Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

ΔΙΑΦΑΝΗ.


Κρύβομαι,
ξετυλίγοντας αργά το κουβάρι της λήθης,
ακροβατώ στη γραμμή του ορίζοντα, 
παραδομένη στο άπειρο..
Υποφέρω απ’ το φόβο της νοσταλγίας,
σαν την παλιά αρρώστια με γυροφέρνει
η μνήμη...

Το παρελθόν μ’ αποποιήθηκε.. 
Οι θάλασσες των παιδικών μου χρόνων,
έχουν διαφημιστικές ομπρέλες  για πανιά,
οι βράχοι κατακτήθηκαν,
το σπάνιο κρίνο μαράθηκε
απ’ την πολυκοσμία..
Μόνο το νερό αφήνω να μ’ αγγίζει,
με νουθετεί σα μάνα,
μ’ αναστατώνει  σαν εραστής..
Οι λέξεις δεν έχουν φτερά,
ευτυχώς..
Χρόνια κεντώ τη διαθήκη μου,
τρυπώντας το χαρτί..
Ηθελημένα καθυστερώ την αναχώρηση,
μα η παρουσία μου γίνεται όλο και πιο διάφανη..
Εξατμίζομαι, 
διαπλέοντας τα διάφανα νερά
του Λυβικού πελάγους
Αποχαιρετώ το καλοκαίρι της απουσίας σου..
Ηττημένη..

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

όμορφο!!
ρίτσα ηλιού

Αλητισσα είπε...

Σ' ευχαριστώ Ρίτσα και καλώς όρισες!

Ασκαρδαμυκτί είπε...

Θα μας τη γνωρίσεις τη Ρίτσα Αλητούλα;

Αλητισσα είπε...

Αν την ήξερα θα στη γνώριζα..

Ασκαρδαμυκτί είπε...

ψυχικό θα κάνεις!

Αλητισσα είπε...

καημένε μου σε μοναστήρι θα καταλήξουμε όλοι κι όλοι εδω μέσα..