η επόμενος προορισμός,
θα είναι εκείνος που έψαχνα..
Γνώρισα κόσμο ταξιδεύοντας,
κοιμήθηκα σε εθνικές οδούς μέσα σε μεγάλα φορτηγά,
με αντρες που δε θυμάμαι να μου είπαν ποτέ το όνομα τους..
Τι αξία έχει ένα όνομα που δε θέλεις να θυμάσαι..
Γνώρισα μουσικούς και καλλιτέχνες του δρόμου
ποτέ δε ρώτησα γιατί ζωγράφιζαν
ούτε γιατί γρατζουνούσαν τις ξεκουρδιστες κιθάρες τους..
Εκανα μπάνιο στα αποδυτήρια μιας ποδοσφαιρική ομάδας κάποτε,
με αντάλλαγμα
να επεφημώ τους ποδοσφαιριστές την ώρα της προπόνησης..
Η ανάγκη της αναγνώρισης
είναι πιο δυνατή απ' την επιθυμία της εκμετάλλευσης..
Μου φαίνεται πως άρεσα σ' ένα μαραθωνοδρόμο
μα δεν είχε χρόνο να περιμένει να τον φτάσω..
Ξερω καλά,
πως αν είχα πιο γρήγορα πόδια,
θα γινόμουν η αγαπημένη του,
σαν τα αναβολικά που έπαιρνε,
για να βγάζει τις διαδρομές,
σαν την προπόνηση,
για να αντέχει τις ατελείωτες ώρες περπάτημα..
Δε βαριέσαι,
είχα μάθει να κάνω ωτοστόπ
καιδε γινόταν ν' αλλάξω μέσω μεταφοράς
για ένα έρωτα..
Παλιά έπινα για να ξεχάσω,
τώρα πια η μνήμη μ' έχει εγκαταλείψει
μα εγώ συνεχίζω να πίνω..
Ο σκοπός τελικά γίνεται συνήθεια
κι η συνήθεια σε παίρνει μακριά απ' τον αρχικό στόχο..
Γράφω μικρά χαρτάκια πλεόν για να θυμάμαι ποια είμαι
να έχω ένα όνομα να συστηθώ στον επόμενο που θα με πάρει παρακάτω..
Είμαι το κορίτσι που ταξιδεύει με ωτοστόπ φίλε..
Προορισμός μου;
Δε θυμάμαι..
Που είπαμε πως πηγαίνεις;

Ονειροτέκτονας..

2011-03-13T23:25:00.001+02:00

Τα όνειρα είναι πυγολαμπίδες μικρές αυτόφωτες κουκίδες στο νυχτερινό ουρανό μας..
Τα κόβουμε και τα ράβουμε στα μέτρα μας σαν άλλοι ράφτες του αυτοκράτορα
τα χρωματίζουμε με τις ελπίδες μας και τα γυαλίζουμε με το πιο ακριβό λούστρο
για να φωτίζουν το σκοτάδι..
Παρακοιμήθηκα μου φαίνεται κι η άσκοπη συνήθεια μου έμεινε κουσούρι
θα μπορούσα να αυτοανακηρυχθώ ονειροτέκτονας..
Σε κάθε τόπο υπάρχει ένας σαν εμένα
ονειροπαρμένος λέγεται στη γλώσσα των κυνικών
τρελός στη γλώσσα των λογικών..
Μάγος του τίποτα γελωτοποιός της λογικής,
θα έλεγα εγώ..
Μου πήρε χρόνο να αυτοπροσδιοριστώ
να πετάξω από πάνω μου τη ρετσινιά του διαφορετικού..
Μεγάλο πράγμα ο αυτοπροσδιορισμός,
μοιάζει με ναυτικό χάρτη,
χωρίς αυτόν κινδυνεύεις να χαθείς στο γαλάζιο
ή να χάσεις το σκαρί σου σε καμιά ξέρα..
Θυμάμαι πριν να χαράξω το χάρτη μου
χανόμουν συχνά,
τότε με κυρίευε ένας πανικός πως δε θα γύριζα ποτέ πίσω..
Τώρα που το σκέφτομαι γελάω,
γιατί ποτέ δεν είχα πατρίδα,
ούτε κάπου να γυρίσω..
Τελικά το μόνο σταθερό σημείο μου,
είναι αυτός, ο αυτοπροσδιορισμός,
πυξίδα και χάρτης μαζί..
Τώρα νιώθω περηφάνια
τον έχω στολίσει πάνω στο παλιό ράφι και τον καμαρώνω
κι όταν με ρωτούν για την ταυτότητα μου,
δε χρειάζεται πια να λέω τίποτα,
απλά δείχνω το πάντα ξεσκονισμένο ράφι ..
Είναι σπουδαίο που δε χρειάζεται πια να εξηγώ
κι ανακουφιστικό που δε χρειάζεται ν' αναρωτιέμαι
μα το πιο υπέροχο είναι που μπορώ να φτιάχνω όνειρα χωρίς ενοχές..
Ονειροτέκτονας..

Δαίμονες..

2011-02-19T20:04:00.002+02:00

Ταξίδια δεν έκανα πολλά
οι διαδρομές με κούραζαν πάντα..
Γέρασα κουρασμένη στον ίδιο φθαρμένο καναπέ της εφηβείας μου,
περιμένοντας..
Παλιότερα πίστευα πως περίμενα ένα χέρι να με βοηθήσει να σηκωθώ
μα τώρα ξέρω
ότι δεν ήθελα να παραδεχτώ πως τα πόδια μου
ήταν δύσμορφα κι ανίκανα για μετακινήσεις..
Μου 'χει λείψει η άνοιξη
η άνοιξη που φέρνει ο έρωτας
μα το σώμα μου πια δεν ανταποκρίνεται σε ερεθίσματα
κι η ψυχή μου πάγωσε συντετριμμένη από την εγκατάλειψη..
Τα όρια των ανθρώπων είναι για να καταλύονται
να τρέφουν την όποια ελπίδα αναγέννησης
την ώρα που ο Θάνατος μας χτυπά απειλητικά την πόρτα..
Δε θέλω να πεθάνω μα νιώθω την ανάσα του στο σβέρκο μου
κάθε που νυχτώνει και παίζω τράπουλα με την παράνοια
μήπως και τον γελάσω ..
Αν είχα λίγη δύναμη,
θα εκπυρσοκροτούσα εκείνο το όπλο που κρύβω κάτω απ τα σεντόνια μου
και θα τον τίναζα στον αέρα
μα οι δυνάμεις μου είναι πια λίγες
και το σώμα μου ένα άδειο σακί
να χωρέσει ο καλός θεός ένα τσουβάλι άχρηστα όργανα..
Ψάχνω τυχαία παρηγοριά σε όμορφες λέξεις
μα οι συγγραφείς κι οι ποιητές με κούρασαν με ακατανόητα νοήματα..
Πεθαίνω μόνη περιμένοντας,
ασήμαντη,
παρατηρώντας όσα μπορεί να χωρέσει η όραση
μέσα σε λίγα τετραγωνικά..
Πάρτε από πίσω μου το δαίμονα που ανασαίνει τρυφερά στο αυτί μου..

Ένα κόκκινο ποδήλατο

2011-02-11T09:53:00.001+02:00

Τον τελευταίο καιρό ονειρεύομαι ένα κόκκινο ποδήλατο,
ένα κατακόκκινο γυαλιστερό ποδήλατο,
σαν εκείνο που μου χάρισε ο πατέρας μου όταν ήμουν παιδί..
Να κοντράρομαι στις λεωφόρους με τις αυτοκινούμενες μηχανές
με μοναδικό τρόπαιο την έλλειψη βιασύνης ενάντια στη ρομποτική τεχνολογία..
Δεν είναι καμιά οικολογική συνείδηση που κατευθύνει τούτη δω την επιθυμία μου,
μα η δική μου η ανάγκη να ξαναγυρίσω στις αλάνες των παιδικών μου χρόνων,
εκείνο το συναίσθημα πως ο χρόνος είναι αιώνιος κι η βιασύνη αρωγός της ωρίμανσης..
Θέλω να έχει κατάμαυρες ολοκαίνουργιες ρόδες και να καμαρώνω την όψη του ανάμεσα
στα ακριβά οχήματα που ανήκουν στις τράπεζες
και τις νευρώσεις των λογαριασμών του γραμματοκιβωτίου..
Να είναι δική μου η δύναμη της κίνησης
και μόνη μου αγωνία, να έχω τα λάστιχα γεμάτα αέρα..
Να έχω και μια σχάρα στο πίσω μέρος
να παίρνω τους περαστικούς να μοιράζονται μαζί μου το όνειρο..
Να βάζω πάνω του όσους αγαπώ
και να τους αφήνω να τεντώνουν επιδεικτικά τα πόδια τους
όπως κάναμε τα χρόνια της αθωότητας..
Να έχω την αγωνία πως είναι ακόμα εκεί που το άφησα
και να γρασάρω την αλυσίδα του,
που θα αφήνει εκείνο το μαύρο λεκέ στο πλάι του ποδιού μου
μαρτυρία πως είμαι ακόμα παιδί και δεν φοβάμαι τους λεκέδες..
Να περιφέρομαι αδιάφορη για το περασμένο της ηλικίας μου
ανάμεσα σε ζωηρά πιτσιρίκια
που θα κοιτούν περιφρονητικά την γυαλιστερή μου σχεδία
με την άγνοια πως η γυαλάδα στο χρώμα
είναι απλά η παραδοχή της απουσίας μου
από τον χρωματιστό τους κόσμο
που δε χρειάζεται να ντύσει την ομορφιά με φανταχτερά στολίδια..
Να είναι εκείνο η απαρχή της καινούργιας μου ζωής
σ' ένα κόσμο που οι άνθρωποι
απολαμβάνουν την ηρεμία της καθυστέρησης,
την αργοπορία των κουρασμένων μελών,
και τον πλούτο του δωρεάν ταξιδιού στον κόσμο των ονείρων..

Ο φανοστάτης..

2011-01-27T09:42:00.002+02:00

Εραστής με υπηρεσιακό περίστροφο στη μέση περίμενε,
ακουμπισμένος αδιάφορα κάτω από μια λάμπα δημοτικού φωτισμού..
Είχε τη αυτοπεποίθηση του αποτυχημένου αυτόχειρα στην κορμοστασιά
και άφιλτρα τσιγάρα στην κολώτσεπη..
Πριν μερικές ώρες πρόβαρε στον καθρέπτη του
τις ατάκες μιας χιλιοπαιγμένης πρόζας,
κι ανάγκαζε με φασιστική εμμονή τα έπιπλα να χειροκροτούν..
Δεν ήταν σίγουρος γιατί είχε σταθεί σ' εκείνο το συγκεκριμένο φανοστάτη
ούτε αν ήθελε να παίξει το ρόλο του για μια ακόμη φορά
μα ο φωτισμός του φάνηκε κατάλληλος να κρύψει το φόβο της αποτυχίας
που ένιωθε να του παγώνει το αίμα μες την άπονη νύχτα..
Μια εμμονή του έτρωγε το συκώτι απ' την εφηβεία
που έγινε καημός σαν άρχισαν ν' ασπρίζουν τα μαλλιά του..
Την έντυνε, τη στόλιζε με όμορφα λόγια κι απροσδόκητες λέξεις
κι αν εκείνη δεν ανταποκρινόταν με ευγνωμοσύνη
μια λύσσα τον έπιανε να τη εξαφανίσει..
Μα συνήθως με την ευγένεια της εξαίρετης καταγωγής του
την ανεχόταν να του καταρώει τα σωθικά..
Ο φόβος γίνεται μιζέρια όταν σε τρομάζει το σκοτάδι,
κι αυτός τις νύχτες έψαχνε
συμπόνια σε απανθρακωμένα πτώματα μαγισσών
και τυχερά σημάδια στα σκουπίδια των δρόμων..
Μα σαν το πρώτο φως της μέρας
αποκάλυπτε το μεγαλείο των εγκλημάτων της νύχτας
εγκατέλειπε τον κόσμο του φανοστάτη
και χάνονταν στο πλήθος,
ξένος ανάμεσα σε αγνώστους,
αθώο θύμα της απονιάς του κόσμου..
Έτσι κι αλλιώς θα έμενε για πάντα
ηθοποιός μιας παράστασης που είχε βαρεθεί να παίζει
μα δεν ήθελε και να εγκαταλείψει απ' το φόβο της ευθύνης
που κρύβουν οι επιλογές μας..

Ετσι απλά

2011-01-26T19:31:00.001+02:00

Έτσι απλά κοιμήθηκα στο χώμα ένα λευκό πρωινό

κι έγινα ένα με τη γη που με γέννησε..

Σαν ξύπνησα το δέρμα μου μύριζε βρεγμένο χώμα

κι αλήθεια αυτή η μυρωδιά δεν έφυγε ποτέ από πάνω μου..

Το προηγούμενο βράδυ είχα αποκτήσει ταξική συνείδηση

ζυγίζοντας το χρυσό των αστεριών που είχα στην ιδιοκτησία μου..

Κι αργότερα,

ξέπλυνα από πάνω μου

τα ανομήματα των προγόνων μου με αλμυρό νερό..

Το μεσημέρι έτρεξα να κρυφτώ σε σπηλιά,

απ' το λιοπύρι που ήθελε να με εξοντώσει,

και συνομίλησα σε γλώσσα ξένη με τα στοιχειά των βράχων..

Σαν κόπασαν οι συζητήσεις κι ήρθε εκείνη η σιωπή που σηματοδοτεί

το άτοπο των λέξεων

έκλεισα τα μάτια κι ονειρεύτηκα τις οσμές του θυμαριού στα γκρέμια..

Μου πήρε χρόνο να ξεμεθύσω απ' τη ζάλη της όσφρησης

κι ακόμα θυμάμαι πως άκουσα ένα στεναγμό να βγαίνει απ' το στόμα της γης..

Γιατί είναι κι εκείνη γυναίκα κι όσο κι αν ξέρει πως η μοίρα της είναι η μοναξιά

κάποιες φορές θ' αναπολεί το χαμένο της σύντροφο τον ουρανό..

Η αυλαία..

2011-01-23T21:36:00.001+02:00

Αφηρημένη οδηγούσα στην εθνική
η μακριά γραμμή του δρόμου
έχει κάτι από τα πάθη των ανθρώπων..
Το σκοτάδι με προστατεύει απ' το φως..

Νυχτόβιο πλάσμα η θλίψη,

παραμονεύει σε κάποια στροφή να παραστρατήσουμε

για να έχει είδηση το νυχτερινό δελτίο

των αρπαχτικών..

Ζήσαμε άστεγοι το όνειρο

και παραποιήσαμε την αλήθεια
μετά ήρθε η βροχή να μας θυμίσει πως στον αληθινό κόσμο κάνει κρύο..
Δε ζήτησα πολλά μα τα ήθελα όλα..
Καθυστερημένα αρρώστησα,
με μια αρρώστια εκ των προτέρων ανίατη
περίμενα θεραπεία μα οι γιατροί απεργούσαν..
Κι ο πόνος μου χάρισε δωρεάν το εισιτήριο για το θέατρο του παραλόγου..

Η παράσταση στημένη,

ηθοποιοί οι φόβοι μου μεταμφιεσμένοι..

Το ήξερα το έργο

αλλά η τελευταία παράσταση
ήταν έκπληξη,
κάποιος ετοιμαζόταν για τη μεγάλη έξοδο,
μα τελικά η αυλαία έπεσε για μένα..

Παιχνίδια με τα χρώματα..

2011-01-20T01:08:00.007+02:00

Δε θυμάμαι τον εαυτό μου ποτέ να έχει πολλά αγαθά,

θα έλεγα πως το μόνο που είχα πάντα σε αφθονία ήταν τα χρώματα..

Μα σήμερα δεν έχω καμβά για να τα χρησιμοποιήσω,

τον κατανάλωσα ζωγραφίζοντας εικόνες μιας ζωής που θα 'θελα..

Αυτό όμως που δε ζωγράφισα ποτέ είναι ο εαυτός μου..

Ίσως να μην ήθελα να δω την εικόνα μου με τα μάτια ενός άλλου..

Μπορεί όμως και να 'φταιγε που

οι επιθυμίες είναι πιο έγχρωμες απ' την ίδια την πραγματικότητα

κι εμένα πάντα μου άρεσε να σπαταλάω τις μπογιές μου..

Μα σήμερα είναι η μεγάλη μέρα,

η μέρα που θα φτιάξω το πιο σπουδαίο μου αριστούργημα

και μάλλον η πιο ιδανική γιατί δεν έχω πια καμβά..

Θα κάνω το σώμα μου καμβά κι έτσι η πιο μεγάλη μου δημιουργία

θα αναπνέει, θα κινείται, και θα νιώθει..

Καμιά φορά σκέφτομαι

πως αν τα έργα μου είχαν ζωή και βούληση

θα μπορούσα να κοιτάξω το Θεό κατάματα..

Θ' αφήσω το σώμα μου ελεύθερο απ' τον καθωσπρεπισμό των ρούχων

και θα βουτήξω τα πινέλα μου στις μπογιές με την αυτοπεποίθηση

του εραστή που κατακτά το σώμα μιας γυναίκας..

Στα πόδια μου θα ζωγραφίσω ουρά γοργόνας,

να καταλήγει σε οπλές,

για να 'χω την ουρά του ψαριού σα διασχίζω τις θάλασσες της ζωής

και τις οπλές για να μπορώ να τρέχω πιο γρήγορα απ' τη θλίψη..

Στην κοιλιά μου θα ζωγραφίσω ένα έμβρυο σε πλήρη ανάπτυξη

φόρο τιμής στο αγέννητο παιδί ενός μεγάλου μου έρωτα..

Στα στήθη μου,

τα μαστάρια μιας κατσίκας,

για να θυμάμαι

πως αυτά έδωσαν ζωή στα νεογέννητα παιδιά μου

και πως το πιο αισθαντικό άγγιγμα που ένιωσα ποτέ εκεί πέρα

ήταν τα χείλη τους όταν με βύζαιναν..

Στα μπράτσα μου θα ζωγραφίσω τα κλαδιά μιας ελιάς,

σύμβολο του μόχθου των ανθρώπων

μα και της δύναμης του καθενός μας να σβήσει

ή να στέκει αιώνες να παρατηρεί τον κόσμο,

όχι απλά επειδή είναι καταδικασμένος σε ακινησία

μα γιατί τάχτηκε μάρτυρας της ιστορίας του ανθρώπινου γένους..

Γύρω απ' το λαιμό μου θα τύλιξω φίδι φαρμακερό,

σαν το φόβο που με ζώνει,

κάθε που βγαίνω με τη δύναμη του λιονταριού να αντιμετωπίσω τη ζωή

μα και για να μην ξεχνώ την ομηρία μου στο αμάρτημα της ηδονής..

Στο στόμα μου θα βάλω λουκέτο να φυλακίσω το μαχαίρι της γλώσσας,

μήπως και δεν ξαναχαράξει πληγές σε κανενός το δέρμα..

Τα μαλλιά μου θα τα χρωματίσω με το κόκκινο της φωτιάς,

σαν τις γοργόνες των ναυτικών

που ζήλεψα μα δεν έγινα ποτές..

Και πάνω στο μέτωπο μου θα χαράξω barcode,

γιατί όσο κι αν προσποιούμαι την ελεύθερη

γίνομαι αδιαμαρτύρητα,

προϊόν προς πώληση στις αγορές των ισχυρών..

Κι αφού το πιο μεγάλο έργο της ζωή μου θα έχει τελειώσει,

θα κοιταχτώ στον καθρέπτη της συνείδησης

και θα φυλακίσω την εικόνα για πάντα στην ψυχή μου,

γιατί ο άνθρωπος που δε θυμάται,

είναι ο πιο καλός φίλος της αμάθειας

κι όποιος αρνιέται να κοιτάξει το είδωλο του

δούλος της αυταρέσκειας..

Ταξίδια..

2010-12-29T23:53:00.000+02:00

Κι εκεί που μετρούσα τους τοίχους στο δωματίου της σιωπής,
μ' έφερε η μουσική του άδειου χώρου του μυαλού μου,
σε μια νυσταλέα μέθη,
σαν εκείνη που λίγα πράγματα σου χαρίζουν..
Το όνειρο με ταξίδεψε σε κόσμους που δε γνωρίζει κανείς
κι η απουσία συναισθημάτων έγινε ο καλύτερος φίλος μου..
Αργότερα,
περίμενα καθισμένη σε δέντρο σκιερό να έρθει η δύση,
γιατί ο ήλιος του μεσημεριού
καίει το δέρμα των συνηθισμένων στη νύχτα..
Μερικές φορές θυμάμαι τον εαυτό μου να ψηλώνει,
ντυμένη με ρούχο διάφανο,
στην κεντρική πλατεία
ενός χωριού έξω απ το χάρτη των ανθρώπων,
να περιμένω υπομονετικά,
τον κόσμο να περάσει μέσα απ' το δέρμα μου..
Άλλες πάλι φορές κατάφερνα να στριφογυρνώ
μέσα στα κύτταρα ανθρώπων που αγάπησα,
σε μια συνεχή κίνηση ζωής και θανάτου..
Ο έρωτα με ξέχασε ανεπιστρεπτί
σε κάποιο μακρινό ταξίδι σαν κι αυτά
κι ήρθε η αγάπη της αγκαλιάς και της ασφάλειας και μου 'πε να διαλέξω..
Κάποιες φορές με ζαλίζει η βοή της ίδιας της ζωής που κυλάει στις φλέβες μου
κι άλλοτε με μαλώνουν τ' αγέννητα παιδιά μου..
Μα οι νύχτες με βρίσκουν γυμνή
να ψάχνω μάταια στην ντουλάπα μου
να βρω κάτι να ζεσταίνει την ψυχή..
Γιατί δε με γέλασε ο κόσμος
κατά πως λένε όσοι δεν αντέχουν την αλήθεια της ύπαρξης τους,
εγώ έφυγα νωρίς μακριά και ξέχασα να γυρίσω..
Έτσι κάθε που νυχτώνει
αναπολώ πικραμένη τη μήτρα της μάνας που με γέννησε
ψάχνοντας ζέστη και αγάπη αληθινή..

Χριστουγεννιάτικη μελαγχολία..

2010-12-25T19:44:00.000+02:00

Υπάρχουν στιγμές που η μοναξιά με τυλίγει
σα ρούχο παράταιρο,
κι εκεί που θέλω ένα χέρι ν' αγγίξει τούτη την πληγή
μαστίγιο γίνεται η αγάπη,
θλιβερό σαν εμένα..
Δέσμια του κόσμου που επέλεξα,
τραγική ηρωίδα ενός δράματος χωρίς τέλος
ψάχνω στα τυφλά να βρω τρυφεράδα
σε όποια αγάπη πλάθω κρυφά από χώμα
σα θεός του απόκρυφου κόσμου μου..
Οι ανεπαίσθητες μικρές κραυγές των μελλοθάνατων
με τραβάνε υπνωτισμένη στο βασίλειο του τίποτα
κι απέχω μια σπιθαμή απ' την αθανασία των ευγενών ψυχών
που στόλισαν τον κόσμο με τον πόνο της εγκατάλειψης..
Κι εκείνοι που μου μιλάνε για δύναμη και μάχη
μου είναι αδιάφοροι
δήμιοι του ίδιου μαρτυρίου μοιάζουνε..
Οι λέξεις είναι φάρμακο ανεκτίμητο τέτοιες στιγμές
μα πρέπει να έχεις καρδιά παιδιού
για να μη στέκεσαι άπρακτος
κι εκείνη τη γαλήνη του υπερήλικα
που η ιδέα του θανάτου δεν τον τρομάζει πια
για να χουν τα χέρια σου την απαλότητα που κάνει ένα άγγιγμα θεραπευτικό..
Κι αν κάποτε γλιτώσω απ' το μαχαίρι του δήμιου
κι αν φτάσω να έχω τη γαλήνη των χρόνων που απαιτούνται
για να εξοικειωθεί κανείς με το κενό
θα έχω με χαρά να θυμάμαι
πως νίκησα τον πιο μεγάλο εχθρό του ανθρώπου
την ανάγκη να μην είναι μόνος..

Καλά Χριστούγεννα!!!

2010-12-18T11:34:00.001+02:00

Κατακαλόκαιρο..

2010-11-04T00:25:00.000+02:00

Κατακαλόκαιρο..

Τον βρήκα να κοιμάται γυμνός σ' εμβριακή στάση στο πάτωμα..

Μου είπε πως καιγόταν, σαν άλλος θα 'λεγε στην ερωμένη του τον πόθο του..

Μα εκεί στα παγωμένα μάρμαρα δεν ήταν άντρας

παρά ένα βρέφος απροστάτευτο..

Μη με κακίζεται που τρόμαξα,

που 'κείνη η εικόνα στοίχειωσε τα βράδυα μου

έπεσε πάνω μου σαν την βαριά του μητρικού μου ενστίκτου πέτρα..

Για μένα ήταν ο ιππότης των παιδικών μου ονείρων..

Τον ποθούσα απεγνωσμένα..

Κατακαλόκαιρο..

Ξάπλωσε στο παγωμένο πάτωμα να δροσίσει το σώμα του που καιγόταν,

όχι από τον πόθο του για κείνη..

Άλλη ήταν η αγαπημένη του εκείνο το βράδυ..

Το πάτωμα σκληρό σαν τη ζωή,

κάποιος θα έλεγε πως η σκηνή έμοιαζε με αυτοτιμωρία..

Μα ειν' αδύνατο να ορίσεις το νου εκείνου που πονάει,

κι ακομα πιο δύσκολο να βρεις ερμηνεία

σε τυχαία συμβάντα που ορίζουν τη ζωή σου..

Κατακαλόκαιρο..

Ξύπνησα με την εικόνα του άντρα..

Μα η μνήμη είναι εχθρός ατρόμητος
κι η γεύση στο στόμα μου στιφή κάθε που αναρωτιέμαι,
πώς το αθώο αγγελούδι του έρωτα γίνεται τρομαχτικό θηρίο
κι εγώ ταγμένος εξολοθρευτής του.

Εκτός ορίων..

2010-10-05T23:24:00.005+03:00

Της άρεσε να περιφέρεται ανάμεσα στο όριο του πεπερασμένου και του αδιάστατου..
"Λίγο κραγιόν θα βοηθούσε.." σκέφτηκε
Τα όρια ενός ανθρώπου, μπορεί να εκραγούν ανα πάσα στιγμή με καταστροφικές συνέπειες...
"Αν θες να φέρεις έναν άντρα εκτός ελέγχου, πρέπει να έχεις κόκκινα χείλη.."
Το κόκκινο λειτουργεί διεγερτικά, σε φέρνει σε εγρήγορση..
"Ο έρωτας θέλει τις αισθήσεις πέρα από κάθε όριο.."
Κάποτε θα είμαστε αδύναμοι..
Έλα, σήμερα μπορούμε ή μήπως να περιμένουμε ως αύριο;
"Η αναβλητικότητα προκύπτει από την αδυναμία μας να αναγνωρίσουμε
πως κάθε δευτερόλεπτο που περνάει είναι παρελθόν.."
Το να ζει κανείς στο παρελθόν δείχνει απόσταση από τη ζωή..
"Θέλω να νιώσω τα κύτταρα μου να πάλλονται.."
Η ανάγκη μας για έρωτα δεν είναι μόνο ένστικτο, είναι αγάπη για τη ζωή..
"Θέλω να ζήσω για πάντα.."
Άφησε γύρω σου σημάδια ,
να 'χω να βλέπω αύριο το παρελθόν μας,
κόκκινο στα λευκά μου σεντόνια...
"Χάρισε μου ηδονή για να θυμάμαι πως έζησα αιώνια.."

2010-09-18T10:15:00.002+03:00

Κάθε που πιάνω να γράψω
μου βγαίνει εκείνη η θλίψη που κουβαλάω από παιδί..
Καμιά φορά τη βλέπω και στα μάτια των παιδιών μου
κι αναρωτιέμαι αν είναι φυσικό
ένας ανθρωπος να κουβαλάει μια θλίψη-παρακαταθήκη στη ζωή του..
Να πεις δε θέλω να τη διώξω,
μα είναι που τη νιώθω σαν εκείνο το τατουάζ που ονειρεύομαι χρόνια,
στο δέρμα μου..
Λάθος μου μάθανε την αγάπη..
Τι να φταίνε κι εκείνοι, που τους πήγαν σε λάθος σχολειό..
Κουράστηκα να κουβαλάω πόνους άλλων
ν' απαξιώνω την ευαισθησία μου..
Μου λείπουν χαρές να έχω να δώσω και παραπέρα..
Θέλω μαλακάδα να κοιμηθώ βαθιά
και να ξυπνήσω άλλη,

αυτή που θέλω να είμαι,
να μη φοβάμαι
όχι επειδή είμαι δυνατή
μα επειδή έχουν εξαφανιστεί τα θηρία του κόσμου..

2010-09-04T15:16:00.000+03:00

Δεν μπορώ πια να βγάλω λέξεις να ταιριάζουν με 'κείνα που νιώθω..
Χλευαστικά γελάνε οι ηδονές που ένιωσα κάποτε που αγαπούσα τον έρωτα..
Με πλησιάζει δυσοίωνα μια θλίψη συνυφασμένη με την άρνηση για όσα αγάπησα
Σκοτεινές κουρασμένες ψυχές είμαστε απ' το μόχθο και την ανασφάλεια..
Θέλω πολύ ν' αγαπήσω το κορμί μου που τ' αρνηθηκες με μανία σκύλου,
αλλά μ' αρνιέται κι 'κείνο,
για όσα ζήτησε και δεν του τα 'δωσα τότε που πονούσε..
Κάποτε η λαγνεία με κυρίευε κι αναζητώ μάταια ξανά και ξανά
εκείνο το συναίσθημα που μ' έκανε γυναίκα
καθώς περνώ σκοντάφτοντας στο γένος του ουδέτερου..
Με το χρόνο θα ΄ρθουν να πουν οι σοφοί του κόσμου
πως η λύτρωση βρίσκεται στη γαλήνη του νου
μα εγώ δε θα την έχω βρει
και θα περιπλανιέμαι σκονισμένη απ το κοκκινόχωμα του δρόμου
αλήτισσα,περιθωριακή κομπάρσα στο έργο της ζωής..

Βράχος..

2010-07-19T20:22:00.005+03:00

Αυτή τη στιγμή χρειάζομαι χρόνο μόνη μου,
αποστασιοποίηση απ' την παραζάλη των συναισθημάτων..
Να πιάνω όλο το κρεβάτι,
να τρώω αγευστα σκευάσματα,
να κοιμάμαι νωρίς,
γιατί είναι ανιαρή η έλλειψη παρουσίας..
Χωρίς ίχνος ευαισθησίας για όσα ένιωσα
στο πέρασμα μου από τούτο δω τον κόσμο..
Κιμαδομηχανή συναισθημάτων να γίνω
που πολτοποιεί την όποια μαλακισμένη ευαισθησία μου..
Κάθε που φυσάει εδώ στο νότο,
ο άνεμος σέρνει στην έρημο της Αφρικής τις σκέψεις μας..
Μοναδική ευκαιρία να απαλλάγούμε
απ' τα τρομερά που σαλεύουν τα μυαλά..
Να ΄χα ένα τσιγάρο απ΄αυτά που σε κάνουν να γελάς
να το πιώ μόνη,
δεν είναι τέτοιες χαρές για μοιρασιά
κι ούτε τη λύπη θέλει κανείς να μοιραστεί μαζί σου..
Σα γίνεσαι εύθραυστος όλοι οι καλοί στέκουνε αμίλητοι,
μα σα μιλάνε για έλλειψη συναισθημάτων σε λένε βράχο
λες και κανείς μας ξέρει
πως τη βιώνει τη διάβρωση το ακίνητο οικοδόμημα..
Κι όταν με νόημα μιλάμε για δυνατούς κι αδύναμους,
για καλούς και κακούς,
για πονετικούς και μη,
κανείς μας δεν ξέρει περισσότερα για τον άλλο
απ΄όσα ξέρουμε για τον κάθε ταλαιπωρημένο βράχο..

Ελεύθερη και ωραία..

2010-06-07T22:23:00.004+03:00

Νιώθω πολύ ωραία απόψε,
ερωμένη του βασιλιά των αδυνάτων
με το δάχτυλο στη σκανδάλη και ψηλοτάκουνα..
Αν πεθάνω απόψε στο δρόμο, τρέχοντας να ξεφύγω
θα βρουν κάτω απ΄τα ρούχα μου τη μαρτυρία
πως ένιωθα σπουδαία,
μεταφρασμένη σ'ένα υπέροχο σετ εσώρουχα
που δούλεψα υπερωρίες για ν΄αποκτήσω..
Θα ήθελα να με κηδέψουν μόνο μ' εκείνα,
δίπλα του,
πάντα με ζέσταινε το σώμα του
και νομίζω ότι θα μου χρειαστεί η ζεστασία..
Πολλά χρειάζεται κανείς όσο κρατάει τον κόσμο στη γροθιά του
λεφτά, μέσα μεταφοράς, επιβεβαίωση,
μα σαν τελειώνει το παιχνίδι
του φτάνει να ξέρει πως θα 'χει ζεστασιά και δέρμα ν' ακουμπάει..
Μη με ρωτάτε πως το ξέρω,
κρατάω πιστόλι και φλερτάρω με το θάνατο,
δε γίνεται να υποκριθώ πως φοβάμαι
μόνο να τρέξω θέλω,
το χρόνο να σταματήσω,
να παγώσει στη σκηνή
που τινάζω τα μυαλά μου στον αέρα..

Εικόνες ελευθερίας..

2010-05-24T22:45:00.002+03:00

Κάποτε είχε ερωτευτεί το θυμόταν καθαρά,
όπως τη μυρωδιά απ' τα κουλουράκια
που έψηνε η μάνα του όταν ήταν παιδί..
Οι μυρωδιές φτιάχνουν ισχυρές αναμνήσεις,
μα εκείνος δε θυμόταν πολλά έτσι κι αλλιώς..
Η μνήμη δεν ασκούσε πάνω του καμιά γοητεία,
καθώς η σχέση του με το παρελθόν ήταν απλά χρονική..
Εμεινε να κοιτάζει τ' αχαμνά του απορημένος
για εκείνες τις στύσεις που είχε κάποτε..
Δε θυμόταν πότε νεκρώθηκε ο ανδρισμός του
ούτε αν η ερωτική πράξη του έφερνε κάποτε ευτυχία..
"Αν κάποτε δεν μπορώ ν' απολαμβάνω τον έρωτα, θα έχω πεθάνει.."
είχε πει σε μια βαρυσήμαντη δήλωση μεταξύ φίλων,
μα τώρα καθόταν εκεί ζωντανός με την απορία της αδιαφορίας του..
Η ερωτική πράξη γίνεται γοητευτική όταν έρχεται να σου επιβεβαιώσει
την ίδια σου την ανάγκη για αποδοχή
μα εκείνος δεν είχε ανάγκη απο τίποτα,
του έφτανε το δωμάτιο και τα τα αποτσίγαρα στο τασάκι,
άλλωστε ο ίδιος είχε απαρνηθεί τη μοιρασιά του κόσμου του
προσπαθώντας να εξασφαλίσει μια ελευθερία
που μόνο εκείνος μπορούσε να ορίσει..
Ώσπου μια μέρα ήταν αργά για να αναθεωρήσει
γιατί η συνήθεια με τον καιρό γίνεται πιο ισχυρή από την επιθυμία
η συνήθεια δε ζητάει ούτε αναρωτιέται
είναι στατική σαν το θάνατο
ενώ η επιθυμία θέλει συμμετοχή και ευθύνη
κι εκείνος βαριόταν τρομέρα να τρέχει κι ακόμα πιο πολύ να προσπαθεί..
Συναντηθήκαμε τυχαία σε κάποιο μέσο μαζική μεταφοράς
και ξέρω πως δε θυμήθηκε αν με ήξερε..
Ευγενικά μου παραχώρησε τη θέση του,
αν και την είχε περισσότερη ανάγκη απο μένα
κι εγω σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης
του χάρισα προκλητικά,ένα ξεδιάντροπο άγγιγμα..

Η πριγκίπισσα και ο Βάτραχος..

2010-04-26T22:13:00.001+03:00

Μια φορά κι έναν καιρό, την εποχή που δεν είχαν εφευρεθεί τα σκάφη αναψυχής και κανένας δεν είχε ανακαλύψει τη θεωρία της σχετικότητας, ζούσε μια πριγκίπισσα μόνη, σ΄ένα πανέμορφο πέτρινο κάστρο. Η αλήθεια είναι πως το όμορφο κάστρο ήταν απλά η εξορία της απ' τον αληθινό κόσμο. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα απ΄την αρχή.
Η πριγκίπισσα μας γεννήθηκε με όλες τις "πριγκιπικές προυποθέσεις" ένας πατέρα βασιλιά και αμύθητα πλούτη, υπηρετικό προσωπικό, ακριβά φορέματα και φυσικά πολλούς περιορισμούς. Διότι το να είσαι πριγκίπισσα δεν είναι "παίξε-γέλασε" προυποθέτει να ακολουθείς ένα σωρό κανόνες, μα κυρίως να μαθαίνεις από μικρή πως κάποτε θα έρθει ένας όμορφος πρίγκιπας πανω σ΄ένα άσπρο άλογο, να σε πάρει και θα ζήσετε εσείς καλά κι όλος ο υπόλοιπος κόσμος καλύτερα.
Όπως και να ΄χει η πριγκίπισσα μας δεν το είχε πολυκαταλάβει αυτό με το άλογο κι όποτε έβλεπε καβαλάρη,νόμιζε πως εκείνος ήταν ο εν' λόγω Πρίγκιψ που είχε έρθει να την "πάρει".
Και η αλήθεια είναι πως την "έπαιρνε", ξέρετε τώρα εσείς, σε διάφορες στάσεις "Στάση Μοναστηράκι", Στάση Πανεπιστήμιο", "Στάση Σύνταγμα" (η σειρά των στάσεων είναι εντελώς τυχαία και παρακαλώ να μην κατηγορηθεί η συγγραφεύς για ελλειπή ενημέρωση σχετικά με τις συγκοινωνίες της Πρωτεύουσας, εξάλλου ο παραλληλισμός είναι απλά συγγραφικός καθώς είμαστε σε εντελώς άλλη εποχή). Όπως λοιπόν προείπα, η πριγκίπισσα μας τους "έπαιρνε" όλους για πρίγκιπες, μια και στη ζωή της δεν είχε γνωρίσει ποτέ κανένα αληθινό πρίγκιπα.
Όμως οι γονείς της, η νόνα της, οι νταντάδες της συχνά τη μάλωναν και της έλεγαν πως μια κανονική πριγκίπισσα, δεν μπερδεύει τον κάθε τυχαίο με τον αληθινό Πρίγκιπα με Π κεφαλαίο. Αυτό πάλι το Π κεφαλαίο, ποτέ δεν το κατάλαβε και ως εκ τούτου συνέχισε τα "καμώματα" της. Ώσπου μια μέρα που "πήρε" για τον πρίγκιπα με Π κεφαλαίο, τον μαύρο σκλάβο ενός ευγενή που ήρθε ως επισκέπτης στο παλάτι, ο πατέρας της εξοργίστηκε και την έστειλε εξορία σ' ένα μακρινό κάστρο στη μέση του πουθενά. Μαζί της έστειλε μονάχα γυναίκες να την υπηρετούν. Επίσης έβαλε φρουρά ευνούχων περιμετρικά στο κάστρο ώστε κανένα αρσενικό να μην μπορεί να πλησιάσει εκτός κι αν ήταν αληθινός πριγκιπας.
Η πριγκίπισσα μας όσο περνούσαν οι μέρες έπεφτε όλο και σε μεγαλύτερη θλίψη, οι μέρες τη περνούσαν βαρετά και οι νύχτες της βασανιστικά. Δοκίμαζε συχνά με διάφορους τρόπους να απαλύνει τη θλίψη της όμως τίποτα, μα τίποτα δεν ήταν σαν τους πριγκιπες της. Τελικά το πήρε απόφαση πως η μόνη λύση ήταν να κάνει υπομονή και να περιμένει τον αληθινό πριγκιπα, αυτόν με το Π το κεφαλαίο κι επειδή δεν είχε και πολλά να κάνει άρχισε να περνάει το χρόνο της στην κοντινή λιμνούλα.
Η λιμνούλα δεν ήταν δα και κανένα τρομερό μέρος αναψυχής, κάτι νούφαρα είχε που επέπλεαν κι ένα σωρό βατράχια που μουρμούριζαν, αλλά όταν νιώθεις μοναξιά ακόμα κι η συντροφιά αυτών των καθόλα αηδιαστικών αμφίβιων μπορεί να γίνει μια μορφή παρηγοριάς.
Με τον καιρό παρατήρησε πως ένα βατράχι ερχόταν και καθόταν δίπλα της και έμοιαζε να προσπαθεί να την πλησιάσει σα να ένιωθε κι εκείνο την ανάγκη να κάνουν παρέα. Κι έτσι, με τον καιρό κι αφού ξεπέρασε την αηδία που ένιωθε για το είδος του, μια όμορφη μέρα το έπιασε στα χέρια της. Το περιεργάστηκε με προσοχή και χάιδεψε το γλιστερό του δέρμα. Τελικά δεν ήταν και τόσο αηδιαστική η υφή του δέρματος του, το έφερε κοντά στο πρόσωπο της και το κοίταξε, και σε μια παρορμητικά απελπισμένη στιγμή που ένιωσε σχεδόν αγάπη, το έφερε κοντά στο στόμα της σα να ήθελε να δοκιμάσει με τα χείλη της την αίσθηση του δέρματος του. Η στιγμή ήταν αφύσικα ερωτική, σαν εκείνες τις ερωτικές φαντασιώσεις που δεν τολμάς να πεις ούτε στον εαυτό σου, όμως ήταν πέρα για πέρα ερωτική και σύντομα τα χείλη της ήρθαν σε επαφή με το υγρό δέρμα του αμφίβιου το οποίο προς μεγάλη της έκπληξη φιλούσε σαν κανονικός άντρας. Όταν άνοιξε πλέον τα μάτια της, διαπίστωσε ότι είχε μπροστά της έναν άντρα με αδαμιαία περιβολή, ένα μικρό στέμμα στο κεφάλι και μια στύση μέχρι το φεγγάρι.
Απ ' τη μια η σεξουαλική στέρηση, απ' την άλλη η κολακευτική κατεύθυνση του "ακατονόμαστου" (ξέρετε τώρα) δεν της άφησαν περιθώρια για συστάσεις και το 'ριξε στις στάσεις (ξέρετε τώρα Μοναστηράκι κλπ.τα έχουμε άλλωστε αναλύσει παραπάνω αυτά).
Τον "έστειλε" τον πρίγκιπα, που εδώ και καιρό μόνο με βατραχίνες συνευρισκόταν και ομολογουμένως δεν του άφησε και πολλά περιθώρια να πανηγυρίσει την επιστροφή του στον κόσμο των ανθρώπων και την απαλλάγή του απ' τα μάγια της ζοφερής μάγισσας που τον είχε καταραστεί να μην ξαναγίνει ανθρωπος αν δεν τον φιλήσει μια αληθινή πριγκίπισσα στο στόμα. Βλέπετε η μάγισσα έβαλε σαν όρο ελευθερίας, αυτό που της φαινόταν εντελώς απίθανο να συμβεί.
Για να μη μακρυγορώ όταν η πριγκίπισσα συνήλθε απ' το ερωτικό παραλήρημα κι ο Βάτραχος-Πρίγκιπας πήρε μερικές ανάσες, είχαν το χρόνο να συστηθούν και να αναλύσουν ο ένας στον άλλο το ρόλο που είχαν παίξει σ' αυτό το παράξενο ερωτικό παιχνίδι.
Η πριγίπισσα ήταν ενθουσιασμένη γιατί ήταν σίγουρη ότι είχε πλέον βρει τον πρίγκιπα με το Π κεφαλαίο (το συμπέρασμα ήταν η αθώα αντιμετώπιση της στην υποδοχή που της είχε επιφυλλάξει ο "ακατονόμαστος")και ο πρίγκιπας να την ευχαριστήσει που του είχε χαρίσει την ελευθερία του. Το βασίλειο του ήταν μακριά και όπως της ανέλυσε η ζωή του άρχοντα τον είχε κουράσει κι επειδή κι εκείνη είχε μπουχτίσει στα "μη" και στα "όχι" αποφάσισαν να φύγουν μακριά και να ζήσουν τον έρωτα τους.
Λένε, πως ο έρωτας τους κράτησε πολλά χρόνια και ποτέ δεν αναζήτησαν τα πλούτη που άφησαν πίσω τους, μα ξέρετε όλα αυτά είναι παραμύθια, καθώς τέτοιοι πρίγκιπες είναι θρυλικές μορφές και οι πριγκίπισσες κάποτε βαρέθηκαν να φιλάνε βατράχους και αυτοί να μένουν βάτραχοι.
΄Ομως εγώ, θα συνεχίσω να φιλάω ξεδιάντροπα βατράχους, γιατί είμαι σίγουρη πως σε κάποια λιμνούλα βρίσκεται ο δικός μου βατραχος με Β κεφαλαίο..

Ελπίδες..

2010-04-11T22:27:00.005+03:00

Γυναίκα ντυμένη στα μαύρα του πόθου,
σε δρόμους με χαμηλά φώτα,
ψαχνω να βρω τις μυρωδιές του κόσμου που γεννήθηκα..
Τις στιγμές που περπατώ με το βήμα του αιλουροειδούς
μια δύναμη μονάχα κινεί τα μέλη μου,
της παρόρμησης και της οσμής,
γιατί τα πιο έντονα συναισθήματα τα έζησα
στην παραζάλη του πρόσκαιρου
και την αγωνία της απογνωσης,
σα να μου έταξες να μην ξεχάσω ποτέ τη μυρωδιά του αίματος..
Θα θελα να σε συγχωρέσω,
μα δεν μπορώ να ξεχάσω ότι εσύ μου θύμησες,
πως για να υπάρχω στη ζούγκλα τούτης εδώ της πόλης
πρέπει να παίζω με τους όρους της αγριότητας που επιβάλλει το συνάφι σου..
Μα έλα τώρα να αγκαλιαστούμε παίζοντας το παιχνίδι των χαμένων λέξεων
έλα να σταθούμε σιωπηλά στο βωμό του κενού που μας χωρίζει απ' το αληθινό
έχω ακόμα μια ελπίδα μέσα μου πως μια μέρα θα ξυπνήσω καινούρια
και θα 'χω σ' ένα όνειρο ακουμπήσει την ψυχή μου σε χέρια ασφαλή..

`Το δικαίωμα στην ευαισθησία..

2010-03-22T22:34:00.009+02:00

Ανυποψίαστοι συνηθίσαμε να μετράμε την αξία μας σε επιτυχίες
και σε ότι αγοράζεται μα δε χαρίζεται..
Κι έτσι μια μέρα απροσδόκητα,
σαν απο ύπνο βαθύ,
ξυπνάμε με την αίσθηση
πως όλα όσα πετάξαμε στα σκουπίδια,
θα μπορέσουμε να τ' αποκτήσουμε ξανά,
με το μόνο συναλλακτικό μέσο που μας έχει απομείνει..
Όταν χάσεις την αξία των συναισθημάτων
περιμένεις να δεις στο σινεμά κάτι συγκινητικό
κι αρπάζοντας την ευκαιρία
να κλάψεις για όλα εκείνα που δεν τολμάς
σαν κοιτάζεσαι στον καθρέπτη,
είναι η στιγμή που περήφανα κατοχυρώνεις
το δικαίωμα σου στη ευαισθησία..
Κι όταν τα φώτα ανάψουν
μετράς με ανακούφιση κόκκινα μάτια στο ημίφως
με την παρηγοριά πως δεν είσαι δα και ο μοναδικός
σε τούτη την ανούσια παράνοια..
Αυτές οι στιγμές μοιάζουν με κάτι μεγάλους έρωτες
που όλα συνωμοτούν προς το απόλυτο και το αληθινό
μα γίνονται στάχτη στη ίδια την τεχνητή τους φλόγα..
Αν είχα Θεό θα τον παρακαλούσα
να κάνει τα μάτια μου να κλαίνε κάθε που με συνθλίβει
η πέτρα της απογοήτευσης
γιατί πιο πολύ απ' τον πόνο με τρομάζει
η πιθανότητα να είμαι εγώ κάποτε εκείνη
που θα μετράει τα κόκκινα μάτια..

Ήρωες..

2010-03-10T12:12:00.009+02:00

Η εικόνα της ηρωίδας με αηδιάζει,
είναι η πιο καλή δικαιολογία να ζητάνε όλοι
και να μη σου γυρίζουνε τίποτα..
Εσύ αντέχεις,
δε βαριέσαι,
πάρε τα εύσημα,
της ίδιας σου της δύναμης
και χώστα στον κώλο σου βαθιά,
μαζί με τα σκατά που σε ταίζουνε..
Οι ήρωες είναι παραδείγματα προς αποφυγή
εικόνες της αγριότητας του κόσμου
που μετουσιώνεται στο όνομα της θυσίας..
Κι όλοι οι ευαίσθητοι και αδύναμοι του κόσμου τούτου,
κοιτάνε με θαυμασμό ανακουφισμένοι
που και σήμερα δε γίνανε ήρωες..
Κάντε μου χώρο μαλάκες στις εξέδρες
θέλω να φύγω απ' την αρένα..
Να ζήσω
την ηδονή του ευαίσθητου θεατή,
του αδύναμου,
που σκύβει αποτροπιασμένος στο διπλανό ώμο,
να θρηνήσει
τη θυσία του ήρωα..

Πόνος..

2010-03-03T22:25:00.005+02:00

Ο πόνος μοιάζει με δωμάτιο νοσοκομείου
άχρωμος κι αποστειρωμένος
μυρίζει εκείνη την απροσδιόριστη μυρωδιά
του κενού,
κι έχει γεύση πικρή και στιφή..
Νοσοκομεία άσπρες μπλούζες και φιγούρες
που μεγαλώνουν στο ημίφως,
κι εσύ να προσπαθείς να συγκρατήσεις τη λογική σου
ζωγραφίζοντας πολύχρωμα λουλούδια στους παγερούς τοίχους..
Ο κόσμος συνεχίζεται καθώς τα φάρμακα κυλάνε στις φλέβες σου
για να σου πάρουνε και την τελευταία ιδέα χρώματος απ' το μυαλό..
Σκοτάδι,
το χρώμα χάνεται μαζί κι παγωνιά..
Ο καιρός θ' αλλάξει κι εσύ θα είσαι αύριο καινούρια
σκοτεινή,
αγαπημένη των άσπρων τοίχων,
χωρίς επιστροφή..
Η επιστροφή θέλει παραδοχή της αδυναμίας σου,
η ανοχή δείχνει εθισμό στη θεραπεία,
Μα εσύ θέλεις να συγκρατηθείς,
να ξεράσεις τα φάρμακα που σε ποτίσανε
για να να βλέπεις τους τοίχους άσπρους,
να χύσεις το δηλητηριασμένο αίμα σου,
να μη βαδίσεις το δρόμο του πόνου,
που δε ζήτησες,
μα σου κληρώσανε όσοι σ' αγάπησαν..

Φόβοι..

2010-02-18T10:16:00.007+02:00

Με τον καιρό είχε μάθει να στρώνει χαλί στη μοναξιά,
ακριβοπληρωμένο με μάταιους έρωτες..
Να ξεθωριάζει,
εικόνα ταλαιπωρημένη απ' την εγκατάλειψη,
καθώς η δύναμη του καθενός μας
είναι η φροντίδα κάποιου άλλου που μεταγγίζεται
μέσα από ειλικρινή και αβίαστα συναισθήματα..
Να στοχάζεται με κυνισμό,
πως ο μόνος σύντροφος που γνώρισε
είναι ο αντίλαλος της ανάσας της
σα σωπαίνουν οι θόρυβοι της πόλης..
Οι νύχτες μακραίνουν περίεργα
όταν βαραίνουν τους ώμους των λαθών σου οι συνέπειες
και κάποτε σκέφτηκε φευγαλέα πως τα φώτα των πόλεων
εκτός απ' το να ρυπαίνουν το νυχτερινό ουρανό
προσδίδουν μια αίσθηση επισημότητας στο σκοτάδι
που ρουφάει σε εφιάλτες, τους απροετοίμαστους..
Μα εκείνη δεν τα είχε ανάγκη
είχε μάθει να ξυπνά νικητής των άσχημων ονείρων..
Η επιβίωση τη δίδαξε,
πως υπάρχει μόνο ένας δρόμος να διαβαίνει
όχι της δύναμης μα της ανάγκης
που κάνει τον άνθρωπο πέτρινο
και την ανεμελιά πολυτέλεια..
Κι οι φίλοι,
πως η αγάπη δεν μετριέται με καμιά μονάδα μέτρησης..
Κι εκείνη η αβεβαιότητα για το μέλλον της φώναζε
πως το πέρασμα απο τη ζωή έχει χρονικό όριο,
κι μόνη σιγουριά που έχουμε είναι
πως η αξία του αύριο,
έχει ένα και μοναδικό μέτρο
το ίδιο το σήμερα..

Κρύο..

2010-01-23T10:05:00.007+02:00

Ο Χειμώνας σε βρήκε απροετοίμαστη,
με 'κείνο το αραχνούφαντο
που είχες βάλει για να του αρέσεις..
Μόνη και παγωμένη ψάχνεις να ζεστάνεις
το δέρμα σου που πονάει
κι ανάβεις ψεύτικες φωτιές στο μυαλό σου
για να ξεχάσεις
πως τρέμουνε τα χείλη και τα μέλη σου
που κάποτε από πόθο ριγούσανε..
Δεν είν' ο χρόνος χορηγός της απώλειας,
ούτε η εποχή,
είσαι εσύ η ίδια,
που αφημένη και παρατημένη μαζί,
ψάχνεις τη μαγική συνταγή να διώξεις
το χιονιά..
Είναι που ο άνθρωπος ξεχνάει την παγωνιά
σα βρεθεί μπροστά σ' αναμένη φωτιά
κι αλλάζει τα ρούχα του.
σάμπως δε θα ξανάρθει χειμώνας..
Μα πιο πολύ,
γι αυτή την επιολαιότητα σου,
φταίει εκείνη η ελπίδα του μυαλού
πως ίσως για φέτος να είναι μόνο καλοκαίρι..

2010-01-06T23:02:00.010+02:00

Του άρεσε να σβήνει τη δίψα του για ζωή
στην κάψα που αφήνει η αιθυλική αλκοόλη στο λαιμό..
Τον έβρισκες συχνά σε κακόφημα μπαρ να απολαμβάνει
τη μαγεία στην πεπειραμένη ματιά της γκαρσόνας
που κοίταζε με νόημα την παρακμή γύρω της
διεκδικώντας με υπέρμετρο επαγγελματισμό το επόμενο της ποτό..
Μα το δικό του ταξίδι δεν είχε να κάνει με κείνο τον κόσμο έλεγε,
στους δρόμους της χαράς του φύτευε λουλούδια
κι εξυμνούσε τα πάθη του
όπως κάνει ο φονιάς κατα συρροή καθώς βελτιώνει την τεχνική του..
Ο πόνος γίνεται πιο ανεκτός
σα σε πονάει το συκώτι σου πιο πολύ απ' την καρδιά σου..
Κι ο κόσμος πιο όμορφος σαν είναι η σκέψη σου απαλλαγμένη
από αλήθειες που βαραίνουν τους ώμους..
Και τούτο το κορμί που σου δόθηκε,
ολοδικό σου να βγάλεις πάνω του το μίσος
που δεν έχεις λόγο να δείξεις σε κανένα άλλο ον..
"Μα τί να ξέρετε εσείς αχρείοι εραστές της συμβατικότητας
από τον κόσμο το δικό μου τον ονειρικό
που κάθε που νυχτώνει πλάθω με τίμημα τα σωθικά μου..
Θέλει κουράγιο να είσαι νηφάλιος
και τύχη σαν παίζεις κρυφτό με τον πόνο
μα ακόμα περισσότερο ανδρεία
για να σκοτώνεις όσα αγαπάς
απ΄την αδυναμία σου να τα χαιδέψεις.."

Κι εγώ μεγάλωσα Χαρούλα!!

2009-12-08T18:30:00.005+02:00

Χάρις Αλεξίου
Μεγάλωσα
Cd: Η αγάπη θα σε βρει όπου και να 'σαι

Μεγάλωσα
Στο τέρας της πόλης
Ήπια φόβο πολύ, ήπια μόλυνση, ήπια ψέματα
Κατάπια λόγια λιπαρά
Ξεγλίστρησα από τον πόθο μου να μάθω
Κορόιδεψα την δίψα μου να δω ... γιατί είμαι εδώ

Μεγάλωσα
Με αισθήματα χημείας, με στυλ δοσοληψίας
Με βλέμματα συμπάθειας και άσκοπης προσπάθειας
Να είμαστε καλοί
Εμείς;
Άλλο εμείς, άλλο εμείς...

Πάντα γι άλλα μιλάμε- Πάντα γι άλλους
μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε

Μεγάλωσα
Τέρας της οικογενείας
Ανούσιας ευγένειας ψευτο- υποταγή
Ηθοποιός παιδί στο ρόλο του μεγάλου
Δεν μιλάω για βία, μιλάω για βιασμό
Να ζεις την εφηβεία σημαίνει πόλεμο
Με μια εφηβεία λάσπη, στο σιχαμένο άστυ
Ενήλικας νευρωτικός

Μεγάλωσα ... Σύνδεση otenet
Γλυκά από το Pallete,
Μετά Silhouette
Σκεπάζουμε τους πόνους με φαί
Τα όνειρα σε σύνθλιψη αργότερα η κατάθλιψη
Φρικιό του Εγώ με τσαμπουκά ναυάγιο
Πάμε γι άλλα μια ζωή πάμε γι' άλλα
Βάλτο στα πόδια- πονάει πολύ
Σε φτύνω σε φιλώ- δεν σε πάω μα σ' αγαπώ
Παράνοια- διάνοια- επιφάνεια
Επιφάνεια- επιφάνεια- επιφάνεια
Στεριά- Πιάσαμε στεριά
Δάκρυα καφτά μου δάκρυα
Ο πόνος μαλακώνει
Δάκρυα ... Καλά μου δάκρυα- Βιολογικός καθαρισμός

Πάντα γι άλλα μιλάμε- Πάντα γι άλλους μιλάμε
έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε

Μεγάλωσα
Αγάπη πριν το άλφα
Και κάτω απ' το μηδέν το υποσυνείδητο μου
Το χώμα λασπώνει
Τους σάπιους καρπούς ανακυκλώνει

Μεγάλωσα
Μα το παιδάκι κλαίει,
Δεν είναι γιατί φταίει δεν έχει που να πάει
Τα νύχια του μασάει και βρέχει τα σεντόνια
Καλά να πάθει Καλά να πάθει- Καλά να πάθει
Η μάνα του φωνάζει
Του δίνει γάλα, το μαλώνει
Έτσι πια το μεγαλώνει
Πάντα γι άλλους μιλάμε έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε

Μεγάλωσα θα πει να κάνεις το παπί
Να ζεις στην απουσία
Να γίνεις εξουσία
Να μάθεις να γελάς
Και να παραφυλάς
Να παίρνεις αποφάσεις
Να απαγορεύεται να χάσεις

Μεγάλωσα σημαίνει
Να ζεις με αυτό που σ' αρρωσταίνει
Να χτίζεις κι άλλα κεραμίδια
Να βγάζεις τόνους στα σκουπίδια
Να ρίχνεις σ' άλλους τα άδικα
Να βλέπεις πρωινάδικα
Να ακούς πιστά τις αναλύσεις
Να αιμοδιψάς για ειδήσεις
Να λες yew να λες no
Να συνηθίσεις τα πορνό Να πολεμάς στον καναπέ
Να μη μπορείς χωρίς φραπέ

Πάντα για άλλους μιλάμε ...

Μεγαλώνω θα πεί να 'ρχεται η ανατροπή
Οι καιροί να στη φέρνουν
Τα μυαλά σου να γδέρνουν
Να ζητάς να κουρνιάσεις
Να βρίσκεις οάσεις Στις ψυχώσεις των άλλων
Που έχουν για περιβάλλον
Ίδιες φάτσες με σένα
Γόνατα λυγισμένα
Όνειρα ξεχασμένα..

Ότι κι αν πω γι΄αυτό το τραγούδι αλλά και για όλα τα τραγούδια του τελευταίο CD της Χάρις Αλεξιού θα είναι φτωχά..
Αφιερωμένο σε όσους δε φοβούνται να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέπτη με ειλικρίνια..

Καλές Γιορτές!!! (μια και αυτό θα είναι το τελευταίο ποστ του 2009)..
Χρόνια πολλά κι ευτυχισμένα σε όλους σας!!!!

2009-11-22T15:58:00.005+02:00

Φτιαγμένοι από μικρά κομμάτια είμαστε
εικόνες κόσμων που μετουσιώνονται κι αποσυντίθενται στο πέρασμα του χρόνου..
Κι εγώ που δεν τον προφταίνω το χρόνο
κι ας τον αγαπώ,
με την αγάπη και το σεβασμό που 'χει ο μαθητής στο σοφό του δάσκαλο,
γυρνώ τα σοκάκια του κόσμου ψάχνοντας την αλήθεια του..
Στο πέρασμα μου αφήνω την αθωώτητα μου σκουριασμένη,
σαν το ξεραμένο αίμα στο παρθενικό σεντόνι της πραγματικότητας..
Δεν είμαστε φτιαγμένοι από πέτρα μα το πιο μεγάλο μας αμάρτημα
είναι η αποδοχή της όποιας σταθερότητας
σα να ΄ναι η γη ακίνητη
κι χρόνος δημιούργημα της φαντασίας μας..
Κι η γη που με γέννησε
κι αυτή με γέλασε πολλές φορές
κι ο ουρανός που λάτρεψα,
μ' αφηνει μετέωρη να φτερουγίζω
κι η θάλασσα που με νανούριζε,
με τις φουρτούνες της με κούρασε..
Να γείρω θέλω στα χέρια του άγνωστου θεού,
όχι γυναίκα μα άνθρωπος χωρίς πάθη και φύλο
ν' αφουγκραστώ την ανάσα της αγάπης
να νιώσω τη ζεστασιά της αθωώτητας
να κοιμηθώ και να ξεχάσω πως τούτος δω ο κόσμος
με πληγώνει ανεπανόρθωτα με παιχνίδια που δεν θέλω να είμαι συμμέτοχος..

Ας χαλαρώσουμε..

2009-11-14T19:17:00.004+02:00

Τον τελευταίο καιρό χαλαρώνω..
Ελπίζω να σας αρέσει το τραγουδάκι!!
Φιλιά σε όλους μπορεί να μην προλαβαίνω να γράφω στα μπλογκ σας όμως σας παρακολουθώ!!

Τούλα η αλανιάρα κοτούλα..

2009-11-01T22:24:00.004+02:00

Η Τούλα ήταν μια κοτούλα με πολύχρωμα φτερά και καμαρωτό περπάτημα που έκανε τα τροφαντά της οπίσθια να κουνιούνται προκλητικά, κάθε που περνούσε μπροστά από κανένα πετεινό που της φαινόταν ενδιαφέρον τυπάκος. Βέβαια η Τούλα δεν έκανε μόνο αυτό για να είναι η πιο δημοφιλής κοτούλα στο κοτέτσι είχε ένα σωρό κόλπα που έκαναν τ' αρσενικά να τρέχουνε πίσω της σαν παλαβά. Μια της έπεφτε το καλαμπόκι απ' το ράμφος κι έσκυβε επιδεικτικά να το πιάσει, μια καθάριζε τα φτερά της κοιτώντας με νόημα κι άλλοτε απλά περνούσε δήθεν αδιάφορα μα πάντα κοιτώντας με βλέμμα πολλά υποσχόμενο. Η αλήθεια είναι πως τα "κόλπα" έπιαναν μια χαρά τόπο κι όλα τ' αρσενικά τρέχανε από πίσω της πράγμα που την ευχαριστούσε ιδιαίτερα. Πιο πολύ όμως τη διασκέδαζε που οι άλλες κότες ήταν πυρ και μανία μαζί της, που δεν μπορούσαν να σταυρώσουν άντρα.
Το τι της έσουρναν ήταν άλλο πράγμα, εύκολη την ανέβαζαν τσούλα την κατέβαζαν. Την Τούλα απ' την άλλη καθόλου δεν την ένοιαζε πως την έβλεπαν τα υπόλοιπα θηλυκά. αυτή ένα πράγμα την ένοιαζε κι αυτό ήταν να περνάει καλά κι αφού περνούσε καλά, τα υπόλοιπα της ήταν αδιάφορα. Βλέπεις η ζωή είναι μικρή κι από 'κει που είσαι μια χαρωπή κοτούλα, την επόμενη ώρα μπορεί να είσαι βραστή στο κυριακάτικο τραπέζι του αφεντικού.
Η Τούλα δεν ήταν τυχαία και τη ζωή την είχε φιλοσοφήσει και τον εαυτό της αγαπούσε οπότε καθόλου δεν την ενδιέφερε ν' έχει καλό όνομα στην κοινωνία ήθελε μόνο όταν θα ερχόταν αντιμέτωπη με το χασαπομάχαιρο να μπορεί να πει πως έζησε τη ζωή της με όση περισσότερη χαρά μπορούσε.
Βέβαια μη σκέφτείτε πως κι η Τούλα δεν τα είχε φάει τα χαστούκια της ως ζώον που ήταν.
Κάποτε πριν πολλά χρόνια είχε γνωρίσει το Ρούλη τον πετεινούλη και τον είχε ερωτευτεί παράφορα, σαν να 'τανε πρωτάρα και να, να τον κοιτάει στα μάτια και να,να ντύνεται και να φτιάχνεται μόνο για πάρτη του και να, να μην κοιτάει άλλο αρσενικό και πολλά ακόμα που η συγγραφέας βαριέται να γράψει. Κι ο Ρούλης να κάνει κόνξες και το ένα να του ξινίζει και τ' άλλο να του βρωμάει και μια να βαριέται και την άλλη να νυστάζει. Τι να κάνει κι αυτή έκανε υπομονή γιατί τον αγαπούσε κι όχι τίποτε άλλο πονούσε το μέσα της κάθε που σκεφτόταν να τον αποχωριστεί κι έκανε τα πικρά γλυκά κι ότι θέλει ο Ρούλης.
Κι ο Ρούλης σαν κλασικό αρσενικό, όσο την αισθανόταν καψούρα απολάμβανε τη νίκη του κορδωμένος και με 'κεινο το ξινισμένο βλέμμα του "γαμάω και δέρνω" κι όλο αργούσε κι όλο ξεχνούσε κι όλο βαριόταν. Βέβαια μη φανταστείτε πως η Τούλα δεν τα 'ξερε αυτά τα τερτίπια ή πως δεν ήξερε τι έφταιγε που ο Ρούλης είχε αλλάξει τόσο.Μια χαρά ήξερε αλλά είπαμε ήταν εκείνος ο πόνος μέσα στο στήθος που την σταματούσε κάθε που έπαιρνε την τολμηρή απόφαση να την κάνει.
Κι ο χρόνος κυλούσε κι η Τούλα τώρα πια δεν φτιαχνόταν για κανένα γιατί ο Ρούλης δεν την κοιτούσε πια κι ο πόνος στο στήθος ήταν εκεί ακόμα κι όταν δε σκεφτόταν να φύγει και κάθε φορά που προσπαθούσε να του πει πως ένιωθε εκείνος είχε πάντα κάτι πιο ενδιαφέρον να κάνει.
Κι Τούλα ένιωθε πως ο χρόνος περνούσε μάταια και πως τίποτα δε θα γινόταν πια, κι ένιωθε μόνη και παρατημένη, κι άρχιζε σιγά σιγά να μην αγαπάει τον εαυτό της να μη νιώθει ποθητή και να μη νιώθει πια καθόλου χαρά.
Κι όπως γίνεται στη ζωή των ανθρώπων έτσι και στων ζώων αν δεν πιάσεις πάτο δεν παίρνεις την ανηφόρα. Έτσι μια μέρα η Τούλα ξύπνησε και χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος ήξερε πως εκείνη ήταν η μέρα να αλλάξει τη ζωή της. Ντύθηκε στολίστηκε και βγήκε στη γύρα. Η αλήθεια είναι πως της πήρε κάποιο καιρό να ξαναβρεί τον παλιό καλό εαυτό της, όμως σιγά σιγά τα κατάφερε. Η αποτυχία της με το Ρούλη ήταν μια ακόμα επιβεβαίωση πως μερικοί απλά δεν είναι φτιαγμένοι για τον έρωτα. Κι όταν αυτό το δέχτηκε σαν αξίωμα του σύντομου βίου της δεν ξαναασχολήθηκε με τέτοιου είδους "υψηλά" συναισθήματα. Η αλήθεια είναι πως το κρεβάτι της δεν ξανάμεινε άδειο κι ίδια έλεγε συχνά πως η μοναξιά είναι πιο ανεκτή όταν γαμιέσαι. Κάποιος βέβαια είπε, πως την ώρα που βρέθηκε ανήμπορη μπροστά στο χασαπομάχαιρο του αφεντικού φώναξε το όνομα του Ρούλη, αλλά αυτό μπορεί να είναι απλά μια φήμη...

2009-10-20T21:55:00.003+03:00

Μέρες μόχθου κι απομόνωσης
όταν η χαρά μεταφράζεται σε σχολικές επιτυχίες
και μικρές αγκαλιές γεμάτες αγάπη και φιλιά,
κι η λύπη σε αποτυχημένα διαγωνίσματα
και μοναξιά από εκείνη που νιώθουν
τα γεροντάκια που έχασαν τον άνθρωπο τους πρόωρα.
Σα δε σε φτάνει ο χρόνος να χαίρεσαι
κοιμάσαι νωρίς
να μη θυμάσαι πως θα ταν η ζωή
αν είχες το δικαίωμα να θέλεις..

Ασκήσεις μοναξιάς..

2009-09-22T00:25:00.006+03:00

Ν' αντέχεις την απουσία..
Η απουσία είναι σιωπηλή σαν την αρρώστια,
σε καρατάει καθηλωμένο σε μια νυσταλέα αδράνεια..
Εξοικείωση με το σκοτάδι..
Κάποιοι αφήνουν το φως ανοιχτό τα βράδυα
να μην τρομάζουν απ' τη βοή της σιωπής,
κι άλλοι χτίζουν τα σπίτια τους δίπλα σε πολυσύχναστους δρόμους..
Οι σκέψεις αντικαθιστούν την ομιλία,
ώσπου μια μέρα έρχεται, η οικειοθελής αποχώρηση της..
Αυτή την έλλειψη, έρχεται περιστασιακά ν' αντικαταστήσει,
η πνιχτή κραυγή μιας ασήμαντα εύθυμης ηδονής..
Δυσπιστία..
Η πίστη ανήκει στους αφελείς ονειροπόλους
που ξέχασαν το σώβρακο τους το προηγούμενο βράδυ
στο νυφικό κρεβάτι μιας καθωσπρέπει παρθένας..
Η ύπαρξη σου καθορίζεται μοιραία μόνο σε σχέση με τον αέναο χρόνο
σάμπως προσαρτήθηκες οικειοθελώς στο τάγμα των αιώνια ξεχασμένων..
Δε θέλω να σε παρηγορήσω,
να σου θυμήσω θέλω, πως να παλέψεις το θηρίο,
να σε προστατέψω
απ' τα ξύλινα χέρια που έχουν ξεχάσει ν' αγκαλιάζουν..

Κενό..

2009-09-18T01:09:00.000+03:00

Κουρασμένη και μόνη μετρούσε το χρόνο σε ταξίδια,
άλλοτε του νου,
κι άλλοτε απο ΄κείνα που σε βάζουνε στη σειρά με τις λιγοστές αποσκευές σου..
Άλλοι γίνονται θαλασσοπόροι για να ξεχάσουν τη στεριά,
κι άλλοι ψάχνοντας χώμα να γεμίσουν το κενό μέσα τους..
Η γη έχει την ικανότητα να γεννά,
κι η θάλασσα να ξεπλένει
τις ανομίες απέναντι στον εαυτό μας..
Όλες της οι ζωές ήταν διαφορετικές
σύμβολα του κόσμου που έψαχνε..
Μα τελικά όσες κι αν ήταν, της άφησαν την ίδια γεύση μοναξιάς,
μιας μοναξιά τόσο μεγάλης και βαριάς
που έφτασε να θεωρεί τα συναισθήματα κατάρα,
και την απομόνωση το μόνο δρόμο να νικήσει την αφελή ανάγκη της ν' αγαπηθεί..

Εδώ στο Νότο..

2009-09-13T23:38:00.006+03:00

Στο νότο φύσηξε Λίβας, καυτός σαν την έλλειψη
δυνατός σαν την επιθυμία..
Τα σύννεφα γκρίζα κατα πως ταιριάζουν στην περίσταση
κι η βροχή μας ξέχασε σαν τη λύτρωση..
Άλλη ήμουν χτες κι άλλη σήμερα
φοράω εκείνο το ρούχο τηw ευθύνης να μη μ' αναγνωρίζει η χαρά..
Άλλοι με θέλουν ευτυχισμένη κι άλλοι δυνατή,
μα εγώ το μόνο που θέλω για μένα,
είναι κλείσω τα μάτια και να κοιμηθώ
μέχρι να σταματήσει, τούτος δω ο αέρας..
Κι όταν ξυπνήσω, να 'χω για χέρια κλαδιά, ριζωμένα στη γη
να μην μπορώ ν' αγναντέψω τη θάλασσα και να θυμηθώ
ν' αποδεχτώ την ακινησία ως μοίρα
και τη φωτιά σαν την αρχή του τέλους μου..

Παραμύθια..

2009-08-17T21:14:00.004+03:00

Λουσμένη θαλασσινό αλάτι και ξεστρατισμένες αχτίδες ενός ήλιου,
που διεκδικεί την ίδια μοναδικότητα με την γυναίκα ενός ναυτικού,
καθόταν ψυχικά ταραγμένη,
να περιμένει το μέλλον που δεν μπορούσε να ορίσει..
Σα ξυπνάς το πρωί κι αναλογίζεσαι
πως μια μέρα ακόμα θα χαθεί στην αναζήτηση της επιβίωσης,
δεν ξέρεις πια να ξεχωρίζεις
αν ζεις απ' το ένστικτο της
ή από αγάπη για το δώρο της ζωής..
Είναι που ο χρόνος σταματά καθώς εκείνα που θέλουμε είναι μακριά
κι εκείνα που πονάνε μουδιάζουν τη μασέλα μας κάθε που θέλουμε να
σταματήσουμε τις συσπάσεις του προσώπου μας στον πόνο..
Είπα πριν καιρό σε 'κείνη τη γυναίκα που κουβαλάω παρακαταθήκη στο κεφάλι μου,
να παραδωθεί,
να ρθει να ντυθεί με τα ρούχα της φύσης της,
να ξαποστάσει και ν΄αγαπηθεί..
Μα είν΄ η αληθεια και το ψέμα μπλεγμένα κόμπος στο λαιμό της
κι η ψυχή της κουράστηκε να ψάχνει για ξεκούραση σε κακοτράχαλα γκρέμνια,
κι η χαρά έρχεται και φεύγει σα περιπλανώμενος θίασος
που αφήνει πίσω του αναστάτωση και πλαστικά σκουπίδια..
Σαν ελπίζεις η καρδιά σου δε σ΄αφήνει να πεθάνεις,
και σαν αγαπάς η πίκρα γλυκαίνει το στόμα σου απ΄ τα τσιγάρα..
Κι είναι που δε θέλω άλλο να την πικράνω,
μα δε θυμάμαι και ιστορίες με καλό τέλος
να της πω να μαλακώσω τον πόνο της..

Μεσάνυχτα..

2009-08-09T01:38:00.003+03:00

Παίρνω πόζες να ορθώσω το μικρό μου ανάστημα
απέναντι στο θηρίο της μοναξιάς που παραμονεύει να με κατασπαράξει..
Θυμώνω που το ΄χα δαμάσει και τώρα ξαναγύρισε
πιο άγριο και θυμωμένο από πριν..
Η μοναξιά δε μοιάζει με κανένα άλλο θηρίο,
σ΄ αφήνει να το ξεχάσεις και ξαναγυρίζει θεριεμένο
κι ανελέητο να σ΄εκδικηθεί για τον καιρό που αγνόησες την ύπαρξη του..
Φοβάμαι πως δεν έχω πια δύναμη να το αντιμετωπίσω,
δεν είναι που κουράστηκα να μάχομαι το εαυτό μου
μα δεν άντέχω και τον πόνο όπως κάποτε..
Ο πόνος είναι αθροιστικός κι ας λένε πως τον συνηθίζεις με τον καιρό,
ξυπνάς ένα πρωί και ξέρεις πως ακόμα και το τσίμπημα μιας καρφίτσας
μπορεί να σε γονατίσει..
Είναι δύσκολη εκείνη η ώρα που συνειδητά πια ξέρεις
πως έχεις ανάγκη από μαλακάδα
να ξαπλώνεις την καρδιά σου απ΄τη σκληρότητα του κόσμου,
το θόρυβο των αυτοκινήτων,
τις φωνές των παιδιών,
που θες να δίνεσαι από έρωτα,
που δε θες να είσαι πια από μέταλλο αλλά από βαμβάκι..
......................................................
Ωρα μηδέν κι ο κόσμος ανασένει βαθιά
κάνοντας όνειρα που καταλήγουν σε πολλά μηδενικά..
Ίσως κι εγώ κάποτε να έχω αυτή την πολυτέλεια
ισως κάποτε να μη χρειάζεται να ονειρεύομαι τα αυτονόητα σα να ΄ναι θησαυροί..

ΔΙΑΚΟΠΕΣ

2009-07-14T00:38:00.012+03:00

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΕΛΟΣ..
Κ ΕΠΕΙΔΗ ΦΕΤΟΣ ΛΟΓΩ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΔΥΣΧΕΡΙΩΝ ΚΑΝΑΜΕ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΜΑΣ..
ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΑ ΠΩς ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΥ ΤΥΧΕΡΟΙ..
ΚΙ ΑΝ ΔΕ ΜΕ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΚΑΜΑΡΩΣΤΕ ΤΟ ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΝΗΣΙ ΚΑΙ ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΖΗΛΕΨΕΙ ΑΠ' ΤΗΝ ΚΑΡΑΙΒΙΚΗ?

ΞΗΡΟΚΑΜΠΟΣ-ΣΗΤΕΙΑ

ΒΑΪ-ΣΗΤΕΙΑ

ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΜΟ

ΜΟΝΗ ΠΡΕΒΕΛΗ

ΜΠΑΛΟΣ-ΧΑΝΙΑ

ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΣ-ΧΑΝΙΑ

ΚΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕ ΜΕΓΙΣΤΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΑΠ' ΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΤΙΣ 3 ΩΡΕΣ..
ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΟΤΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΞΟΔΕΥΕΤΕ ΤΟΣΟ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΠΑΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΤΕ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΑΣ..

ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ

Αφιερωμένο..

2009-06-16T23:56:00.007+03:00

Πέρα απ' το κόκκινο των στίχων της ηδονής,
υπάρχει μια απαλή απόχρωση του λευκού
για να 'χει να κοιμάται ο έρωτας τα βράδια..
Να 'χω κι εγώ να βρίσκω μαλακάδα
να ξαπλώνω την κουρασμένη μου καρδιά..
Να αναβιώνω με συγκίνηση τα πρώτα σκιρτήματα της νιότης μου
και να φτιάχνω όνειρα γλυκά και τρυφερά,
απο 'κείνα που οι μεγάλοι λογίζουν απατηλά κι άπιαστα..
Νιώθω μια ευτυχία απροσδιόριστη
κι εκείνη την υπόσχεση του άγνωστου θεού
ψιθυριστά στ' αυτί μου
πως ο χρόνος πια δε μου παίρνει, μα μου δίνει
πως οι ήρωες δε βλέπουν ναυάγια, μα γοργόνες
και πως οι νικητές δεν γίνονται με πόνο, μα με αγάπη..
Αν είχα να τιμήσω με ευγνωμοσύνη το χρόνο
θα του 'φτιαχνα βωμό
βράχο στη θάλασσα και ξωκλήσι
να βάλω πάνω την ψυχή μου να την ποτίσει η θάλασσα
κι όσο πιο μαλακή θα γίνεται τόσο πια να χαμογελώ
που σκότωσα το θηρίο του φόβου μου..

Πανσέληνος..

2009-05-30T12:43:00.003+03:00

Στίχοι: Χαρούλα Αλεξίου
Μουσική: Χαρούλα Αλεξίου
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου

Στην μέση ενός μικρού σπιτιού που 'χω νοικιάσει
το γέλιο ενός μωρού παιδιού με έχει αγκαλιάσει.
Τα ζήτησα όλα απ' τη ζωή μου, τα πλήρωσα με τη ψυχή μου
να έχει ένα τόπο η καρδια πριν να γεράσει...

Έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία
είναι αλλιώτικη η σιώπη χωρίς παρέα.
Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου΄χει λείψει
το κοριτσακι αυτό που αγάπησες τυχαία.
Δεν νιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει
το λάγνο ψέμα σου, που τα 'κανε ολα ωραία.

Είναι σκλήρο για μια γυναίκα να 'ναι μόνη
στο λέω τώρα που η αλήθεια δεν θυμώνει.
Όση και να 'ναι η δύναμή μου, θέλω έναν άνθρωπο μαζί μου
Η μοναξιά στήνει παγίδες και πληγώνει...

Μα έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία
το σπίτι μου έρημο μα κάνουμε παρέα.
Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει
το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τοιχαία.
Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει
το λάγνο ψέμα σου, που τα 'κανε ολα ωραία.

Λυπάμαι που δεν έγραψα εγώ αυτούς τους στίχους..

Μοναξιά..

2009-05-21T22:28:00.002+03:00

Μοναξιά σα να λέμε έρημος
κόκκινοι αμμόλοφοι στη μέση του πουθενά..
Παλιά μ' άρεσε το κόκκινο
του ήλιου που δύει,
της γυναίκας που ποθεί,
του αίματος που δίνει ζωή..
Παγώνω που είναι άνοιξη στην έρημο μου,
που ξέχασε να βρέξει να φυτρώσουν λουλούδια
που θα περιπλανιέμαι μέρα νύχτα ψάχνοντας νερό
κι όταν το βρίσκω δε θα με δροσίζει..
Η θύμηση εκείνη πιο πολύ απ' όλα φταίει
η αυταπάτη του γάργαρου νερού
του πράσινου των δέντρων
του χρώματος των λουλουδιών..
Θυμώνω κάθε που πρέπει να ξεχάσω
σα να 'ναι αμαρτία η θύμηση..
Λευκό ρούχο που χάνεται στο κόκκινο της ερήμου
η ελπίδα μου..

Mankind is no island..

2009-05-13T19:30:00.001+03:00

Μου το έστειλε ο καλύτερος μου φίλος με το σχόλιο: "Συγκλονιστικό!"
Ένιωσα υποχρεωμένη να το μοιραστώ μαζί σας..

Αλήθειες και ψέματα..

2009-04-27T18:03:00.000+03:00

Χωρισμένοι στη μέση,
γεμάτοι και άδειοι ταυτόχρονα
κινούμαστε ανάμεσα σε λιμάνια, αεροδρόμια και εθνικές οδούς
σάμπως εκείνα που ψάχνουμε είναι θησαυροί κρυμμένοι,
κι εμείς με μόνο έπαθλο την ίδια μας την ελπίδα,
ταγμένοι κυνηγοί τους..
Κι εκείνος ο σταθμός απέναντι να μου θυμίζει πόσο εφήμερη
είναι η παραμονή μου στο μισό μου κόσμο..
Νομίζω θα φύγω απ' αυτή τη ζωή με την ίδια απορία
για την αλήθεια και το ψέμα
γιατί η αλήθεια μου μπορεί να είναι το δικό σου ψέμα
κι άλλοτε ένα ψέμα να γίνει ελπίδα για τον καθένα μας..
Ειλικρινά δεν ξέρω αν θ' άλλαζα την ελπίδα μου
με χίλιες αλήθειες σκληρές και κοφτερές σαν μαχαίρια..
Κάθε που ζω το παραμύθι μου επιτρέπω στον εαυτό μου
να γίνεται παιδί στον κόσμο των μεγάλων
κι έφηβος ασυμβίβαστος στο δίκαιο των ισχυρών..
Είναι αυτό που κάνει τον έρωτα,
από είδος εμπορεύσιμο,
σε κήπο συναισθημάτων
κι εμένα ερωμένη που ζητάει ικετευτικά
να γίνει το παραμύθι της
και δικό σου..

Βιαστικά φιλιά..

2009-04-13T20:48:00.006+03:00

Είναι εκείνη η στιγμή,
που αποχαιρετώ τα μάτια σας τα λαμπερά,
που με κόβει μαχαίρι..
Και που το βράδυ της ανάστασης αλλού θα είμαι, κι αλλού εσείς..
Κι ο χρόνος που τρέχει
κι κούραση που με παραμορφώνει
κι όλα εκείνα που εσείς δεν καταλαβαίνεται
και που δεν ξέρω πια αν η αγάπη που σας έχω βρίσκει λόγια να ειπωθεί
μέσα στην ταχύτητα που ρέει ο χρόνος..
Κι είναι που νιώθω λίγη σε κάθε νούμερο παπουτσιού σας που αλλάζει,
και σε κάθε κουβέντα που μου φωνάζει πόσα δεν πρόλαβα,
και πόσα ακόμα δε θα προλάβω..
Κι αν μπορούσα το ελάχιστο πολύ να κάνω
κι είχα λίγη ξεκούραση να νιώσω ξεγνοιασιά
κι εκείνο το παιδί που έχασα μπορούσα κάπου να ξεθάψω
ίσως τότε να μην πονούσα κάθε που σας φιλάω βιαστικά..

Ελευθερία και λοιπά δαιμόνια

2009-04-05T22:39:00.002+03:00

Δεν έχει νόημα να κυνηγάς τ' άπιαστο
η αγάπη είναι δώρο
και σα δώρο πρέπει να δίνεται δωρεάν,
γιατί σαν το πληρώσεις δε λογίζεται πια δώρο,
μα εμπορική συναλλαγή..
Κι αν με ρωτήσει κανείς θα πω,
πως τυχεροί είναι εκείνοι
που ξυπνούν μετά απο χρόνια δίπλα στο ίδιο οικείο σώμα
χωρίς να βαρυγκομούν για 'κεινα που έδωσαν
μα κυρίως χωρίς να χρειάζεται να ζυγιάσουν εκείνα που πήραν
αναγνωρίζοντας πως καθετί που πεθαίνει
γίνεται τροφή για να γεννηθεί κάτι άλλο..
Εμείς οι υπόλοιποι,
μέλλει να μείνουμε κυνηγοί της ελευθερίας,
συλλέκτες στιγμών,
κι αιώνιοι οπαδοί του ανικανοποίητου,
που στερημένοι απ' την ικανότητα
ν' αναγνωρίζουμε την αξία της προσφοράς,
θα περιφρονούμε κομπάζοντας εκείνο το τσαμπί με τα σταφύλια
που ποτέ δεν έφτασε το μπόι μας για να τα γευτούμε..

Διαδρομές..

2009-03-26T23:59:00.008+02:00

Μου αρέσουν οι νύχτες στην πόλη,
τότε που τα φώτα μοιάζουν με πυγολαμπίδες..
Αυτοκίνητα ανεβοκατεβαίνουν την εθνική..
Τελικά η ζωή στη άσφαλτο δε σταματάει ποτέ..
Παράθυρα κλειστά και ψιλόβροχο,
το μυαλό μου ταξιδεύει μαζί σου
κι οι αισθήσεις μου σε ζητάνε..
Δεν υπαρχει κάτι να παραστήσει την απουσία του έρωτα
αν υπήρχε, θα ήταν ένα κενό
από 'κεινα που φτιάχνουν οι επιστήμονες σε οθόνες υπολογιστών..
..όσο περισσότερα μαθαίνω τόσο πιο λίγα ξέρω..
Ο κόσμος μου γυρνάει γύρω απ' τις ίδιες σκέψεις,
ονειροβατώ κάθε που σε θυμαμαι,
ταξιδεύω κάθε που σε μυρίζω,
και συνήθως καταλήγω
και να μην προλαβαίνω τον άπιαστο το χρόνο..

Η Σούλα η μελιτσούλα..

2009-03-04T22:37:00.002+02:00

Σα να λέμε:
..τι μπορεί να κάνει ένα λάθος "τ"

Η Σούλα η μελιτσούλα ήταν μια συνηθισμένη μελισσούλα με κανονικές κίτρινες και μαύρες γραμμούλες κι ένα τροφαντό κωλαράκι που κατέληγε σ' ένα σουβλερό και επικίνδυνο κεντρί.
Βέβαια η μαμά της της είχε πει απ' όταν πολύ μικρή πως αν το χρησιμοποιούσε θα έχανε και τη ζωή της κι έτσι η Σούλα αποφάσισε πως καλό ήταν το κεντρί, αλλά αυτή δε θα το χρησιμοποιούσε ποτέ μια και της άρεσε πολύ η ζωή.
Βέβαια η Σούλα δεν ήταν καμιά βασίλισσα μέλισσα ήταν μια απλή εργάτρια που έπρεπε όλη μέρα να δουλεύει σκληρά και να εναποθέτει τον κόπο της στην κυψέλη για να τον απολαμβάνουν η βασίλισσα και οι γκόμενοι της οι κηφήνες.
Στην αρχή δεν την πείραζε αφού της είχαν πει πως αυτός ήταν ο προορισμός της σ' αυτόν τον κόσμο, όμως όσο ο καιρός περνούσε και τα βράδια ξάπλωνε κουρασμένη στο κρεβατάκι της να κοιμηθεί αναρωτιόταν γιατί αυτή δεν μπορούσε να περνάει όπως η βασίλισσα μέλισσα. Γιατί κι αυτή δεν μπορούσε να γλεντοκοπάει κάθε βράδυ και ν' αλλάζει τους γκόμενους σαν τα πουκάμισα.
"Δεν υπάρχει γιατί απλά δεν έχεις γεννηθεί βασίλισσα, δεν είσαι τόσο όμορφη όσο η βασίλισσα, δεν είσαι τόσο αεράτη όσο η βασίλισσα μα κυρίως δεν έχεις όσα έχει η βασίλισσα" της είπε μια μέρα η μητέρα της απαντώντας στις ερωτήσεις της σχετικά με το θέμα.
Την επόμενη στιγμή η Σούλα κοιταζόταν στον καθρέπτη προσπαθώντας να δει τι της λείπει,μια χαρά κορίτσι ήταν και την ωραία της μεσούλα είχε και ωραία βυζάκια και μια χαρά στητό κωλαράκι, τίποτα δεν της έλειπε εκτός απ' το γεγονός ότι δεν είχε γεννηθεί βασίλισσα και ότι δεν ήταν τόσο περιποιημένη όσο η βασίλισσα.
Εκείνη τη στιγμή της ήρθε μια ιδέα, από την επόμενη μέρα δε θα δούλευε τόσο σκληρά θα δούλευε λιγότερο και θα αφιέρωνε περισσότερο χρόνο στον εαυτό της.
Έτσι ενδιάμεσα στο ωράριο ξέκλεψε λίγο χρόνο και πήγε κομμωτήριο και έφτιαξε το μαλλί της και αγόρασε μερικά πιο όμορφα ρουχαλάκια. Επίσης φρόντισε να φυλάξει λίγο νέκταρ απ' αυτό που μάζεψε. Έτσι σιγά σιγά η Σούλα δούλευε λιγότερο, ασχολιόταν περισσότερο με τον εαυτό της και φρόντιζε να φυλάει λίγο νέκταρ απ' τους κόπους της κάθε μέρα. Η επιστάτρια βέβαια της κυψέλης δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένη μαζί της και της έλεγε πως αν συνεχίσει έτσι γρήγορα θα τη διώξουν και θα ψάχνει μέρος να μείνει.
Κι όσο ο καιρός περνούσε τόσο πιο όμορφη γινόταν η Σούλα και τόσο πιο πολύ νέκταρ μάζευε και τόσο πιο πολύ θύμωνε μαζί της η επιστάτρια.
'Ώσπου μια μέρα η επιστάτρια της έδειξε το δρόμο της εξόδου απ' την κυψέλη. Η Σούλα αντί να λυπηθεί που άφηνε την κυψέλη ένιωσε ξαλαφρωμένη και κατευθύνθηκε να γνωρίσει τον κόσμο χωρίς να έχει πλέον κανένα ανάγκη.
Ένιωθε πως η ζωή της άρχιζε από την αρχή ήταν σα να ξαναγεννιόταν από δω και πέρα θα μάζευε μόνο όσο νέκταρ χρειαζόταν η ίδια και ο υπόλοιπος χρόνος θα ήταν δικός της για να απολαμβάνει τη ζωή.
Έτσι ξεκίνησαν όλα στην αρχή απλά απολάμβανε τους χυμούς των λουλουδιών χωρίς να έχει να δώσει λογαριασμό σε κανένα έκανε παρέα με όποιο έντομο της ερχόταν και γενικά έκανε ότι της κάπνιζε.
Οι άλλες μέλισσες της κυψέλης τη συναντούσαν στην εξοχή και συχνά την κακολογούσαν που έκανε ότι ήθελε που γύριζε με τον ένα και τον άλλο μα κυρίως που αρνήθηκε τη μοίρα της.
Στο βάθος ζήλευαν που δεν μπορούσαν κι αυτές να κάνουν το ίδιο, πες από φόβο πες από αποδοχή του πεπρωμένου τους, και της γύριζαν την πλάτη. Η αλήθεια είναι πως αυτό στοίχισε πολύ στη Σούλα ειδικά όταν μια μέρα είδε πως κάποιος είχε κάνει το όνομα της στο κουδούνι του σπιτιού της από "Σούλα η Μελισσούλα" σε "Σούλα η Μελιτσούλα".
Στην αρχή πειράχτηκε και σκέφτηκε να ξαναλλάξει το όνομα στο κουδούνι και να το ξαναγράψει όπως πριν όμως μετά που το ξανασκέφτηκε ένιωσε μια ικανοποίηση που την επόμενη μέρα το πρωί δε θα σηκωνόταν απ' το χάραμα να μαζεύει νέκταρ και δε θα ζούσε μέχρι να πεθάνει τη ζωή των ομοίων της.
Χαμογέλασε πονηρά έβαλε τα πιο όμορφα ρούχα της και κατευθύνθηκε σ' έναν επιγραφοποιό "Θα ήθελα να μου φτιάξετε μια επιγραφή με μεγάλα λαμπερά γράμματα
που να λέει πάνω 'Σούλα η Μελιτσούλα'"..

Άνοιξη..

2009-03-01T23:21:00.003+02:00

Σα να λέμε..
ΕΡΩΤΑΣ

Παρακαταθήκες..

2009-02-23T23:29:00.000+02:00

Η φωτό είναι της μικρής μου φίλης της Λυδίας

Είχε γράψει για τον έρωτα σε κίτρινες περγαμηνές
παρακαταθήκες στον εαυτό της να μην ξεχάσει..
Κάθε που έγραφε μια γραμμή έφτιαχνε μια ανάμνηση
με την ελπίδα σαν την προδώσει ο νους να έχει να θυμάται
πως έμαθε να επιπλέει στον κόσμο των συναισθημάτων..
Όσο πιο λίγο πίστευε τόσο πιο σημαντικές γίνονταν οι λέξεις,
σκαλίσματα στο δέρμα του μυαλού
καρτ-ποστάλ τόπων που επισκέφτηκε και
κάποτε θα νοσταλγούσε..
Συχνά αναρωτιόταν με ποιά μονάδα μετριέται
η αγωνία της συνάντησης,
σε πόσα καρδιοχτύπια ο χρόνος μέχρι την επόμενη αγκαλιά,
σε πόσες σελίδες γράφεται μια ιστορία αγάπης..
Κι άλλοτε πάλι πόσο κρατάει ο πόνος του έρωτα
και πόσο του αποχωρισμού η πληγή..
Σε ποια γλώσσα μιλάς στην ψυχή του άλλου
και ποιο άγγιγμα σε ξεχωρίζει από τα άλλα χέρια..
Κι έμεινε εκεί να γράφει,
μέχρι να ξαναβρεί κουράγιο να ξαναζήσει..

"Ακόμα και οι καουμπόισες μελαγχολούν.."

2009-02-17T23:26:00.007+02:00

Ο τίτλος είναι δανεισμένος από ομώνυμο βιβλίο του Τ.Ρόμπινς που τελικά δεν κατάφερα να διαβάσω ποτέ ως το τέλος..

Οι τελευταίες μέρες κυλούσαν αργά και βασανιστικά για τη Καλάμιτι-Τζόρτζια (το όνομα της το είχαν δώσει καθώς όταν γεννήθηκε είχε γίνει μια μεγάλη καταστροφή στην πολιτεία της Τζόρτζια). Είχε μείνει να περιμένει τον Λάκι-Σάκι πολλές μέρες να γυρίσει από μια από τις συνηθισμένες του επιδρομές για χρυσάφι άλογα και περιπέτεια. Η αλήθεια είναι πως βαριόταν θανάσιμα μα κυρίως τον αναζητούσε και θα ήθελε πολύ να είχε πάει μαζί του όπως γινόταν συνήθως, όμως ο Λάκι-Σάκι ήταν ανένδοτος. "Αυτή τη φορά θέλω να είμαι μόνος μου, είναι για μένα σημαντικό!" της είχε πει αυστηρά. Η Καλάμιτι-Τζόρτζια το πήρε βαριά γιατί έτσι κι αλλιώς τον τελευταίο καιρό την είχε στο κλάσιμο και κάθε φορά που προέκυπτε καμιά καλή ληστεία σε τρένο όλο και κάποια δικαιολογία της έβρισκε για να μην πάει μαζί του.
Κάτω από φυσιολογικές συνθήκες η Καλάμιτι-Τζόρτια θα τον είχε γράψει στο καλοξυρισμένο αιδείο της και θα είχε καβαλήσει το άλογο της για την επόμενη πόλη όμως αντί αυτού κατευθύνθηκε στο πιο κοντινό σαλούν κι έγινε λιώμα στις μπύρες.
Έτσι καθώς τα έπινε με τον Μπάρτεντερ που την ήξερε από παλιά, αναρωτιόταν που είχαν πάει εκείνες οι καλές μέρες που τη σεβόταν όλη η άγρια Δύση και τα περίχωρα.
Η Καλάμιτι-Τζότζια είχε για χρόνια δική της συμμορία και η αλήθεια είναι πως ο επαγγελματικός ανταγωνισμός την έφερε κοντά με το Λάκι-Σάκι που ήταν ένας εξίσου αξιοσέβαστος καουμπόι. Τα κατορθώματα της ήταν γνωστά απ' άκρη σ' άκρη στα σαλούν της Δύσης κι όποτε ξαπόσταινε σε κανένα απ' αυτά οι θαμώνες σιγοψυθίριζαν ο ένας στον άλλο το όνομα της κι όλο και κάποια ιστορία είχαν να διηγηθούν ο ένας στον άλλο. Οι ιστορίες μπορεί να μην ήταν παντα αληθινές, καθώς η αλήθεια αλλάζει από στόμα σε στόμα, αλλά όπως και να 'χει κανείς δεν τολμούσε να τα βάλει μαζί της.
Έδω αρκετό καιρό όμως η ζωή της είχε αλλάξει ριζικά, δεν ήταν πια το σκληρό θηλυκό της άγριας Δύσης. Για την ακρίβεια κανένας δε θυμόταν τα κατορθώματα της και τις επιδόσεις της στο λάσο, τις επιδρομές της για χρυσάφι και την ακρίβεια της στο σημάδι.
Η Καλάμιτι-Τζόρτζια ήταν πια ένας μύθος, γιατί τον πρώτο καιρό μεν όλοι μιλούσαν για το αχτύπητο δίδυμο Καλάμιτι Λάκι όμως όσο ο καιρός περνούσε η Καλάμιτι-Τζόρτζια έχανε το ενδιαφέρον της για την περιπέτεια και μεγάλωνε το ενδιαφέρον της για το Λάκι-Σάκι. Κοινώς η Καλάμιτι-Τζόρτζια ήταν καψούρα και δεν την πείραζε καθόλου γιατί με το Σάκι-Λάκι είχε ότι και πριν συν το συναίσθημα κάτι που είχε παραγκωνίσει τα σκληρά χρόνια της επιβίωσης στην Άγρια Δύση.
Και για να μη μακρυγορώ η Καλάμιτι-Τζόρτζια από σκληρό θηλυκό έγινε ένα κομμάτι μάλαμα, άρχισε να φοβάται μην πάθει ο Λάκι-Σάκι τίποτα σε καμιά ληστεία και να θέλει αγκαλίτσες και φιλάκια αντί για κόντρες στο σημάδι. Έγινε δλδ αυτό που πάντα σιχαινόταν, μια κανονική γυναίκα. Δεν ήταν ο Λάκι-Σάκι που την είχε αλλάξει αλλά ο έρωτας. Ο φόβος της απώλειας, η ανάγκη της μυρωδιάς του Λάκι-Σάκι,η επιθυμίας της να καβαλάει μόνο αυτόν κι όχι το άλογο της.
Ο Μπαρτέντερ την κοιτούσε ώρα πολλή σαν να προσπαθούσε διακριτικά να μαντέψει τις σκέψεις της. "Τι σου συμβαίνει Καλάμιτι-Τζόρτζια;" είπε
Η Καλάμιτι-Τζόρτζια σήκωσε τα μελαγχολικά μάτια της απ' το ποτήρι της μπύρας, τον κοίταξε με νόημα και του είπε σε άπταιστα αγγλικά "Even Cowgirls get the Blues!!".
Άφησε τα χρήματα πάνω στον πάγκο και εξαφανίστηκε. Κανείς δεν έχει μάθει μέχρι σήμερα που πήγε, κι ο Λάκι-Σάκι δεν έψαξε ποτέ να τη βρει, γιατί πλέον την έβρισκε θανάσιμα βαρετή. Κάποιοι είπαν ότι έγινε καλόγρια κι έφυγε με μια ιεραποστολή και κάποιοι άλλοι ότι έγινε πουτάνα στο πιο μεγάλο σαλούν του Γουοσινγκτον Ντι Σι...

Στη φωτό είναι το καπέλο της Αλήτισσας που είπε φέτος να ντυθεί Καουμπόισα!!

Αντικατοπτρισμοί..

2009-02-15T19:26:00.003+02:00

Μετέωρη, βράχος στη άκρη του γκρεμού στέκομαι..
Κουρασμένη να μοχθώ για την καθημερινότητα..
Άδεια, σαν μπαλόνι που δεν μπορεί να πετάξει πια ψηλά..
Ανισόρροπη, απ' την αβεβαιότητα..
Ξένη, από τον ίδιο μου τον εαυτό..
Ψάχνω, την άκρη ενός νήματος που θα με οδηγήσει στη γαλήνη..
Ταλαντεύομαι κουρασμένη ανάμεσα στα θέλω και στα πρέπει..
Μέρες ίδιες, νύχτες κενές..
Έμαθα να περιοδεύω το κενό με οικείοτητα..
Δε νιώθω χαρά, μια λύπη με κρατάει δέσμια..
Συγχώρεσε με εαυτέ μου που κάθε φορά σε προδίδω με τη ματαιδοξία μου,
έλα ν' αγκαλιαστούμε επιτέλους, ν' αγαπηθούμε
να με συγχωρέσεις που έχω ανάγκη να πιστεύω
να με χαιδέψεις όπου πονάω..
Μόνο εσένα έχω..

2009-02-14T10:19:00.003+02:00

Χρόνια πολλά σε όλους τους ερωτευμένους..

Παιδιά ζητώ συγγνώμη αλλά "παίζοντας" με το Blog μου έκανα μια βλακεία και δε δεχόταν σχόλια τώρα το διόρθωσα..

Πρόκληση..

2009-02-10T22:53:00.005+02:00

Στην πραγματικότητα δε θυμόταν και πολλά απ' την προηγούμενη της ζωή,
κάθε φορά που ξαναγεννιόταν,
η μνήμη της αποθήκευε τις εμπειρίες του παρελθόντος
σα σήματα κινδύνου στο λογισμικό του μυαλού της
και τις χρησιμοποιούσε μονάχα προειδοποιητικά ανάλογα με τις ανάγκες..
Αν ένα σήμα κινδύνου μπορεί να λογιστεί ως παράγοντας ωριμότητας,
θα μπορούσε κανείς να πει,
πως η μετάβαση της απ' τη μια ζωή στην επόμενη την είχε ωφελήσει με κάποιο τρόπο..
Κανείς δεν ξέρει ποιός αδιευκρίνιστος ψυχισμός
την οδηγούσε να μεταλλάσεται κάθε φορά σε κάτι διαφορετικό..
Τη ξαναείδα με αυστηρό ταγέρ και χαμηλά παπούτσια..
Μέσα απ' το σακάκι φορούσε άσπρο πουκάμισο και γυαλιά δασκαλίστικα..
Είχε τα μαλλιά πιασμένα για να συμπληρώνουν την αρτηριοσκληρωτική εικόνα της γκόμενας που δε γουστάρει πολλά πολλά στο κρεβάτι..
Έμεινα να στέκομαι να την κοιτάζω
με τη σιγουριά του ανθρώπου που ξέρει τι ακριβώς
έκρυβε κάτω απ' το απρόσιτο ταγεράκι..
Δεν πρέπει να με γνώρισε
όμως όταν τα βλέματα μας συναντήθηκαν,
είδα τη λαγνεία που τόσο πολύ ήθελε να κρύψει..
Ποτέ δε θα μάθω αν ήταν κάτι που έβλεπα μόνάχα εγώ
ή μπορούσαν να το δουν όλοι οι περαστικοί
που έτυχε να συναντήσουν το βλέμμα τους μαζί της..
Απομακρύνθηκε κουνώντας προκλητικά τον κώλο της
για όση ώρα μπορούσα να τη δω..
Θύμωσα με τον εαυτό μου,
που ήμουνα η αιτία των χαμηλών παπουτσιών και των αυστηρών γυαλιών..
Τη θυμήθηκα με γόβες στιλέτο και διάφανα εσώρουχα
κι αναρωτήθηκα αν θα μπορούσα ποτέ
να την απαλλάξω απ' το βάρος της ίδιας μου της απόρριψης..

Εξομολόγηση..

2009-02-02T22:48:00.002+02:00

Η αλήθεια είναι πως τον τελευταίο καιρό ούτε χρόνο έχω για Blogging αλλά ούτε και έμπνευση. Συχνά όταν πλησιάζει ένας κίνδυνος τον διαισθάνομαι μ' ένα παράξενο τρόπο, σαν να επικεντρώνεται το μυαλό μου σε μια παράξενη διεργασία ηρεμίας σα να προετοιμάζονται οι αισθήσεις μου για να τον αντιμετωπίσουν. Παράξενο πράγμα η διαίσθηση ή μήπως δεν είναι τελικά διαίσθηση και είναι το αυταπόδεικτο που απλά το είναι μου, αρνείτε να το δει;
Ο καθένας μας φτιάχνει τον κόσμο του κατά πως τον βολεύει, με γνώμονα την ανάγκη, τα θέλω και την πίστη του στους ανθρώπους και κατ' επέκταση στον ίδιο του τον εαυτό.
Είναι φορές που κρυώνουμε κάτω απ' τη μάλλινη μας κουβέρτα κι εκτιμάμε την ανάγκη βάσει της έλλειψης κι άλλοτε απαλλαγμένοι απ' την έλλειψη μακαρίζουμε την απώλεια.
Παράξενα πλάσματα είμαστε.

Σας φιλώ όλους καληνύχτα..

Σταγόνες ψυχής..

2009-01-18T16:57:00.006+02:00

Είναι εκείνες οι φορές που ο εαυτός μας περιορίζεται σε μια μικρή κουκίδα,
μια τελεία χωρίς πρόταση, ένα σημείο στίξης χωρίς κανένα μέρος του λόγου να αναφερθεί..
Αναρωτιέμαι αν είναι που μεγαλώνω και τα όρια μου στενεύουν σε ένα κλοιό αυτάρκειας που αγγίζει τα όρια της απομόνωσης ή απλός ρατσισμός σε καθετί έξω απ' την εμβέλεια μου..
Ότι κι αν είναι δε μου αρέσει, γιατί μου μοιάζει με την αγριότητα του ανθρώπου που μεγαλώνει στα βουνά κι ο κόσμος τον τρομάζει ή το φόβο ενός ανθρώπου της πόλης στη θέα μιας απόκρημνης χαράδρας..
Είναι και που έχτισα τα θεμέλια της ζωής μου στην άμμο κι έχω βαρεθεί να ξαναφτιάχνω κάστρα σε κάθε φουσκοθαλασσιά..
Είναι που η μοιρασιά του εαυτού μου πάντα κάποιον αδικεί και πρώτα εμένα..
Είναι που η κάθε μέρα είναι ξεκίνημα απ' το μηδέν κι εγώ νιώθω πλέον τόσο κουρασμένη να προσπαθώ να φτάσω μέχρι το επόμενο πρωινό..
Μπορεί να φταίνε και τα ίδια τα αποσιωποιητικά που βάζω σε κάθε πρόταση και πίσω από κάθε σκέψη να κρύβονται χιλιάδες ανείπωτοι φόβοι..
Κι ας μη φοβάμαι κατά πως συνηθίζουν να μου λένε κι ας ξυπνάω κάθε πρωί ετοιμοπόλεμη..
Κανείς δεν ξέρει πως οι ψυχές μας βιώνουν την απομάκρυνση από τον κόσμο..
Γιατί και το υγρό που εξατμίζεται γίνεται ορατό μόνο δια της απουσίας του..

Ο καλός λύκος και η άταχτη κοκκινοσκουφίτσα..

2009-01-05T21:49:00.004+02:00

Ή αλλιώς πως ο κακός λύκος έγινε καλός..

Μια φορά κι έναν καιρό στο γνωστό δάσος των παραμυθιών ζούσε ένας πολύ Κακός Λύκος, για την ακρίβεια ήταν ένας από τους πιό κακούς λύκους όλων των παραμυθιών, ήταν ο φόβος και ο τρόμος όλων των καλών κοριτσιών που είχαν γιαγιάδες στο δάσος και ο κρυφός πόθος όλων των άταχτων κοριτσιών που χρησιμοποιούσαν τη γιαγιά σαν πρόφαση με την κρυφή ελπίδα να τον συναντήσουν. Ο κακός ο λύκος αδιαφορούσε παντελώς για τα καλά κορίτσια καθώς των νευρίαζαν τα κλάματα τους την ώρα που τους ορμούσε κι επίσης βαριόταν να τις κυνηγά. Ο Κακός ο Λύκος ενδιαφερόταν μονάχα για τα κακά κορίτσια και μετά από τόσα χρόνια στο δάσος είχε μάθει να τα ξεχωρίζει. Κρυβόταν πίσω από τα δέντρα και τις παρακολουθούσε καθώς έσκυβαν να κόψουν λουλουδάκια κι άφηναν τις μικροσκοπικές τους φουστίτσες να σηκωθούν. Ο Λύκος σα γνήσιο λαγωνικό μύριζε τους χυμούς τους και με την καταπληκτική του όραση ξεχώριζε μια γυαλάδα εκεί ανάμεσα στη χαραμάδα που άφηνε να φανεί η σηκωμένη τους φουστίτσα. Αυτά τα κορίτσια συνήθως δεν πρόβαλαν καμιά αντίσταση την ώρα που ο κακός ο λύκος εφορμούσε αλλά όταν γύριζαν σπίτι έλεγαν φοβερές και τρομερές ιστορίες στις φίλες τους για το πόσο κακός και βάναυσος ήταν ο λύκος και πόσο πολύ είχαν τρομάξει και πόσο δεν ήθελαν να τον ξαναδούν και πολλά άλλα, όμως συνήθως μάλωναν με τις αδερφές τους για το ποιά θα πάει στη γιαγιά φαγητό και όταν καμιά γιαγιά πέθαινε και οι βόλτες στο δάσος σταματούσαν άρχιζαν να ανακαλύπτουν τη νοστιμιά των μανιταριών.

Η Κοκκινοσκουφίτσα ήταν κακό κορίτσι και δεν την ενδιέφερε καν να το κρύψει, όπως έκαναν συνήθως όλα τα υπόλοιπα άταχτα κορίτσια, είχε ξεπετάξει το γιο του ξυλοκόπου, το γιο του κυνηγού, το δασοφύλακα, έναν φυσιοδίφη, έναν ακτιβιστή της Greenpeace που προσπαθούσε να σώσει ένα σπάνιο είδος του δάσους και μερικούς τύπους που περπατούσαν στο δάσος απλά και μόνο για να περάσουν την ώρα τους. Η μάνα της την ξεμάλλιαζε κάθε που μάθαινε τα καμώματα της και συνήθιζε να της λέει πως δεν θα την παντρευόταν κανένας και θα 'μενε στο ράφι. Την Κοκκινοσκουφίτσα καθόλου δεν την ενδιέφερε ο γάμος γιατί βαριόταν να κάνει δουλειές στο σπίτι και καθόλου δεν της άρεσε η ιδέα να κοιμάται σ' όλη της τη ζωή με τον ίδιο άντρα.
Έτσι τριγύριζε στο δάσος άλλοτε μαζεύοντας λουλουδάκια, άλλοτε μανιταράκια κι άλλοτε απλά χασομερώντας μπας και γνωρίσει κι αυτή τον κακό το λύκο για του οποίου τη φήμη είχε ακούσει απ' όλα τα κορίτσια της περιοχής αλλά η ίδια ποτέ δεν είχε τύχει να συναντήσει. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το γεγονός της δημιουργούσε μια ανασφάλεια καθώς είχε αρχίσει να πιστεύει ότι δεν της έδινε απλά σημασία.
Το γεγονός ότι ο λύκος και η κοκκινοσκουφιτσα δεν είχαν συναντηθεί ποτέ, ήταν καθαρά τυχαίο που τελικά ήταν για καλό του λύκου όπως θα καταλάβετε από τη συνέχεια της ιστορίας.
Μια μέρα όμως, εκεί που ο Λύκος έπινε κάτι μπύρες άκουσε ένα κοριτσίστικο τραγουδάκι και σηκώθηκε να δει αν το "θύμα" ήταν άξιο λόγου. Το θέαμα όμως που αντίκρυσε ήταν πέρα κι απ' την πιο τρελή του φαντασία.
Η Κοκκινοσκουφίτσα φορούσε μια κατακκόκινη κοντή φουστίτσα κι από κάτω κόκκινες διχτυωτές κάλτσες. Καθώς έσκυβε για να μαζέψει λουλουδάκια μπορούσε να διακρίνει ένα κατακκόκινο στριγκάκι που χώριζε στα δυο ένα σφιχτό και ζουμερό κωλαράκι που αντιστεκόταν σθεναρά στο νόμο του Νεύτωνα. Το υπόλοιπο σώμα της και το κεφάλι της ήταν καλυμμένο με μια κόκκινη κάπα. Θέλοντας να δει καλύτερα ο λύκος τραβήχτηκε λίγο απ' το δέντρο και κατά λάθος πάτησε τα άδεια κουτάκια απ' τις μπύρες που μόλις είχε πιεί.
Ο θόρυβος τράβηξε την προσοχή της Κοκκινοσκουφίτσας που γύρισε απότομα προς το μέρος του. Έτσι λύκος και κοκκινοσκουφίτσα τώρα βρισκόταν πρόσωπο με πρόσωπο.Ο λύκος είχε μείνει με ανοιχτό το στόμα όχι επειδή ήθελε να φάει τη μικρή και άταχτη Κοκκινοσκουφίτσα αλλά επειδή δεν είχε ξαναδεί καμιά να της μοιάζει.
Είχε το πιο όμορφο πρόσωπο που είχε δει ποτέ και το ντεκολτέ της ήταν τόσο προκλητικό που θα ορκιζόταν πως εκείνα τα υπέροχα στήθη που ξεπρόβαλαν απ' το κόκκινο μπλουζάκι της, έμοιαζαν με τορπίλες έτοιμες να εκτοξευτούν προς το μέρος του.
Το πανέμορφο πρόσωπο της, πλαισίωναν πλούσια κατάμαυρα μαλλιά χωρίς ίχνος ψαλίδας, μιας και η κοκκινοσκουφίτα ουδεμιά σχέση είχε με το ντεκαπάζ, που έπεφταν απαλά πάνω στους ώμους της.
Ο Λύκος είχε μείνει άφωνος, για πρώτη φορά στη ζωή του δεν ήθελε να της ορμήσει και να της δείξει ποιός κάνει κουμάντο στο δάσος. Ήθελε μόνο να την κοιτάει, το χειρότερο όμως απ' όλα ήταν πως αντί να να νιώσει το παντελόνι το έτοιμο να σπάσει απ' την πίεση, ένιωθε την καρδιά του έτοιμη να σπάσει και το στόμα του δεν μπορούσε να κλείσει.
Η Κοκκινοσκουφίτσα τον κοιτούσε σχεδόν αυθάδικα, είχε βάλει τα χέρια στους γοφούς και τον ρώτησε αν ήταν ο κακός ο λύκος.
"Ναι!" απάντησε με ξεψυχισμένη φωνή ο Λύκος.
'Ε, καλά και δε θα κάνεις τίποτα; Δε θα μου ορμήσεις; "του απάντησε λικνίζοντας προκλητικά τη μέση της.
Ο λύκος δεν ένιωθε καμία επιθυμία να ορμήσει, ήθελε μόνο να την κοιτάει κι ένιωθε λίγο άβολα γιατί η καρδιά του χτυπούσε τόσο δυνατά που νόμιζε πως ακουγόταν σ' όλο το δάσος. Τον εκνευρισμό της κοκκινοσκουφίτσας, τον διαδέχτηκε μια έκπληξη δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε. Πήρε το θάρρος και τον πλησίασε άγγιξε τη μουσούδα του και τα κοφτερά του δόντια όμως ο λύκος αντί να βγάλει καμιά κραυγή απ' αυτές που φοβίζουν όλα τα ζώα του δάσους, έβγαλε έναν βαθύ αναστεναγμό που έκανε και τον ίδιο να τρομάξει.
Η Κοκκινοσκουφίτσα τύλιξε τα χέρια της γύρω του, κι λύκος ένιωσε πως τα στήθη της θα τρυπούσαν το στέρνο του και παρόλο που είχε τυλιχτεί ολόκληρη σα χταπόδι γύρω του ο ανδρισμός του παρέμενε παντελώς άφωνος σα να περίμενε κάποιο παράγγελμα για να ανταποκριθεί.
Ο λύκος ένιωθε έτοιμος να πάθει κρίση πανικού, αυτά τα πράγματα δεν συνεβαιναν σε κανένα παραμύθι, έπρεπε επειγόντως να ξαναβρεί τον κανονικό του εαυτό. Αντί όμως να σηκώσει τα χέρια του και να χουφτώσει την κοκκινοσκουφίτσα, τη ρώτησε ποιά ήταν η γνώμη της για το νέο δασοφύλακα σε μια προσπάθεια να κερδίσει χρόνο. Η κοκκινοσκουφίτσα που τον είχε "πάρει" επανειλλημένα, του απάντησε πως τον έβρισκε βαρετό καθώς υπέθεσε πως ο λύκος ήξερε για το νταραβέρι της με το δασοφύλακα.
Μετά τη ρώτησε τί φαγητό πήγαινε στη γιαγια της και όταν την είδε να χάνει την ψυχραιμία της και να γυρίζει να φύγει, της είπε πως είχε μια βαρυστομαχιά απ' τις μπύρες και πως θα χαιρόταν να της κάνει το τραπέζι το επόμενο βράδυ.
Η Κοκκινοσκουφίτσα του φώναξε, καθώς απομακρυνόταν, πως η μαμά της δεν την άφηνε να πηγαίνει για φαγητό με λύκους καθώς είχαν κακή φήμη και θα ήταν κακή επιρροή.
Ο λύκος την κοίταζε να απομακρύνεται ανήμπορος να αντιδράσει, αλλά παρόλο που ένιωθε ντροπιασμένος που είχε καταρρίψει τον ίδιο του το μύθο, ένιωθε ταυτόχρονα τόσο ευτυχισμένος που ήθελε να χορέψει.
Κατά πως λέγεται, από 'κεινο το απόγευμα και μετά το δάσος έγινε το πιο ασφαλές δάσος όλων των παραμυθιών, μιας και κανένα κορίτσι δεν ξαναπαραπονέθηκε για καμιά επίθεση από κανένα λύκο και με τον καιρό οι γιαγιάδες κατέληξαν να παραγγέλνουν ντελίβερι απ' την πιτσαρία "Go-go boys' pizza" πράγμα που τις έκανε πολύ χαρούμενες.
Η Κοκκινοσκουφίτσα έβρισκε συχνά λουλούδια στο δρόμο της και ερωτικά σημειώματα χωρίς καν να ξέρει απο ποιόν προέρχονταν. Σύμφωνα με μια άλλη φήμη μετά από πολλές προσπάθειες ο λύκος κατάφερε να της εξομολογηθεί τον έρωτα του και αποφάσισαν να φύγουν για πάντα από 'κείνο το δάσος και να ζήσουν σε μια σπηλιά στα Μάταλα όπου ο Λύκος έγινε χορτοφάγος και η Κοκκινοσκουφίτσα σταμάτησε να τους "παίρνει" όλους γιατί μόλις ο λύκος ξαναβρήκε τον κανονικό του εαυτό ήταν σκέτος πύραυλος.
Κι έτσι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα..

Ας μου συγχωρεθεί η ασέλγεια στο παραμύθι της κοκκινοσκουφίτσας, αλλά κάπου είχα διαβάσει ότι τα παραμύθια κρύβουν σεξουαλικά υπονοούμενα λέτε γι' αυτό να κατέβασα μια τέτοια εκδοχή του παραμυθιού;
Γιατρέ μου, είμαι σοβαρά;

Γεύση ευτυχίας..

2008-12-31T17:46:00.006+02:00

Υπάρχουν στιγμές, που ακόμα κι ένα μικρό φωτάκι,
φτάνει για να φωτίσει το σύμπαν μας
με τη δύναμη και τη ζεστασιά ενός ήλιου..
Υπάρχουν στιγμές που μας θυμίζουν τη ζωή που δε ζήσαμε
για να 'χουμε μπούσουλα στα ταξίδια μας..
Υπάρχουν άνθρωποι-σταθμοί για να 'χει κάθε μας ταξίδι
μια θέση σε κάποιο χάρτη
γιατί τα ταξίδια χωρίς προορισμό μοιάζουν με άσκοπες περιπλανήσεις..
Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις
λειτουργούν αναλγητικά στους πόνους της ψυχής μας..
Υπάρχουν στιγμές που θέλω να φυλακίσω
μα ο χρόνος κυλάει και το μυαλό γερνάει..
..........................................
Υπάρχει ένα σύμπαν για 'μενα και για 'σένα
με μυρωδιές από σώματα φρεσκοπλυμένα
και ζεστασιά και λέξεις θεραπευτικές
κι εκείνη την απόκοσμη ζαλάδα
που μόνο ο έρωτας και το κρασί φέρνουν στο νου..
Υπάρχουμε κάπου εκεί,
για να θυμίζουμε πρώτα απ' όλα στον εαυτό μας
πως όσο οι καρδιές και τα σώματα δεν ξεχνούν
διεκδικούμε δικαιωματικά το δικό μας κομμάτι στην αιωνιότητα..
Καλή μας χρονιά έρωτα μου..

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!
ΥΓΕΙΑ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ ΕΛΠΙΔΑ ΝΑ ΦΕΡΕΙ Ο ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ!!

Η Λίτσα και ο Θασύβουλας!!

2008-12-20T21:26:00.005+02:00

(Ή αλλιώς 10+1 τρόποι να περάσετε ευτυχισμένα Χριστούγεννα)

Η Λίτσα έκανε για άλλη μια φορά Ζάπιγκ στα κανάλια,όλα έδειχναν πασίχαρους,πασίγνωστους
και τρισευτυχισμένους να γλεντοκοπάνε με φανταχτερά ρούχα..
Οι γυναίκες παναδύνατες και λαμπερές με υπέροχο γαλλικό μανικιούρ και χωρίς την παραμικρή ρυτίδα στο πρόσωπο και οι άντρες αρρενωποί με υπέροχα κοστούμια και λαμπερά χαμόγελα..
Τις προηγούμενες μέρες ο κόσμος καιγόταν,οι έμποροι παραπονιόταν για τα μαγαζιά τους που δεν είχαν δουλειά οι απολυμένοι που δεν είχαν λεφτά να κάνουν γιορτές κι οι νέοι διαδήλωναν για το μέλλον τους κατά πως έλεγαν..Η Λίτσα δεν τα καταλάβαινε όλα αυτά,το μόνο που ήξερε ήταν ότι Χριστουγεννιάτικα ήταν ολομόναχη, οι γκόμενοι που συνήθως τη θυμόντουσαν όποτε είχαν καύλες, πιθανότατα γλεντοκοπούσαν με τις "επίσημες" γκόμενες τους ή απλά είχαν διαλέξει κάποια άλλη για να περάσουν τις γιορτές τους.. Η κολλήτη της είχε βρει γκόμενο και είχαν φύγει διακοπές και οι οικογενειακές διακόπες με τα αδέρφια και τα μουρμούρικα ανήψια της προκαλούσαν αλλεργία..
Ήταν απόλυτα σίγουρη πως ο Σάκης την είχε δαγκώσει τη λαμαρίνα μαζί της και πως σίγουρα θα της ζητούσε να περάσουν μαζί τα Χριστούγεννα είχε μάλιστα αγοράσει υπέροχα κατακόκκινα εσώρουχα για να ντυθεί Αγιοβασιλίτσα, ένα κόκκινο σκούφο και ασορτί χειροπέδες με κόκκινο γουνάκι που ήξερε πως θα τον ενθουσίαζαν το Σάκη..
Όμως ο Σάκης την τελευταία στιγμή της ανακοίνωσε πως θα περνούσε τα Χριστούγεννα στο χωριό του και στην γκριμάτσα απογοήτευσης της απάντησε πως ούτε καν του είχε περάσει απ' το μυαλό να περάσουν τα Χριστούγεννα μαζί μια και η σχέση τους ήταν όπως είπε "ξεκάθαρη" απ' την πρώτη στιγμή..
Η Λίτσα κάλυψε την απογοήτευση της μ' ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο και τον πληγωμένο εγωισμό της με μια βόλτα στα μπαράκια με άκρως προκλητική αμφίεση που τράβηξε τα βλέματα πολλών αρσενικών τα οποία απέρριψε με ένα εκδικητικό χαμόγελο που έλεγε: "Μάγκες απόψε δε γαμάτε, η Λίτσα δε σας χαραμίζει ούτε μια σταγόνα απ' τους υπέροχους χυμούς της"..
Δυο μέρες αργότερα κι αφού είχε ξεβάψει το ακριβοπληρωμένο μανικιούρ της με τα δόντια της, κι η μάσκαρα είχε σχηματίσει μαύρους κύκλους κάτω απ' τα αμυγδαλωτά της μάτια καθόταν στον καναπέ κάνοντας ζάπινγκ με πολλά πακέτα άδεια τσιγάρα και κι ένα μπουκάλι κρασί μισογεμάτο. Ήταν σχεδόν έτοιμη να κλάψει όταν σηκώθηκε και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και μπροστά στην αξιολύπητη εικόνα του απεριποιήτου ευατού της θύμωσε πάρα πολύ..
"Ώρα για πάρτι κορίτσι μου" είπε φωναχτά στην κοπέλα που στεκόταν απέναντι της..
Μπήκε στο μπάνιο και έκανε ένα καυτό μπάνιο με το πιο αρωματικό της αφρόλουτρο, πέρασε τις υπέροχες καμπύλες της με την πιο ακριβή κρέμα σώματος που είχε στο ντουλάπι του μπάνιου της,φόρεσε τις υπέροχες διχτυωτές κάλτσες που ήταν ασορτί με τις κόκκινες ζαρτίερες της, το σετάκι που είχε αγοράσει ειδικά για το Σάκη μαζί με το κόκκινο Αγιοβασιλιάτικο σκουφάκι της, τις κόκινες γόβες της κι αφού έφτιαξε τα μαλλιά της και βάφτηκε άνοιξε το πρώτο συρτάρι της ντουλάπας της..
Ο Θρασύβουλας κειτόνταν ήρεμος και ανυποψίαστος, ξεχασμένος εδώ και καιρό απ' την ιδιοκτήτρια του..Τον έβγαλε και τον κράτησε στα χέρια της μ' ένα χαμόγελο στα χείλη έσκυψε και τον φίλησε τρυφερά στο πάνω μέρος και δοκίμασε αν οι μπαταρίες του δούλευαν ακόμα..
Με το στρίψιμο ο Θρασύβουλας κουνήθηκε κι άρχισε να τρέμει ολόκληρος πράγμα το οποίο η Λίτσα το πήρε ως κοπλιμάν για την υπέροχη Χριστουγενιάτικη αμφίεση της..
Τον πήρε αγκαλιά και τον άφησε πάνω στο τραπέζι του σαλονιού έβαλε στον εαυτό της ένα ποτήρι κρασί κι άναψε ένα τσιγάρο..
"Απόψε αγόρι μου θα περάσουμε υπέροχα.." είπε καθώς τον χάιδευε με το τανούνι απ' τις κατακόκκινες γόβες της!

ΚΑΛΑ ΚΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!!

Περιπλάνηση..

2008-12-14T11:30:00.009+02:00

Φοβάμαι τα συναισθήματα που κιτρινίζουν
σαν ασπρόρουχα ξεχασμένα σε κάποιο συρτάρι..
Τις αποστάσεις που δεν έχουν να κάνουν
με τη γεωγραφική θέση..
Μια εικόνα γυρίζει στο μυαλό μου
δυο μάτια κι ένα πρωινό ξύπνημα..
Πόσα λίγα ξέρω για τούτο δω τον κόσμο..
Περιπλανιέμαι μάταια σαν κόκκος σκόνης
κι όσα γνωρίζω καταλήγουν πάντα στον ίδιο παρονομαστή
μια έλλειψη πίστης που δεν οδηγεί πουθενά..
Σαν εκείνο το παιδί που μάταια ζητάει να το χαιδέψουν
ανάμεσα σε ανθρώπους με κομμένα χέρια
επαίτης στους αιώνες,
ψυχή αμαρτωλή, καταδικάσμένη ποτέ να μη βρει
την γαλήνη των ουρανών..
Δε με αντέχω απροσάρμοστη και ανικανοποιήτη
ν' ακούω δυο φωνές μέσα μου
να πονάω με το άγγιγμα του αέρα
να ζω με το φόβο της συνεχούς περιπλάνησης..
Αύριο θέλω να ξυπνήσω και να μη φυσάει
να ξεκουραστώ γαλήνια στο τζάμι ενός παραθύρου
που θα βλέπει σ' ένα σπίτι που δε θα είναι μισό..

Μιά χαρά και μια λύπη..

2008-12-02T22:38:00.004+02:00

Βρίσκομαι σε μια καθημερινή μάχη με το χρόνο,
και κατά πως φαίνεται εκείνος βγαίνει πάντα νικητής..
Κι αλίμονο, αλλιώς δε θα μπορούσε να γίνει,
εκείνος είν΄ αιώνιος, κι εγώ απλά περαστική..
Καμιά φορά γελώ με τα καμώματα του,
μα συνήθως θλίβομαι για τις στιγμές που χάνω,
για την ξεκούραση που τόσο μου λείπει,
για την ανεμελιά που έχασα πριν χρόνια,
για τις βιαστικές αγκαλιές σ' αυτούς που αγαπώ..
Κάτι σου δίνει, κάτι σου παίρνει
ποτέ όλα μαζί,
μια χαρά και μια λύπη,
αραδιασμένες διαδοχικά για να μην ξεχνάς..
Να ‘χεις το φόβο της απώλειας,
την ενοχή πως τα θες όλα..
Να χεις την κούραση στο βλέμμα,
και κάποιες ώρες τα βάρη σου να σε λιώνουν,
μα εσύ να λες: «όλα καλά, επέζησα και σήμερα»..
Είναι στιγμές που νιώθω μόνη, κι ας μην είμαι..
Είναι στιγμές που θέλω να νιώσω χαρά,
μα πονάει το μυαλό μου και το σώμα μου..
Είναι στιγμές που δε με φτάνουν οι ανάσες και νιώθω να πνίγομαι..
Είναι κι άλλες που θέλω να εξαφανιστώ..
Δε νιώθω λύπη για τα περασμένα, δεν προλαβαίνω να τα σκεφτώ..
Μα νιώθω πόνο για ΄κεινα που δεν προλαβαίνω να γευτώ..

Countdown to Christmas!!!

2008-11-27T16:06:00.002+02:00

Δεν ξέρω για σας, εγώ πάντως το στόλισα το δέντρο μου!!!

Άντε παιδιά λιγότερο από ένας μήνας έμεινε για τα Χριστούγεννα
κι εγώ δεν κρατιέμαι..
Ξέρετε τώρα,
γράφω γράμμα στον Αι Βασίλη
για να είμαι σίγουρη ότι θα φτάσει στην ώρα του..
Προσπαθώ να είμαι καλό κορίτσι,(αυτό κι αν είναι δύσκολο!!)
για να πάρω το δώρο που ζήτησα..
Ανοίγω κούτες με στολίδια,καθαρίζω
και γενικά περιμένω την πιο αγαπημένη μου γιορτή
με την ανυπομονησία που ταιριάζει στην ηλικία μου..
Λίγο νωρίς ε;
Άμα σας λέω ότι δεν κρατιέμαι, δε με πιστεύετε!!

Το άλλο μου μισό..

2008-11-23T22:28:00.003+02:00

Το άλλο μου μισό δεν το βρήκα, με βρήκε θλιμένη σε μια λεωφόρο
να έχω ξεχάσει τη διαδρομή της επιστροφής..
'Ηταν χειμώνας κι εκείνο τον καιρό το χιόνι είχε ασπρίσει τον κόσμο
μάλλον σε μια προσπάθεια να κρύψει την ασχήμια του..
Ο κόσμος κάποιες μέρες είναι πολύ άσχημος ίσως να φταίνε οι εξατμίσεις
ή ακόμα και που δεν προλαβαίνουνε να γελάσουνε οι άνθρωποι..
Κάθεται πάνω στις στέγες και στους τοίχους των σπιτιών μια απόγνωση
ίδια με 'κείνη του ανθρώπου που χάνεται,
σ' ένα αφιλόξενο δάσος μια κρύα νύχτα του χειμώνα,
μόνος κι απροστάτευτος ανάμεσα σε θηρία
που θα του επιτεθούν μονάχα από την ανάγκη τους για επιβίωση..
Έτσι ένιωθα κι εγώ, εκεί στην φωτισμένη λεωφόρο
έτοιμη να προστατευτώ, με τις αισθήσεις σε εγρήγορση
και τους δρόμους διαφυγής μελετημένους με την άκρη του ματιού μου..
Είναι που οι άνθρωποι δε μοιάζουν με τα θηρία της φύσης
καθώς δεν επιτίθενται για να επιβιώσουν..
Με βρήκε λοιπόν φοβισμένη κι ας είχε χιονίσει,
κι ας έδειχνε ο κόσμος πιο όμορφος,
με βρήκε να ψάχνω το δρόμο της επιστροφής..
Με χρεώθηκε άθελα του, σα παιδί που το βοηθάς να βρει τη μάνα του
κι αναλαμβάνεις να το προσέχεις μέχρι τότε,
που γίνεσαι κομμάτι της ζωής του τυχαία, ακόμα κι αν δεν είχες τέτοια πρόθεση..
Καθένας μας μπορεί να είναι χαμένος,
καθένας μας μπορεί να φοβάται,
κάθε στιγμή τυχαία ή προμελετημένη μπορεί να δέσει τη ζωή μας
με τη ζωή κάποιου περαστικού..
Είναι που κάποιοι άνθρωποι μπορεί να νιώσουν στην ανάσα μας το φόβο
και να γίνουν το άλλο μας μισό,
απλά και μόνο γιατί έτυχε να βρίσκονται
εκείνο το βράδυ στη συγκεκριμένη λεωφόρο..

Αγάπη είναι..

2008-11-22T00:03:00.008+02:00

Η αγάπη δεν είναι αυταπόδεικτη..
Είναι ένας ζωντανός οργανισμός,
που χρειάζεται "τροφή"
και προστασία για να επιβιώσει..

Τα 2 ανθρωπάκια που φιγουράρουν στη φωτό είναι συνυφασμένα με την εφηβική μου ηλικία.. Εκείνα τα χρόνια σχεδόν σε κάθε σπίτι υπήρχε ένα μαξιλαράκι, μια κορνίζα κλπ. που όριζε την αγάπη
Love is..
Μόδα της εποχής, που σίγουρα έδωσε χρήματα στον εμπνευστή της, μου άφησε τελικά την απορία "Τι είναι αγάπη;"
Περιμένω το δικό σας ορισμό..
Κάτι μου λέει πως τα δυο φύλα θα την ορίσουν διαφορετικά..
Όπως και να 'χει ίσως όλοι μας έχουμε κάτι να μάθουμε..

Μη μ' ενοχλείτε..

2008-11-17T19:42:00.000+02:00

Σηκώνω τα σεντόνια να ξαπλώσω
και ξεδιπλώνω ένα πόθο ασάλευτο,
σαν τις νύχτες τις κενές μας..
Οι λέξεις δεν έχουν καμία αξία σε στόματα κλειστά
κι η μάχη ανάμεσα στο συναίσθημα και τη λογική
έχει μονάχα ηττημένους..
Οι μέρες που θα ΄ρθουν θα επιβεβαιώσουν τη δίνη
που παραμονεύει να με ρουφήξει..
Του τέλους θεατής,
έμαθα πως τη δύναμη ν' αλλάζουν την έχουν οι θεοί..
Θνητή και μόνη, βιώνω την ασημαντότητα μου..
Θέλω να κλειστώ στο κουκούλι μου
να χαθώ σε σκέψεις κι εικόνες
να ξαναγεννηθώ
μη μ' ενοχλείτε..

2008-11-09T10:26:00.005+02:00

"Δεν υπάρχουν κακές γυναίκες" είπε ξαφνικά ο Πιλότο.
"Όπως δεν υπάρχουν και κακά πλοία.. Οι άντρες που είναι πάνω τους τα κάνουν έτσι ή αλλιώς"

Αρτούρο Περέθ-Ρεβέρτε

7 αλήθειες και 4 ψέματα..Σα να λέμε 4 γάμοι και 1 κηδεία..

2008-11-05T00:12:00.001+02:00

Έπαιξε η Γατούλα και ο Λασπολόγος το παιχνίδι με τις 7 αλήθειες για τον εαυτό τους και ζήλεψα σκέφτηκα όμως να γράψω και 4 ψέματα που οι άλλοι πιστεύουν για 'μενα έτσι για να 'χει και σασπένς:

1. Είμαι επιρρεπής στις εξαρτήσεις πράγμα που ευτυχώς ξέρω από πολλή μικρή ηλικία αν και η γνώση αυτή του εαυτού μου δεν ήταν και αποτελεσματική σε κάθε περίπτωση..

2. Πιστεύω στο ρητό "Προσέχουμε για να έχουμε" και προσπαθώ να το εφαρμόζω σε κάθε τομέα της ζωή μου..

3. Μου αρέσει η γυμναστική και η υγιεινή διατροφή αλλά μόνο επειδή μου αρέσει να αρέσω..

4. Δίνομαι σε καθετί που κάνω είτε είναι δουλειά, φιλία, σχέση, οικογένεια αλλά συγχωρώ πολύ δύσκολα ανθρώπους που με απογοητεύουν ή μάλλον δε συγχωρώ τους διαγράφω συχνά με πολύ πόνο αλλά πάντα χωρίς επιστροφή..

5. Είμαι ερωτευμένη μ' ένα θεόμουρλο τύπο που με κάνει και κλαίω απ΄τα γέλια και που ελπίζω να μ' αγαπάει όσο κι εγώ..

6. Μου αρέσει να βοηθάω μόνο όμως αν μου ζητηθεί, δεν έχω καμιά επιθυμία να σώσω κανένα, ζω με την ελπίδα να μάθω ν' αγαπώ τον εαυτό μου κι ελπίζω κάποτε να μπορώ ν' αγαπώ όλο τον κόσμο..

7. Δουλεύω πολύ, όχι όμως γιατί είμαι εργασιομανής, δουλεύω πάντα όσο χρειάζεται για να βγάλω τα χρήματα που θα καλύψουν τις ανάγκες της οικογένειας μου ούτε λεπτό παραπάνω..

Και τώρα 4 ψέματα που,είτε από δική μου επιλογή είτε όχι πιστεύουν οι άλλοι για 'μενα:

1.Ότι μου αρέσουν οι πιτσιρικάδες, αυτό είναι μια φήμη που απλά έχει δημιουργηθεί γύρω απ' το άτομο μου γιατί απλά οι φίλες μου είναι παντρεμένες και δεν πολυβγαίνουν στον έξω κόσμο..

2.Ότι είμαι πολύ δυνατή και δεν κολώνω σε τίποτα, αυτό πάλι είναι μια φήμη που έχει να κάνει με το ότι γενικά είμαι survivor και καμία σχέση δεν έχει με δύναμη, γιατί μόνο εγώ ξέρω πόσες φορές κλαίω μόνη μου..

3.Ότι το μόνο πράγμα που σκέφομαι είναι το σεξ πράγμα που επίσης είναι μεγάλο λάθος γιατί σκέφτομαι κι άλλα πράγματα όπως όπως..γαμώτο πάλι το ξέχασα..

4.Ότι ξετρελαίνομαι να χτυπιέμαι σαν το ψάρι στο γυμναστήριο και να πονάει το κορμάκι μου μετά, και ότι μου αρέσει να τρώω βραστά μπρόκολα και κολοκύθια Μπλιά!!!!

Κοίτα..

2008-11-02T00:18:00.006+02:00

Με τυρανάει ένας πυρετός
ίδιος με δαγκωματιά από δηλητηριώδες κουνούπι..
Κάθε που σου μιλώ για 'κείνον κλείνεις τ' αυτιά
σα να 'μαι σειρήνα..
Σου λέω ξανά και ξανά πως τον φοβάμαι τούτο δω τον κόσμο
κι εσύ κοιτάς τον ουρανό,
λες κι είναι στ' αστέρια η απάντηση γραμμένη..
Είν' έγκλημα ο έρωτας είχα διαβάσει κάποτε
με έσχατη ποινή την προδοσία..
Τί σου 'φεραν απ' τα ξένα οι κοκκινομαλλούσες
με τα στρογγυλά τα στήθη..
Δεν ξέρω τι θυμάσαι απ' το χτες,
η μνήμη πλάθει το μυαλό μας,
Μα θέλω να γυρίσω στο κίτρινο το καπνισμένο δωμάτιο,
να με πίνεις πρωί και βράδυ αναλγητικό του πόθου σου,
να μου μιλάς χωρίς λόγια,
να με ζωγραφίσεις κόκκινη σε άσπρο καναβάτσο..
Κι ύστερα να κάτσω σε μια γωνιά του μυαλού σου και να 'χει ησυχία
ν' ακούω την ανάσα σου βαριά απ' τον καπνό
και 'κεινο το παιδικό σου παιχνίδι..
Κάποτε θα με ρωτήσεις τι θυμάμαι
και θα σου μιλήσω για πόθους και σώματα
μα θα 'χω κρατήσει κρυφή μια σου αγωνία, μόνο για ΄μενα
ενθύμιο αγάπης, προδοσίας και έρωτα..
Όχι σαν αυτόν που ξέρεις
μα σαν εκείνον που εγώ χρειάζομαι..
Κάθε απάντηση που ψάχνεις είναι γραμμένη με ολοκάθαρα γράμματα
εκεί που δεν τολμάς να γυρίσεις το βλέμμα,
όλα είναι εκεί, στον απέναντι τοίχο
κοίτα και άγγιξε ο χρόνος μας παίρνει σαν άνεμος
είμαι εκεί,
κοίτα,
μονάχα κοίτα με..

30 Οκτωβρίου 1998

2008-10-30T11:43:00.009+02:00

Σα σήμερα πρίν ακριβώς από 10 χρόνια έφερα στον κόσμο το δεύτερο μου παιδί, την κόρη μου. Ο γάμος μου ήδη δεν πήγαινε καλά και δε θα πάψω ποτέ να πιστεύω πως ήταν μια τρομερά επιπόλαιη απόφαση, σίγουρα όμως αν έχω κάτι να μετανιώσω δεν είναι ο ερχομός της κόρης μου στον κόσμο. Γενικά η γέννηση της ήταν αρκετά κωμική κι εύχομαι όλη της η ζωή να έχει γέλιο και χαρά.
Στις 29 Οκτωβρίου το βράδυ είχα επισκεφτεί το γιατρό ο οποίος με ενημέρωσε ότι όλα φαινόταν έτοιμα και ότι ήταν πια θέμα ωρών, μου πρότεινε μάλιστα να μείνω στην κλινική, του είπα ότι είχα να ταχτοποιήσω διάφορα θέματα στη δουλειά και δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μείνω (τότε ήμουν ελεύθερη επαγγελματίας).
Στο σπίτι ανακοίνωσα στον πατέρα της ότι την άλλη μέρα θα γεννούσα κι ούτε που με πίστεψε γιατί ήταν σχεδόν 2 βδομάδες νωρίτερα απ' την τελευταία ημερομηνία. Την επόμενη μέρα είχε επαγγελματικό ταξίδι στα Χανιά που δεν μπορούσε με τίποτα να ακυρώσει, μου πρότεινε μάλιστα να συγκρατηθώ κι ότι αυτός θα έκανε ότι μπορούσε να έρθει όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Την επόμενη μέρα το πρωί ταχτοποίησα τις τελευταίες λεπτομέρειες της δουλειάς μου πήγα για άλλη μια φορά στο γιατρό που ήθελε και πάλι να μείνω μέσα, μέχρι που του εξήγησα ότι περίμενα τον άντρα μου να γυρίσει απ' τα Χανιά και καμιά όρεξη δεν είχα να γεννήσω μόνη μου. Μετά από αρκετές διαπραγματεύσεις και την υπόσχεση να πάω στην κλινική στις 5μμ με άφησε να φύγω.
Οι πόνοι είχαν αρχίσει αλλά ήταν μικροί και ακανόνιστοι οπότε ήξερα πως είχα χρόνο. Πήγα Σούπερ Μάρκετ όπου συνάντησα μια γειτόνισσα που με ρώτησε πότε γεννάω. Όταν της είπα το απόγευμα με ρώτησε αν θα γεννούσα με καισαρική της είπα όχι, κι αυτή έπαθε ένα ακόμα σοκ και με ρώτησε "Καλά και δεν πονάς;"
"Φυσικα και πονάω αλλά λίγο, άντε πάω τώρα να ψωνίσω".
Μετά πήγα σπίτι και η μάνα μου έπαθε μια κανονική υστερία που ήμουν έτοιμη να γεννήσω και είχα πάει ΣΜ.
Αφού έκανα και τις τελευταίες προετοιμασίες άρχισα να παίρνω τον άντρα μου για να σιγουρευτώ ότι δεν είχε ξεχάσει ότι θα γεννούσα.
Στις 5.00μμ μου ανακοίνωσε ότι ήταν κοντά στο Ηράκλειο, ενώ στην πραγματικότητα ήταν κοντά στο Ρέθυμνο.
Στις 5.30μμ ο γιατρός μ' έψαχνε στην κλινική και λίγο μετά με πήρε μια υπάλληλος μου να μου πει ότι την είχε πάρει ο γιατρός γιατί νόμιζε ότι είχα πάει στη δουλειά και είχα ξεχάσει να πάω στην κλινική.
Στις 6.30μμ έφτασε ο πρώην άντρας μου, ο οποίος κανένα άγχος δεν είχε να πάμε στην κλινική, το πιό μεγάλο άγχος του ήταν να κάνει μπάνιο και να βάλει το τυχερό του πουκάμισο.
Έτσι αισίως κατά τις 7.30μμ φτάσαμε στην κλινική, ο γιατρός είχε βαρέθει κι είχε πάει για καφέ, στο πόδι του είχε αφήσει μια άλλη γιατρό.
Είχαμε ένα πρόβλημα συννενόησης με την κοπέλα μέχρι να της εξηγήσω ότι γεννούσα γιατί είχα μικρή κοιλιά και φαινόμουν μια χαρά . Μόλις με εξέτασε βέβαια πείστηκε έτσι βρέθηκα τάχιστα στην αίθουσα ωδινών.
Εκείνη τη στιγμή άρχισα να φοβάμαι, ότι θα πεθάνω ή εγώ ή το μωρό και παραλίγο να σκοτώσω τον πρώην άντρα μου που μου έλεγε να σπρώχνω καλά για να βγει εύκολα το μωρό.
Στις 9μμ εμφανίστηκε και ο γιατρός μου, που δεν ήταν καθόλου χαρούμενος που τον είχα στήσει νωρίτερα, αλλά μόλις με κοίταξε ο θυμός του έγινε έκπληξη και φώναξε "παιδιά γεννάει" και πάνω που ήμουν έτοιμη να βάλω τα κλάματα γιατί τώρα πια ήμουν σίγουρη ότι θα πέθαινα,σκεφτόμουνα πως απλά δεν γινόταν να γεννάω με τόσο λίγους πόνους, μου βάζει τις φωνες η μαία να σπρώξω και με κοιτάνε όλοι αυστηρά που δεν είχα καταλάβει τι γινόταν, και τους λέω το θεικό:
"Εγώ δεν τα καταφέρνω καλά στο πρώξιμο".
Ε, τότε με κοίταξανε όλοι δολοφονικά, και τι να κάνω έσπρωξα και να την η μικρή μου, κρεμασμένη ανάποδα απ' το ένα πόδι και ο ομφάλιος λώρος ακόμα να τη δένει μαζί μου. Υπέροχη στιγμή, η μικρή τσιρίζε αλύπητα, μου την έδωσαν και συνειδητοποίησα πως την αγαπούσα όσο και το γιό μου, ούτε σπιθαμή λιγότερο και πως ήταν μια ακόμα υπέροχη στιγμή στη ζωή μου. Ηταν πολύ μικροκαμωμένη πράγμα όμως που δεν την εμπόδισε να κλαίει ασταμάτητα για τις επόμενες 2 ώρες και που έκανε όλο το προσωπικό της κλινικής να λέει πως θα ήταν γλωσσού κάτι στο οποίο τελικά είχαν απόλυτο δίκιο.

Έτσι σήμερα, παρόλο που την καμαρώνω να μεγαλώνει, κάθε που μ΄αγκαλιάζει τα βράδια που τη βάζω για ύπνο και νιώθω τα χεράκια της στην πλάτη μου να με χαϊδεύουνε, είναι για 'μένα εκείνο το ίδιο μωράκι που έκλαιγε με πείσμα αναποδογυρισμένο στο μαιευτήριο..
Μακάρι να είναι υγιής και τυχερή σ' αυτή τη ζωή μακάρι τα χρόνια που έρχονται να είναι όμορφα και να μπορώ πάντα να νιώθω κάτι από ΄κεινα τα χεράκια στην πλάτη μου..

Ψυχές και σώματα..

2008-10-20T22:56:00.006+03:00

Έχουμε ξεχάσει..
Το βλέπω γραμμένο
σε κάθε τετριμένη κίνηση
που φιλοδοξεί,
χωρίς να νοιάζεται..
Ο δρόμος της μοναξιάς
σιγά σιγά γίνεται ένα με την ύπαρξη μας..
Επιβατικά πλοία γεμάτα κόσμο,
αγκαλιασμένα ζευγαράκια στις γωνιές,
κι εσύ ν' αναρωτιέσαι
γιατί να νιώθεις τόση ερημιά στη θέα της ευτυχίας..
Μάταια να ταξιδεύεις με το μυαλό στις γραμμές του τρένου..
Δεμένη να περιμένεις τον επόμενο συρμό να σε ισοπεδώσει..
Ξέρω ποτέ δε θα παραδεχόσουν πως εκείνη είναι που οδηγεί,
Ο φόβος της κι η ίδια της η ανάγκη..
Αιώνες πριν,
στριφογύριζα στη μυρωδιά σου
ποτίστηκανε τα ρουθούνια μου απο 'σενα..
Τί κατάλαβες δεν ξέρω..
Κάθε μυαλό είναι ένα τεράστιο, άλυτο μυστήριο..
Κι οι καρδιές, που μας πάνε;
Άσε μεγαλώσαμε,
για να χαρεί η ψυχή μας χρειάζονται έξοδα..
Τις αγκαλιές τις χορτάσαμε,
τότε που ανταλλάζανε πόθους με κόκκινα κορδελάκια της τύχης..
Μας έμεινε μόνο εκείνο το συναίσθημα από 'κεινο το πρώτο φιλί
που πόνεσαν τα χείλη γιατί είχε τη χαρά της προσδοκίας..
Αν μπορούσα, ένα πράγμα θα 'σβηνα από τούτο 'δω τον κόσμο
την αλόγιστη κατανάλωση του είναι μας..

Οργή..

2008-10-12T16:44:00.006+03:00

Βροχή με ήλιο σαν εμένα,
μια καταιγίδα απροσδόκητη..
Έκλεισα τις πόρτες κανένα να μη δω σήμερα..
Να κλάψω θέλω για τις χαρές που δεν ήρθαν..
Ακουμπάω να βρω κάτω απ' το δέρμα μου παλμό..
Πόσα ονειρεύτηκα τέτοια πρωινά με λιακάδα..
Πόσες νύχτες ξαγρύπνησα με τη σκέψη της γαλήνης..
Στο ίδιο σημείο εδώ και χρόνια..
Δε θέλω να πάω στη δουλειά σα παιδί που μισεί το σχολείο
δεν την αντέχω τη βοή του κόσμου
δεν τον αντέχω εκείνο τον άξαιστο δημιοσιουπαλλάκο απέναντι μου
την ομηρία του ωραρίου, τις ξύλινες εγκυκλίους
ασάλευτη με την εικόνα του νησιού στον ωκεανό..
Κάθε που ονειρευόμουν με καταριόσουν
να γίνω σαν εσένα γκρίζα και μόνη να θριαμβεύσω στο τίποτα..
Δεν έφυγα ποτέ απο 'κει και 'κει γυρίζω άβουλη σαν εσένα..
Ο κύκλος σου στενεύει να ηρεμήσω θέλω, μα δε μ' αφήνεις..
Μια μέρα θα φύγω και δε θα με ξαναδείτε
κι ούτε να που να με ψάξετε να μη σκεφτείτε
θα έχω εξαϋλωθεί
μαλάκες..

Ο Σάκης, η Λίτσα και ο έρωτας..

2008-10-05T11:03:00.006+03:00

Ο Σάκης ήταν ένας γοητευτικός άντρας με μεσογειακό ταμπεραμέντο, μανούλα στο ψηστήρι, όταν δε βαριόταν, το οποίο φρόντιζε να συνδυάζει με μια ευγένεια, που έκανε το συνδυασμό θανατηφόρο και τον ίδιο ακαταμάχητο. Πάντα γελαστός και κεφάτος εκ' πεποιθήσεως, πίστευε πως όλα τα κακά ξορκίζονται με χαμόγελο και θετική σκέψη.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απ' την αρχή, ο Σάκης στα νιάτα του ήταν αριστερός και ως αριστερός ήταν και διαβασμένος γιατί αριστερός και διάβασμα είναι σα να λέμε γιαούρτι με μέλι ο πιο συνηθισμένος συνδυασμός. Εκτός απ' το διάβασμα αφιέρωσε τη νιότη του στην περιπέτεια, τις καταχρήσεις και τις πουτάνες. Τώρα θα μου πείτε: ‘αριστερός και πουτάνες;’ Α! όλα κι όλα ο Σάκης μπορεί να ήταν πολλά πράματα, ρατσιστής όμως δεν ήταν.
Αχ οι πουτάνες, αυτές ήταν η μεγάλη του αδυναμία, πάντα διαθέσιμες και το κυριότερο «μετά την απομάκρυνση απ’ το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται» κι ο Σάκης δεν μπορούσε με τίποτα τις ξενέρωτες που κάνουν κόνξες μέχρι να τις πηδήξεις, αλλά ούτε και την κρεβατομουρμούρα. Δεν είχε παράπονο όλα τα δοκίμασε και όλα τα απόλαυσε καθώς συνήθιζε να λέει. Αλλά κάπου στα σαράντα-φεύγα αποφάσισε ότι είχε πια βαρεθεί, ο ακριβής λόγος βέβαια που πήρε τη συγκεκριμένη απόφαση παραμένει άγνωστος, λίγο που ήθελε το κατιτί παραπάνω του, λίγο που τον έπιανε που και που κανένας συναισθηματισμός του στυλ ‘μέχρι πότε θα είμαι μπακούρι;’, λίγο που είχε πετάξει και μια κοιλίτσα ή και τίποτα απ’ όλα αυτά- που είναι εικασίες του συγγραφέα. Πάντως μια μέρα εκεί που έπινε το ουισκάκι του και σκεφτόταν τη ζωή του, ως εκ θαύματος πέρασε από μπροστά του η Λίτσα.
Η Λίτσα δεν ήταν και καμιά γκομενάρα, θα μπορούσε κάλλιστα να είχε περάσει και απαρατήρητη από μπροστά του αλλά ήταν μάλλον και η αστρική συνεύρεση του
Λαγού με την Κότα εκείνη τη περίοδο που δημιούργησε τις κατάλληλες συνθήκες γιατί ο Σάκης ήταν Λαγός στο κινέζικο ωροσκόπιο κι η Λίτσα Κότα.
Πάντως όπως και να ‘χει το πράγμα, ο Σάκης ένιωσε μια καύλα όταν την είδε, του φάνηκε ο αεράτη και πουτανίτσα συνδυασμός που ήταν πάντα θεμιτός στις γυναίκες. Από ένα φιλαράκο έμαθε πως η Λίτσα σύχναζε στο συγκεκριμένο μπαράκι κι αποφάσισε να γίνει θαμώνας ώστε να έχει την ευκαιρία να την παρατηρήσει για λίγο καιρό, γιατί εδώ που τα λέμε καλό το ένστικτο αλλά ο Σάκης δεν ήταν και κανένας άβγαλτος ήξερε πως μια γκόμενα μπορεί να σε ξεγελάσει πριν καλά καλά το καταλάβεις. Έτσι λοιπόν, άρχισε να συχνάζει στο μπαράκι και να την παρατηρεί, στην αρχή εξ αποστάσεως και αργότερα κάνοντας της κανένα ψιλοφλερτάκι μεταξύ αστείου και σοβαρού. Η Λίτσα παρόλο που τον είχε πάρει χαμπάρι έδειχνε να μην πολυσκιάζεται γιατί δεν είχε καμία όρεξη να νταραβεριστεί με κανένα εκείνο τον καιρό και τις καβάτζες της τις είχε και μια χαρά περνούσε. Τον Σάκη το καύλωνε η αδιαφορία της μπορεί να μην ήταν ο Ρουβάς αλλά όταν έβαζε στο μάτι μια γυναίκα ήταν πια και θέμα γοήτρου να μην του ξεφύγει. Επιστράτευσε όλη τη δύναμη της γοητείας του κι όσο πιο βαθιά έμπαινε στο ‘παιχνίδι της κατάκτησης’, τόσο πιο ενδιαφέρον γινόταν ώστε από ένα σημείο και μετά, δε θυμόταν για ποιο λόγο ήθελε να την κατακτήσει, απολάμβανε όμως τόσο τη διαδικασία που ο αρχικός σκοπός ήταν πλέον άνευ σημασίας.
Κι έτσι μια μέρα θριαμβευτικά, η Λίτσα αναστέναζε στα τέσσερα κι αυτός γονατιστός της εξηγούσε ποιος κάνει κουμάντο. Βέβαια η Λίτσα ακόμα κι εκείνη την ημέρα του θριάμβου του Σάκη δεν ήταν και καψούρα με την πάρτη του, αλλά μια χαρά περνούσαν και στο κρεβάτι ταιριάζανε οπότε δε είχε και κανένα λόγο να την κάνει. Ετσι με συνοπτικές διαδικασίες η Λίτσα σούταρε τις καβάτζες της γιατί ο Σάκης δε γούσταρε να του πηδάει κανένας άλλος τη γκόμενα κι έπεσε με τα μούτρα στα προσόντα του Σάκη.
Κι ο Σάκης όμως κύριος, στα ουράνια την ανέβαζε μπορεί να είχε τα ζόρια του εκείνο τον καιρό αλλά τη Λίτσα στα ώπα-ώπα.
Με τον καιρό ο Σάκης ξανάρθε στα ίσα του, γιατί μαλάκας δεν ήταν, ήξερε πότε μια γυναίκα ήταν καψούρα και χαλάρωσε το παλικάρι κι άρχισε να ρίχνει κανένα πούτσο από δω κι από κει γιατί άμα η Λίστα δεν το ΄ξερε κέρατο δεν υφίστατο. Κι Λίτσα άρχισε να στεναχωριέται που ο Σάκης μια την μια δουλειά είχε και μια την άλλη, κι όλο ξερός απ’ την κούραση ήταν, κι όλο επαγγελματικά ραντεβού είχε, κι όλο τον έπαιρνε ο ύπνος και δεν τον έβλεπε κι όλο αργούσε γιατί οι δουλείες του δεν πήγαιναν καλά. Κι από ‘κει που η Λίτσα ήταν το κέντρο του κόσμου, έγινε ένα συνηθισμένο θηλυκό μυαλό που παραλογιζόταν και δεν του έδειχνε εμπιστοσύνη . Κι από κει που ο Σάκης δεν έπαιρνε ανάσα χωρίς τη Λίτσα, άρχισε να τον βαραίνει και να μην τον καταλαβαίνει και να τον ενοχλούν οι αηδίες της. Βέβαια του άρεσε και η πουτανιά της Λίτσας αλλά ‘βρε παιδί μου τι είναι και τούτα τα θηλυκά άμα μαλακώσουν μαλακώνουν για τα καλά’ σκεφτόταν.
Κι ο χρόνος κυλούσε κι η Λίτσα περίμενε να ξαναφτιάξουν οι δουλειές του Σάκη και να γίνει ο άντρας που γνώρισε αλλά μάταια, γιατί ο Σάκης ο ίδιος ήταν με τη διαφορά πως τώρα το κεφάλι του θηράματος κρεμόταν πάνω στο τζάκι κι ακόμα κι αν ήταν ικανοποιημένος με το τρόπαιο του πάντα θα ήθελε να ξαναβγεί και να κυνηγήσει κάτι καινούργιο, μεγαλύτερο ή απλά να νιώσει τη χαρά του κυνηγού. Τώρα αν φταίει η Λίτσα, ο Σάκης, η πουτάνα η ζωή ή απλά ο έρωτας που είναι ‘άρωμα’ και εξατμίζεται άλλοτε γρηγορότερα κι άλλοτε πιο αργά δεν είναι δουλειά μου να το αναλύσω υπάρχουν τόσοι και τόσοι επιφανείς επιστήμονες. Εγώ να ευχηθώ οι Λίτσες και οι Σάκηδες του κόσμου να είναι ευτυχισμένοι και να μπορούν να χαμογελάνε κι αν μη τι άλλο να θυμούνται πως
ακόμα κι αν ένα άρωμα εξατμιστεί πάντα έχεις τη δυνατότητα να το ανανεώσεις αρκεί να μη βαριέσαι να πας στο ντουλάπι να φέρεις το μπουκάλι.Είναι απλά θέμα προσωπικής επιλογης..

Η ιστορία είναι απόλυτα φανταστική, αν κάπου ανάμεσα στις γραμμές βρείτε ένα κομμάτι του εαυτού σας δεν φταίω εγώ , εγώ είμαι απλά ένα
θηλυκό με « γυναικείο μυαλό», αν ψάχνεται για «ανδρικό μυαλό» μάλλον
είστε σε λάθος μπλογκ..

Ένας πολιτικός και δυο θρησκευτικοί γάμοι..

2008-09-28T18:35:00.004+03:00

Ήταν Κυριακή μεσημέρι και είχαμε πάει με τα παιδιά μου, στο σπίτι των γονιών μου να φάμε τους υπέροχους λαχανοντολμάδες της μαμάς μου. Η μαμά μου είναι μια αφανής Βέφα, έχει μια συνταγή για καθετί και ότι μαγειρεύει τρώγεται μετά μανίας. Εκείνη την Κυριακή λοιπόν και αφού είχα φάει ογδονταεφτά πιάτα λαχανοντολμάδες χωρίς την παραμικρή τύψη για τις θερμίδες αλλά ούτε και για τις συνέπειες που έχει το λάχανο στα έντερα (αυτές είναι μερικές από τις χαρές της εργένικης ζωής για να μην αναφερθώ στα αξύριστα πόδια) η μαμά μου, μου έδωσε μια κατάλευκη πρόσκληση γάμου.
"Η ξαδέρφη μου η Τάδε παντρεύει το γιό της και το ζευγάρι βαφτίζει και το μωρό τους και σ' έχει καλέσει κι εσένα." είπε καθώς μου έδινε την πρόσκληση.
Εγώ γενικά τις αποφεύγω τις οικογενειακές εκδηλώσεις αλλά τα τελευταία χρόνια καθώς έχω πέραση στα πιπίνια (λόγω της ηλικίας μου, μη χαίρεστε, απλά για να κάνουν μετά τους καμπόσους στα αγοράκια της ηλικίας τους) προσπαθώ να τις παρακολουθώ τουλάχιστον για να μη βρεθώ καμιά ώρα προ καμίας "δυσάρεστης εκπλήξεως".
Κάθως διάβαζα την πρόσκληση συνειδητοποίσα ότι η ημερομηνία ήταν 27 Σεπτεμβρίου (την ίδια ημερομηνία που παντρευόταν η αδερφή μου).
Στο μεταξύ η μαμά μου με είχε ενημερώσει ότι την ίδια μέρα θα παντρευόταν και ο γιος της φίλης της, της Δείνα (στον οποίο ευτυχώς δεν ήμουνα καλεσμένη)..
"Χμ έχουμε τελικά πολλούς γάμους στις 27" είπα εγώ.
"Γιατί έχουμε κι άλλο γάμο και δεν το ξέρω;" είπε με ύφος η μαμά μου.
"Ναι ξεχάσατε ότι παντρεύουμε την αδερφή μου;"
Με κοίταξαν και οι δυο έκπληκτοι, γιατί σ' αυτό το σημείο είχαμε πλέον τραβήξει και την προσοχή του πατέρα μου ο οποίος τόση ώρα δε μιλούσε, ταυτόχρονα είπαν σχεδόν με μια φωνή: "Μα αυτό δεν είναι γάμος!!"
Ο μεν πατέρας μου σκεπτόμενος ότι δεν είχε ξεμπακιστεί να πληρώνει και η μαμά μου σκεπτόμενη ότι δεν είχε ράψει τίποτα για τη περίσταση.
"Και τι είναι;" είπα εγώ
Η αλήθεια είναι πως για τους γονείς μου, ο μόνος πολιτικός γάμος που έχουν βιώσει ήταν αυτός του θείου μου, που ήταν ο δεύτερος γάμος τόσο γι' αυτόν όσο και για τη γυναίκα του, τον οποίο τέλεσαν όχι γιατί είχαν καμιά τρελή λόξα για να ξαναπαντρευτούν, αλλά για να πάρουν μεγαλύτερο δάνειο από την εργατική εστία για ν' αγοράσουν ένα διαμέρισμα που είχαν βρει και δεν τους έφταναν τα λεφτά.
Έτσι στο μυαλό των γονιών μου πολιτικός γάμος ίσον δάνειο από την εργατική εστία.
Αφού λοιπόν σκέφτηκαν λίγο η μαμά μου ξεστόμισε:
"Ο πολιτικός γάμος δεν είναι κανονικός γάμος."
Κι ο πατέρας μου επανέλαβε "Δεν είναι αυτό κανονικός γάμος"
Για να τους επαναφέρω στην τάξη γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις τα παραδείγματα βοηθάνε στην κατανόηση του μαθήματος (αυτό είναι κάτι που μ' έχω μάθει μέσα απο τη διδακτική μου πείρα) είπα:
"Είναι ένας κανονικότατος γάμος, αφού για να λυθεί πρέπει να γίνει ότι ακριβώς έκανα κι εγώ για να πάρω διαζύγιο, έκτος απ' το να περάσει η "λύση" του γάμου απ' την Αρχιεπισκοπή."
Στο σημείο του παραδείγματος φάνηκαν να καταλαβαίνουν ότι η μικρή τους κόρη μάλλον παντρευόταν κανονικά.
Μετά από μερικά λεπτά σιωπής, η μαμά μου δεν ήταν πια καθόλου ευχαριστημένη, ειδικά αφού την είχα πληροφορήσει ότι η συμπεθέρα μας είχε καλέσει το βράδυ του γάμου για φαγητό για να γιορτάσουμε.
"Αμάν πια τι πάνε και κανονίζουνε και δε λένε τίποτα" είπε φανερά ενοχλημένη.
"Καλά ρε μαμά, ένα μήνα τώρα λένε ότι θα παντρευτούν στις 27 νόμιζα πως το είχατε καταλάβει."
"Τί να καταλάβω, εγώ ξέρω ένα πράγμα, πως θα χάσω το γάμο του γιού της φίλης μου. Αμάν πια, όλο κανονίζετε χωρίς να ρωτάτε κανένα τι έχει να κάνει."
Στο σημείο αυτό κατάλαβα πως το προηγούμενο παράδειγμα δεν είχε βοηθήσει καθόλου.
Τα είχα πάρει βέβαια αλλά δεν ήταν η στιγμή κατάλληλη να αρχίσω να φωνάζω, το πρέπον ήταν να τους εξηγήσω.
"Κοιτάξτε η Κ. είναι τρισευτυχισμένη σκεφτείτε πόσο άσχημο είναι να μην μπορείτε να χαρείτε όσο πρέπει, απλά και μόνο γιατί η διαδικασία είναι διαφορετική."
"Δηλαδή δε θα κάνουν θρησκευτικό γάμο;" η μαμά μου πλέον ήταν ανήσυχη..
"Φυσικά και θα κάνουν, αλλά ακόμα κι αν δεν κάνουν ποτέ, θα είναι παντρεμένοι κανονικά και τα εγγονάκια σας θα έχουν το όνομα του πατέρα τους."
Στο σημείο με τα εγγονάκια αγριεύτηκε ο πατέρας μου, γιατί ο γαμπρός μου δεν έχει κάνει ακόμα το στρατιωτικό του λόγω σπουδών.
"Είναι έγκυος η αδερφή σου και μας το κρύβετε;" είπε
Στην πραγματικότητα έχει κι ένα ψυχολογικό που εγώ παντρεύτηκα έγκυος και τον είχα εκθέσει.
"Όχι καλέ τι έγκυος πάτε καλά;" είπα έχοντας βγει πλέον απ' τα ρούχα μου.
"Λοιπόν η Κ. μας παντρεύεται το επόμενο Σάββατο, καλό θα ήταν να είσαστε εκεί και να το γιορτάσουμε όλοι μαζί. Αν πάλι νομίζεται ότι έχετε σημαντκότερα πράγματα να κάνετε και θέλετε να περιμένετε το θρησκευτικό γάμο απλά εσείς θα χάσετε." είπα χωρίς να αφήσω περιθώρια για καμία άλλη συζήτηση.
Οι γονείς μου μπορεί να μη φημίζονται για τη νοημοσύνη τους αλλά σίγουρα μας αγαπάνε και με κανένα τρόπο δε θα ήθελαν να είναι αμέτοχοι σ' οποιαδήποτε χαρά μας, οπότε μετά απ' αυτό δεν υπήρχαν πλέον περιθώρια αμφισβήτησης της εγκυρότητας του γάμου της αδερφή μου.'Ετσι η μικρή και μοναδική μου αδερφή ήρθε εις γάμου κοινωνία με τον αγαπημένο της και όλα πήγαν καλά, κι η μαμά μου είχε φτιάξει ένα καλαθάκι με κουφέτα κι η συμπεθέρα έφερε γλυκά στο δημαρχείο, κι έπεσαν και τ' απαραίτητα δάκρυα γιατί πολλή συναισθηματική μπορεί να μην είμαι, αλλά συγκινήθηκα που η αδερφούλα μου ήταν τόσο ευτυχισμένη και χαρούμενη, και το βράδυ φάγαμε και χορέψαμε στο σπίτι του γαμπρού κι όλα ήταν πολύ όμορφα και ρομαντικά..

Και φυσικά δεχόμαστε ευχές του στυλ:
"να γίνω σύντομα θεία",
" να είναι ευτυχισμένοι",
"και στα δικά μου" (γιατί ομολογουμένως ακόμα και οι καημένοι οι γονείς μου, μου είπαν και στα δικά μου φοβούμενοι μάλλον μην πληγωθώ που έχω μείνει μπακούρι)..

Η ιστορία είναι μεν αληθινή αν και λίγο τραβηγμένη για να βγάλει το ανάλογο γέλιο..
"Και στα δικά σας λοιπόν, με ή χωρίς νυφικό ο γάμος πρέπει να είναι στιγμή χαράς και ευτυχίας κι ας φτύνουμε τον κόρφο μας όσοι τον έχουμε δοκιμάσει όλοι έχουμε ανάγκη από καποιον να αγαπάμε και να μας αγαπάει με ή χωρίς στεφάνι.."

Παρακμή..

2008-09-21T00:57:00.002+03:00

Μιά νύχτα σαν τις άλλες, χωρίς να το πολυσκεφτώ,
θα ντυθώ με φανταχτερά χρώματα
από ‘κείνα που δε μ’ έχεις δει ποτέ να φοράω
και ψηλοτάκουνα για να λικνίζομαι ξεδιάντροπα..
Θα περπατήσω με φεγγάρι το δημοτικό φωτισμό
και θ ακούσω τις ανάσες των περαστικών
να ψιθυρίζουν προστυχόλογα..
Θα διασκεδάσω σε μπαρ παρακμιακό,
παρέα με γκόμενες με κολάν
και γόβες σε ξεθωριασμένο χρυσαφί
και τύπους με ανοιχτά πουκάμισα
και παπούτσια παντοφλέ με άσπρες κάλτσες..
Θα πετάξω το δημοσιοϋπαλληλίκι στον πάτο της ασημί τσάντας μου
και θα γεμίσω τις τσέπες μου λεφτά χωρίς απόδειξη παροχής υπηρεσιών
ανάμεσα σε καπνό και αλκοόλ..
Κι εσύ θα μου λες :
«Εσύ είσαι δυνατή, δεν έχεις εσύ ανάγκη από τίποτα..»
Ούτε που θα σκεφτώ να σου εξηγήσω
Θα κλείσω τα μάτια και θα σε ρουφήξω πίκρο απ’ τις καταχρήσεις..
«Τι ξέρεις από έρωτα;» θα με ρωτήσεις..
«Τίποτα» θα σου πω..
Τι να σου πω για τον έρωτα,
Όταν έχει πανσέληνο είναι μάταιο να ψάχνεις το φεγγάρι..
Μονάχα θα σου χαρίσω το κόκκινο βρακί μου
να το ‘χεις λάβαρο κάθε που θα μιλάς για 'κείνον..

Αδυναμίες..

2008-09-15T12:38:00.007+03:00

Νυχτερινές περιπλανήσεις παρέα με πνεύματα..
Σε φαντάζομαι στη μέση του πουθενά
να κοιτάζεις το βυθό με φακό το φεγγάρι..
Εκεί που κλείνει το όριο σου, ταλαντευέται μια ιδέα..
Εκεί που κλείνει το δικό μου, μια αγκαλιά αρμυρή..
Δε θέλω να σε ψυχογραφήσω
ούτε και να σ' αλλάξω
οριακά προσδοκώ..
Βουτάω κι ας μη με φτάνουν οι ανάσες..
Γράφω να νικήσω τη λογική..
Κινούμαι να νικήσω το συναίσθημα..
Μου δίνεις μα κι όταν μου παίρνεις
πάλι κερδισμένη νιώθω..
Ξέρω πως κινείς ένα αόρατο νήμα
που θα κοπεί από δική σου βούληση
κι εγώ θ' ακολουθήσω,
όχι από έλλειψη δύναμης
μα απ' την ανάγκη μου
ν' αναγνωρίσω την αδυναμία μου την ίδια..

.......

2008-09-10T17:30:00.000+03:00

Με τα χέρια στις τσέπες περιμένω στην ίδια στάση,
κλωτσάω μηχανικά πετραδάκια
και κάνω σκέψεις φευγαλέες, σαν την ίδια τη ζωή..
Πότε δε μου άρεσε η πολυκοσμία των μέσων μαζική μεταφοράς
το μοίρασμα της μυρωδιάς των ανθρώπων ανήκει στον έρωτα..
Βεβήλωση της ίδιας της ερωτικης πράξης
μου μοιάζει η συνωστισμένη κινούμενη μηχανή
τ' αγγίγματα ανθρώπων που δεν ξέρω
με κάνουν αμήχανα να θυμάμαι..
Η γυναίκα με τις πλαστικές σακούλες μου θυμίζει το μόχθο..
Η γεράκος με το ρυτιδιασμένο πρόσωπο τη νιότη που φεύγει..
Κι ο μαθητής με τη βαριά σάκα ανεκπλήρωτα όνειρα..
Στην επόμενη στάση θα κατέβω..
Η αλήθεια με πονάει σήμερα..

Έσπασα..

2008-09-02T20:09:00.002+03:00

Έσπασα..
Κομμάτια μικρά, ασύνδετα..
Παγωμένη..
Κείτομαι πάνω στη θάλασσα μάρτυρας αρχαίου ναυαγίου..
Ακούω..
Τα πουλιά ν’ αποχαιρετάνε το καλοκαίρι..
Βλέπω..
Το αντιφέγγισμα του ήλιου στο νερό..
Μόνη..
Στα βιβλία έγραψαν οι σοφοί πως δεν άντεξα..
……………………………………….
Τα πλοία είναι θηλυκού γένους..
Μήτρες να προστατεύουν από το μένος της αρχόντισσας..
Εκείνης που δέχτηκε το σπέρμα σου,
Κι ικανοποιημένη γυναίκα, σε συγχώρησε,
Με το χαμόγελο της μοναδικής ερωμένης
Μόνο εσύ ξέρεις όσα σου ψιθύρισε στ’ αυτί..
Πονάω..
Που δεν είμαι εκείνη..
Που θα τη βλέπω και θα σε θυμάμαι..
Κομμάτια..
Κείτομαι μα εσύ δεν ξέρεις..
Δεν άντεξα θα λες κάθε που θα βλέπεις το ναυαγισμένο μου σκαρί..
Έφυγα..
Κάποτε ήμουν περήφανο πλεούμενο..
Κι ο οίκτος δε μου πάει..

Έλλειψη..

2008-08-31T21:20:00.000+03:00

‘Ξύπνησα εκείνο το πρωί μ’ ένα παράξενο συναίσθημα έλλειψης, σαν να είχα χάσει ένα κομμάτι του εαυτού μου σε κάποιο τρομαχτικό εφιάλτη ή σα να είχα ξεχάσει να πιω το καθιερωμένο απ’ το γιατρό φάρμακο για την ανίατη ασθένεια μου.
Έσυρα τον ταλαιπωρημένο εαυτό μου μακριά απ’ το κρεβάτι κακοδιάθετη, κυρίως απ’ την αδυναμία μου να προσδιορίσω το λόγο της συγκεκριμένης έλλειψης.
Με την ίδια αδιαφορία που αντιμετώπισα το πρώτο φως της ημέρας καθώς έμπαινε απ τη μπαλκονόπορτα πλησίασα τη βιβλιοθήκη και άνοιξα το λεξικό της ελληνικής γλώσσας στη λέξη «έλλειψη».
Ακόμα κι αν ο ορισμός της συγκεκριμένης λέξης με ικανοποιούσε δεν είμαι σίγουρη αν θα ήταν αρκετός για να εξηγήσει γιατί η συγκεκριμένη λέξη είχε τόση σημασία εκείνη την ημέρα.
Κανονικά ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες η πόλη είχε ξυπνήσει από ώρα και βάζω στοίχημα πως όλα τα μέσα μαζική μεταφοράς θα έκαναν τα καθιερωμένα τους δρομολόγια κανονικά, οι άνθρωποι θα πήγαιναν στη δουλειά τους ως συνήθως και τίποτα δε θα είχε γίνει τόσο διαφορετικό για να εξηγήσει αυτή την άσχημη «ελλειμματική διάθεση» μου.
Το ρολόι έδειχνε ήδη 6.45 κι εγώ δεν είχα καμιά διάθεση να ακολουθήσω την καθημερινή μου ρουτίνα, έμεινα να κοιτάω τη φωτογραφία ενός μακρινού συγγενή πάνω στη βιβλιοθήκη χωρίς να έχω αποχωριστεί το συναίσθημα που με ξύπνησε, ούτε δευτερόλεπτο.
Η ώρα 7.00 και σήκωσα το ακουστικό με απάθεια.
-Καλημέρα η Χαρά είμαι. Δε θα έρθω σήμερα, νιώθω λίγο άρρωστη.
Ναι, ναι θα φέρω σίγουρα χαρτί από γιατρό μάλλον έχω πυρετό ή κάτι σαν ίωση πιθανόν να λείψω δυο τρεις μέρες.
Ακουμπώντας το ακουστικό στο τραπεζάκι του καθιστικού ένιωσα ανακούφιση που δεν θα ακολουθούσα την καθιερωμένη μου ρουτίνα.
Ακούμπησα το κεφάλι στο μπράτσο του καναπέ κι όταν ξύπνησα το ρολόι έδειχνε 12. Σήκωσα το κεφάλι κοιτώντας έξω απ’ το παράθυρο για να σιγουρευτώ ότι ήταν μεσημέρι και δεν είχα κοιμηθεί ως τα μεσάνυχτα.
Εκείνο το ίδιο συναίσθημα που μ’ είχε ξυπνήσει εκείνο το πρωί ήταν ακόμα εκεί, στην ίδια θέση κάπου ανάμεσα στο σώμα και το μυαλό μου.
Έφτιαξα ένα καφέ δυνατό, μπας και με βοηθήσει να ξεκαθαρίσω τις σκέψεις μου. Πέρασα τις επόμενες 2 ώρες βυθισμένη σε σκέψεις σκόρπιες οι οποίες με οδήγησαν εδώ σήμερα. Χωρίς αυτές εγώ κι εσύ σίγουρα δε θα είχαμε γνωριστεί κι ακόμα πιο σίγουρα δε θα μοιραζόμασταν απόψε αυτήν την καμπίνα.

Συνεχίζεται...

Όλα σιωπή..

2008-08-25T23:27:00.000+03:00

Ονειρεύομαι με μάτια ορθάνοιχτα και χείλη κλειστά..
Αναπολώ σαν να κοιτάζω κιτρινισμένη καρτ-ποστάλ ξεχασμένων διακοπών..
Ποια ανάγκή μου ανασκάλεψε ο χρόνος
κι ύστερα τιμητικά με τοποθέτησε στο «σωρό»
γελώντας τρανταχτά με το ίδιο του το κατόρθωμα;
Βασική μου απορία
η πηγή της ίδιας της εσωτερικής μου ανάγκης..
Όταν οι επιθυμίες γίνονται ανάγκες
δεν έχεις πια άλλη επιλογή απ΄ το να εξομοιωθείς..
Ο πόνος της απώλειας σε τοποθετεί στη θέση του στρατιώτη
που τα βράδια ξεκουράζεται
αναπολώντας ζεστό φαΐ
και μια αγκαλιά
αντί να σχεδιάζει την επόμενη μάχη..
Απροσδιόριστα επιλέγεις να είσαι κάτι..
Με μόνη πυξίδα την ίδια σου την ανάγκη..
Ο κόσμος στη ίδια θέση..
Τα σημεία του ορίζοντα εκεί
κι εγώ μ’ ένα τσουβάλι συναισθήματα..
Τι να τα κάνω?
Θέλω να τα πετάξω και τα λυπάμαι
σα ‘ναι η μόνη παρακαταθήκη μου στην ανθρωπιά..
Φώναζα να μ’ ακούσεις..
Μα τι ν’ ακούσεις κι εσύ;
Οι σιωπές δεν έχουν ήχο κι εμένα τα χείλη μου θέλουν να κλείσουν..
Κι ύστερα να πορευτώ στην αιωνιότητα του «σωρού»..
Συντετριμμένη από του έρωτα το δόρυ..

Καρικατούρα

2008-08-03T23:59:00.002+03:00

Σκέψεις στη φούρια του καλοκαιριού
Υγρή ζέστη και το μυαλό μου παγωμένο..
Αναλογίζομαι το χρόνο και το χώρο
μ’ ευγνωμοσύνη..
Αναρωτιέμαι
αν τα ένστικτα τιθασεύονται χωρίς κόστος..
Πριν βρω στοργή
είχα μόνο εκείνα ή
ήταν μετά την υποψία της που τα θυσίασα;
Τι έμαθα και τι ξέχασα
ο απολογισμός των ημερών μου στον κόσμο τούτο..
Όλα εκείνα που προσπαθώ ν’ αποχωριστώ
καιροφυλακτούν..
Κάθε μου σκέψη και όνειρο
μοιραία συναντά τα ίδια εμπόδια..
Σε κάθε εικόνα μου υπάρχει
μια χρωματική έλλειψη..
Με το βλέμμα ν’ ατενίζει την επόμενη μέρα
οι επιθυμίες μου με τρομάζουν σαν ξαφνικό τρανταχτό γέλιο..
‘Έλα’ λέω
‘στα μπαλκόνια υπάρχουν ακόμα λουλούδια’
μα δεν είμαι σίγουρη αν τα βλέπω..
Κι εκεί κλείνει το κέλυφος που τόσο μισώ
πόρτες παράθυρα κλειστά με προστατεύουν
από ‘κεινα που δεν μπορώ ν’ αντέξω..
Παράταιρη νιώθω
καρικατούρα κάποιου περιπλανώμενου ζωγράφου,
φτιάχτηκα για λόγους βιοποριστικούς
με την αφελή επιθυμία της αναγνώρισης κάποιου χαρίσματος
εξυπηρετώ ένα σκοπό που έχει να κάνει μόνο με την ανάγκη της επιβίωσης..
Αν είχα σήμερα την επιλογή
θ’ άφηνα το σώμα μου βορρά στα θηρία της πόλης..
Αν ήταν να θυσιαστώ θα ‘θελα να ήταν στον βωμό της παρέκκλισης..

Νυχτερινές περιπλανήσεις

2008-07-30T23:39:00.002+03:00

Περπατάω στους δρόμους της πόλης φορώντας ψηλοτάκουνα..
Οι νύχτες με πανσέληνο τονώνουν την αυταρέσκεια μου
και οι φωτισμένες λεωφόροι την όραση μου..
Τα αυτοκίνητα με τη δυνατή μουσική
σκοτώνουν τη σκέψη μου..
Τα χρωματιστά ρούχα στις βιτρίνες
μου θυμίζουν σε ποιους πρέπει να μοιάζω..
Κινούμαι αγέρωχα κουβαλώντας την ύπαρξη μου
σα να ‘μουν αέρινη..
Στις βιτρίνες με τις οθόνες “πλάσμα”
πληροφορούμαι το μέλλον του κόσμου..
Και στα είδη σπιτιού
γεμίζω το τραπέζι με λιχουδιές για παιδιά με τρανταχτά γέλια..
Συχνά,
συνουσιάζομαι στα ανατομικά στρώματα προς πώληση
με εραστές που μοστράρουν σανίδες σέρφ και ορειβατικά παπούτσια...
Τίποτα δε μοιάζει με ‘κεινες τις νυχτερινές μου βόλτες στην εύκολη ζωή..
Στην αγκαλιά του πρώτου περαστικού
αφήνω τους αναστεναγμούς μου
σβήνοντας πλαστούς πόθους
σε άνομες για το πλήθος πράξεις..
Είμαι εγώ η αποψινή σου νίκη..
Μη με κοιτάς, εσένα περίμενα..
Γλύψε τις πληγές μου σα πιστός σκύλος..
Άσε με να σε χαϊδέψω αν αντέχεις..
Και που ξέρεις..
..Ως αύριο μπορεί να έχουμε ξεχάσει..

ΓΟΡΓΟΝΑ

2008-07-27T22:59:00.001+03:00

Δε θυμάμαι να ζήτησα από κανένα θεό τίποτα
μόνο εκείνη δα τη μικρή ελευθερία,
του να μη θέλω τίποτα από θεούς και δαίμονες..
Κι εκείνος με κοίταζε ειρωνικά
γιατί οι θνητοί δεν μπορούν να έχουνε
τέτοιου είδους ελευθερίες,
Πρέπει να ζούνε με την αγωνία της προσδοκίας,
του πρωινού ξυπνήματος σε κάποια αγκαλιά
το φόβο της εγκατάλειψης
την πίκρα που κρύβουνε οι αποχωρισμοί,
το μέγεθος που παίρνει η προσωπική μας μοναξιά
μακριά από την αφή..
Θυμάμαι εκείνο το βράδυ που περιδιάβαινα τα ακροδάχτυλα σου,
γλιστρούσα θελκτικά ανάμεσα τους να σε μαγέψω..
Μα που να θυμηθείς, σε ποιο κατάρτι με είχες κρεμάσει;
Στην παραζάλη σου έψαχνες για γοργόνα,
μα εγώ δεν είχα μήτε λέπια μήτε ουρά
και μάταια περίμενα να με λύσεις..
Κι ήρθε το πρωί για να με θυμηθείς
και να με ξεχάσεις πάλι
ως το μεσημέρι,
που ήρθε ‘κείνος ο γλάρος με τα θλιμμένα μάτια
να με ξυπνήσει
απ’ το όνειρο της εγκατάλειψης..
Άσπρα φτερά και πέταξα στο άπειρο του στεγνού κόσμου
την ώρα που ο ήλιος σιγοκαίει τις ψυχές των ανθρώπων,
και μ΄ άφησε με περίσσια προσοχή ν’ αγγίξω το χώμα,
κι έβαλε τις φτερούγες του να με σκιάσουν απ’ τις αxτίδες του ήλιου
μα εγώ έκλαιγα μ’ αναφιλητά να ξεπλύνω ‘κεινες τις άσκοπες περιποιήσεις
γιατί δεν ζητούσα φτερά μάτια μου,
ούτε στεριά να πατήσω,
κι η σκιά εκείνη, με πάγωνε σαν το χειμώνα..
Γοργόνα ήθελα να γίνω,
γοργόνα καταδικασμένη στεριά να μην ξαναδώ,
μόνο,
να ζω στα βάθη της θάλασσας σου..