Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Όταν οι στίχοι σε συντρίβουν..




Όλα δείχναν πως είχε τελειώσει η αγάπη μας.
Τα χάδια μας ξυπνούσαν τώρα πιότερο την ανάμνηση
παρά το ίδιο μας το κορμί. 
Κι όμως δε θέλαμε να το πιστέψουμε, επιμέναμε.
Σκεπάζοντας τις ρωγμές του χρόνου
με όρκους, δάκρυα, ασέλγειες, κι άλλες τέτοιες υπέροχες
και μάταιες υπερβολές.

Μα όταν εκείνο το βράδι σηκωθήκαμε και ντυθήκαμε σιωπηλά
κι έφυγες χωρίς να σε σταματήσω ή να σε καλέσω πίσω
και το κρεβάτι έμεινε βουλιαγμένο κι αδειανό, σαν ένας τάφος
που ζητάει τον νεκρό του,
και βρέθηκες μονάχη στη μέση του δρόμου, κι εγώ
καταμόναχος στην άδεια παγωμένη κάμαρα,
έκλαψα, έκλαψα τότε ατέλειωτα,
καθώς είδα με τρόμο ξαφνικά, πόσο είχαμε σταθεί για πάντα
ξένοι.

[Τ.Λειβαδίτης / Κιβωτός - Αναπότρεπτο]

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Αν..




Οι μέρες ανελέητες
παίρνουν μακριά
τους παραδείσους 
που ονειρευτήκαμε..
Δελτία ειδήσεων
πεινασμένα όρνεα..
Δρόμοι άδειοι 
πολεμικά τοπία..
Άνθρωποι και ποντίκια
μοιράζονται την πεταμένη
καλοζωία των μελλοθάνατων..
Να μην ξεχάσω να κλείσω τα φώτα..
Το σκοτάδι δίνει μια αίσθηση ευδαιμονίας,
σ' αφήνει να δεις το φεγγάρι να δύει
ίσως κι ένα πεφταστέρι..
Αν σου 'χει μείνει ελπίδα
θα κάνεις μια ευχή για τον κόσμο..
Αν θυμάσαι πως οι ευχές δεν έχουν ψηφία,
θα ανακαλέσεις την ευχαρίστηση μιας 
παιδικής σου επιθυμίας
και θα γείρεις με ανακούφιση, 
ν' αγγίξεις ότι σου έχει μείνει
στο διπλανό μαξιλάρι..
Αν..