Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Όταν οι στίχοι σε συντρίβουν..




Όλα δείχναν πως είχε τελειώσει η αγάπη μας.
Τα χάδια μας ξυπνούσαν τώρα πιότερο την ανάμνηση
παρά το ίδιο μας το κορμί. 
Κι όμως δε θέλαμε να το πιστέψουμε, επιμέναμε.
Σκεπάζοντας τις ρωγμές του χρόνου
με όρκους, δάκρυα, ασέλγειες, κι άλλες τέτοιες υπέροχες
και μάταιες υπερβολές.

Μα όταν εκείνο το βράδι σηκωθήκαμε και ντυθήκαμε σιωπηλά
κι έφυγες χωρίς να σε σταματήσω ή να σε καλέσω πίσω
και το κρεβάτι έμεινε βουλιαγμένο κι αδειανό, σαν ένας τάφος
που ζητάει τον νεκρό του,
και βρέθηκες μονάχη στη μέση του δρόμου, κι εγώ
καταμόναχος στην άδεια παγωμένη κάμαρα,
έκλαψα, έκλαψα τότε ατέλειωτα,
καθώς είδα με τρόμο ξαφνικά, πόσο είχαμε σταθεί για πάντα
ξένοι.

[Τ.Λειβαδίτης / Κιβωτός - Αναπότρεπτο]

1 σχόλιο:

takis είπε...

Εξαιρετικό...
από έναν ποιητή που εκτιμώ πολύ..
(Ο Σεφέρης και αυτός είναι οι αγαπημένοι μου)