Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Το Τσίρκο..

Ακροβάτες ισορροπιστές  πάνω σε ηλεκτροφόρα καλώδια..
Η ψευδαίσθηση της ελευθερίας 
του πουλιού που βλέπει τον κόσμο από ψηλά 
σας το λέω,
είναι παγίδα..
Οι δυνάμεις καταστολής περιμένουν  τη στιγμή που 
η μυρωδιά της καμμένης μας σάρκας 
θα επισκιάσει τη λάμψη των κουστουμιών μας..
Θηριοδαμαστές μαστιγώνουν αλύπητα τα κορμιά μας,
μα πιότερο τα μυαλά μας στην υπακοή..
Άγρια ζώα απαλλαγμένα απ' το ένστικτο της επιβίωσης,
κορμιά πονεμένα απ' τις κακουχίες της υποταγής..
Χαμόγελα ζωγραφισμένα με τοξικά χρώματα.. 
Διάβρωση..
Το δέρμα κάτω απ' το μακιγιάζ του γελωτοποιού
είναι σκαμμένο και τραχύ 
σαν σκουριασμένη πρόκα ..
Κανείς δε θέλει πια να δει το αληθινό του πρόσωπο
τους φτάνουν τα δάκρυα της χαρμολύπης στα μάγουλα του..
Οι θεατές άβουλες μαριονέτες, 
συνένοχοι  κι επικριτές της βιομηχανίας του θεάματος
πλήρωσαν το τίμημα της παράστασης,
στην είσοδο,
για να 'χουν το δικαίωμα να χειροκροτούν 
κάθε που ανάβει η φωτεινή επιγραφή..
Οι πρόγονοι μας γεννήθηκαν κάτω απ' την ίδια πολύχρωμη τέντα
και χάθηκαν στο ίδιο βρωμερό παιχνίδι της καταξίωσης..
Δεν είμαστε ταλαντούχοι,
σας το φωνάζω, 
μαριονέτες είμαστε σε θίασο αποτυχημένο..
Ο θιασάρχης με το γυάλινο μάτι, 
κάθε που δυσανασχετούμε,
περιμένει στα παρασκήνια να μας θυμίσει,
πως τα εισιτήρια που κόβουν, 
τα ιδρωμένα απ' την απληστία χέρια του
πληρώνουν το μουχλιασμένο ξεροκόμματο
που απολαμβάνουμε μετά την παράσταση..
Μα εμείς είμαστε καλλιτέχνες, ευγενικές ψυχές
κι έτσι το μπαγιάτικο ψωμί γίνεται πιο νόστιμο
αφού πιστεύουμε πως εμείς το επιλέξαμε για γεύμα..

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Το μήλο..

Θα 'θελα να γράψω κάτι αισιόδοξο,
να σου πω πως όλα θα πάνε καλά
και πως η επόμενη μέρα θα είναι καλύτερη..
Θα έπρεπε όμως να το νιώθω
να υπάρχει αντιστοιχία,
ανάμεσα σ' εκείνο που λέω
κι εκείνο που ελπίζω να συμβεί..
Βυθιστήκαμε στη λύπη πιστεύοντας πως φταίμε,
αλληλοκατηγορηθήκαμε που δεν τα καταφέραμε
σάμπως η ιστορία δεν έχει καταγράψει άλλες αποτυχίες
πέρα απ' τη δική μας..
Υποφέρουμε από μια έλλειψη που,
έτσι κι αλλιώς, ήταν επιβεβλημένη
κι αντί να δούμε το μάταιο της πορείας μας
θρηνούμε
σαν να είναι το πένθος αυτοσκόπος..
Θα ήταν καλό να μπορούσαμε να γευτούμε το αδοκίμαστο
κι έτσι, ίσως πια να μην είχαμε να πονάμε για κείνο που δήθεν,
δε ζήσαμε να ηρεμούσε η ψυχή μας απ' τον πόνο της επιθυμίας..
Ίσως τότε να ξέραμε για ποιο λόγο αγαπήσαμε
και για ποιο λόγο όλα τελείωσαν πριν καν αρχίσουν..
Αν έχεις ένα μήλο σ' ένα δέντρο
και δεν το φας την ώρα που είναι φρέσκο και λαχταριστό
ή που θα σαπίσει και θα πέσει στο χώμα και θα το φάνε τα σκουλήκια
ή που θα το φας όταν πια θα έχει χάσει τους χυμούς και τη δροσιά του..
Σε κάθε περίπτωση όσο κι αν κλάψεις για λάθος σου,
το μήλο σου, αυτό που αγάπησες και ξεχώρισες πάνω στη μηλιά
δε θα ξαναγίνει ποτέ όπως ήταν τη στιγμή που ΄έπρεπε να φαγωθεί..

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Παρακμή.. (Αναδημοσίευση)




Μιά νύχτα σαν τις άλλες, 
χωρίς να το πολυσκεφτώ,
θα ντυθώ με φανταχτερά χρώματα
από ‘κείνα που δε μ’ έχεις δει ποτέ να φοράω 
και ψηλοτάκουνα για να λικνίζομαι ξεδιάντροπα..
Θα περπατήσω με φεγγάρι το δημοτικό φωτισμό
και θ ακούσω τις ανάσες των περαστικών 
να ψιθυρίζουν προστυχόλογα..
Θα διασκεδάσω σε μπαρ παρακμιακό,
παρέα με γκόμενες με κολάν 
και γόβες σε ξεθωριασμένο χρυσαφί
και τύπους με ανοιχτά πουκάμισα 
και παπούτσια παντοφλέ με άσπρες κάλτσες..
Θα πετάξω το δημοσιοϋπαλληλίκι στον πάτο της ασημί τσάντας μου
και θα γεμίσω τις τσέπες μου λεφτά χωρίς απόδειξη παροχής υπηρεσιών
ανάμεσα σε καπνό και αλκοόλ.. 
Κι εσύ θα μου λες : 
«Εσύ είσαι δυνατή, δεν έχεις εσύ ανάγκη από τίποτα..»
Ούτε που θα σκεφτώ να σου εξηγήσω
Θα κλείσω τα μάτια και θα σε ρουφήξω πίκρο απ’ τις καταχρήσεις..
«Τι ξέρεις από έρωτα;» θα με ρωτήσεις..
«Τίποτα» θα σου πω..
Τι να σου πω για τον έρωτα,
Όταν έχει πανσέληνο είναι μάταιο να ψάχνεις το φεγγάρι..
Μονάχα θα σου χαρίσω το κόκκινο βρακί μου
να το ‘χεις λάβαρο κάθε που θα μιλάς για 'κείνον..

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Αντιγραφή από ανάρτηση του "Θέατρο Ιυττός"

Ξέρεις τι είναι βία;;;


«Βία είναι να ξυπνάς από το χάραμα, να δουλεύεις 10 με 12 ώρες για 700 ευρώ
και να μην τολμάς να πεις κουβέντα γιατί ξέρεις ότι 100 βιογραφικά περιμένουν στο γραφείο του αφεντικού σου»


«Βία είναι να είσαι...
άνεργος, να ψάχνεις ένα χρόνο για δουλειά και να μην σε
προσλαμβάνει κανείς γιατί είσαι πάνω από τα σαράντα»


«Βία είναι να λες στα παιδιά σου ότι δεν τα πας στην θάλασσα γιατί η βενζίνη άγγιξε το 1.75 και πρέπει να κάνεις περικοπές»

«Βία είναι κλείνεις ραντεβού στο ΙΚΑ για μετά από δύο μήνες και όταν πηγαίνεις ο γιατρός να είναι απών»

«Βία είναι να μην τολμάς να γυρίσεις μόνος στο σπίτι μετά τις 9»

«Βία είναι να είσαι 18 χρονών, να έχεις υποστεί του κόσμου τις μεταρρυθμίσεις, να έχεις φτύσει αίμα για να μπεις σε μια σχολή και να βγαίνεις και άνεργος και αμόρφωτος»

«Βία είναι να στέκεσαι 5 ώρες στην ουρά στην εφορεία για να πληρώσεις, να έχεις ανεβοκατέβει σε 3 ορόφους και τέλος ο υπάλληλος να δηλώνει αναρμόδιος»

«Βία είναι να παρακολουθείς τα σκάνδαλα να περνούν από μπροστά σου σαν παραμύθι, να κουκουλώνονται από όλους, να μην μπαίνει κανείς φυλακή και να τελειώνουν με ένα ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα»

«Βία είναι να πληρώνεις 1.40 ενώ περιμένεις μια ώρα ένα λεωφορείο που όταν φτάνει χωράς μόνο στα πόδια του οδηγού»

«Βία είναι να σε παίρνουν 20 τηλέφωνα την μέρα από εισπρακτικές εταιρίες επειδή καθυστέρησες την δόση του στεγαστικού»

«Βία είναι να κόβεις τα παιδιά από το φροντιστήριο γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά ενώ έχεις ήδη πληρώσει για δωρεάν παιδεία»

«Βία είναι να βλέπεις τους πολιτικούς σου να τσακώνονται με μόνο γνώμονα τα ποσοστά του κόμματος τους ενώ εσύ αγωνιάς για το μέλλον των παιδιών σου»

«Βία είναι ενώ σου ζητούν να πληρώσεις επίδομα αλληλεγγύης να διαβάζεις ότι οι εφορίες έχουν να κάνουν ελέγχους και να εισπράξουν από το 1995»

«Βία είναι να είσαι 45 χρονών, να δουλεύεις και να πληρώνεις μια ζωή και να καταντήσεις να ζεις από την σύνταξη των γονιών»

«Βία είναι το παραμύθιασμα από τα μέσα ενημέρωσης που συγκαλύπτουν ή αποκαλύπτουν ανάλογα με τα deal που γίνονται κάτω από το τραπέζι και τις επιχορηγήσεις»

«Βία είναι να σε ληστεύουν για τρίτη φορά και το όργανο της τάξεως να σου λέει μην ελπίζεται πολλά, αφού δεν ήσασταν μέσα πάλι καλά να λέτε»

«Βία είναι να σου στερούν το δικαίωμα της διαμαρτυρίας, να τρως τόνους τα χημικά και να σε αναγκάζουν σε σιωπή παρακρατικοί, αντιεξουσιαστές, χρυσαυγίτες , πληρωμένοι ή προστατευόμενοι από όπου και αν προέρχονται»

«Βία είναι να πληρώνεις 3 ευρώ διόδια για να διανύσεις μια απόσταση 100 χιλ και ταυτόχρονα να κάνεις τάμα στον Άγιο Χριστόφορο να φθάσεις ζωντανός»

«Βία είναι να βλέπεις όσους εμπλέκονται σε σκάνδαλα πάσης φύσεως να κυκλοφορούν ελεύθεροι, να παρουσιάζονται στην δικαιοσύνη όποτε θέλουν και αν τελικά παραπεμφθούν να συνεχίζουν το έργο τους μέσα από την φυλακή»

«Βία είναι να ακούς τον Πρωθυπουργό και τους βουλευτές να ανησυχούν για την βία μόνο όταν αγγίζει το δικό τους σπίτι και να ανακοινώνει επιτροπές στις οποίες ο κάθε βουλευτής θα πληρώνεται με 245 ευρώ για να παραβρεθεί στην συζήτηση.

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Κ. Γώγου

Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα
και θα βγω στους δρόμους
όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
ένα κομμάτι από τον πατέρα
κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα
-αυτά που μ' άφησαν-
και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.
Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα
ίσα ολόισα στη φωτιά
και θα μπω όπως και χτες
φωνάζοντας "φασίστες!!"
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
μ' ένα κόκκινο λάβαρο
ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
Θ' ανοίξω την πόρτα
και είναι -όχι πως φοβάμαι-
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα
και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
χωρίς όπλα όπως εγώ
- γιατί εγώ δεν πρόλαβα-
γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ
"έτσι" "αόριστα"
σπασμένη σε κομματάκια
από θάλασσα, χρόνια παιδικά
και κόκκινα λάβαρα.
Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα
και θα χαθώ
με τ΄όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-
Προβοκάτορας.
.........................................................
Η μοναξιά...
δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών "καλών" καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοιδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.
Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι - Αγ. Βαρβάρα - Κοκκινιά
Τούμπα - Σταυρούπολη - Καλαμαριά
Κάτω από όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας κατεβάζει μ?αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοχτησία
είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα
στα σκλαβοπάζαρα της γης - εδώ κοντά είναι η Κοτζιά-
ξυπνήστε πρωί.
Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
και τα τελευταία
ατελείωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ-ΚΕΝΤΡΟΝ
στα γατζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.
Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά
η μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέω
είναι τσεκούρι στα χέρια μας
που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει
___________________________________________________

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

Κ. Γώγου

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
είναι μη γίνω “ποιητής”
Μην κλειστό στο δωμάτιο
ν’ αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου.
Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν.
Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος
μη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες και ακαδημαϊκοί
και πουστέψω
Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις
σκυλιά μας έχουν κάνει
να ντρεπόμαστε για την αργία
περήφανοι για την ανεργία
Έτσι είναι.
Μας περιμένουν στη γωνία
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.
Ο Μάρξ…
τον φοβάμαι
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν
αυτοί οι αλήτες φταίνε
δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό
μπορεί…ε;…μίαν άλλη μέρα…