Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

Είμαι το κορίτσι που ταξιδεύει με ωτοστόπ..



Οι δρόμοι μοιάζουν αναίτια άδειοι όταν δεν έχεις προορισμό..
Ο φωτισμός στις μεγάλες λεωφόρους επηρεάζει καταλυτικά την όραση..
Ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα
αλλάζει αφού κοιτάξεις επίμονα
μια πηγή έντονου φωτός..
Ταξιδεύω χρόνια χωρίς συγκεκριμένο προορισμό,
με την ελπίδα να βρω χώμα να με σηκώνει..
Μάταια όλα..
Κάθε διαδρομή καταλήγει με τον τρόπο που άρχισε,
με την επιθυμία να ξαναφύγω,
με την ελπίδα πως η επόμενος προορισμός,
θα είναι εκείνος που έψαχνα..
Γνώρισα κόσμο ταξιδεύοντας,
κοιμήθηκα σε εθνικές οδούς μέσα σε μεγάλα φορτηγά,
με αντρες που δε θυμάμαι να μου είπαν ποτέ το όνομα τους..
Τι αξία έχει ένα όνομα που δε θέλεις να θυμάσαι..
Γνώρισα μουσικούς και καλλιτέχνες του δρόμου
ποτέ δε ρώτησα γιατί ζωγράφιζαν
ούτε γιατί γρατζουνούσαν τις ξεκουρδιστες κιθάρες τους..
Εκανα μπάνιο στα αποδυτήρια μιας ποδοσφαιρική ομάδας κάποτε,
με αντάλλαγμα
να επεφημώ τους ποδοσφαιριστές την ώρα της προπόνησης..
Η ανάγκη της αναγνώρισης
είναι πιο δυνατή απ' την επιθυμία της εκμετάλλευσης..
Μου φαίνεται πως άρεσα σ' ένα μαραθωνοδρόμο
μα δεν είχε χρόνο να περιμένει να τον φτάσω..
Ξερω καλά,
πως αν είχα πιο γρήγορα πόδια,
θα γινόμουν η αγαπημένη του,
σαν τα αναβολικά που έπαιρνε,
για να βγάζει τις διαδρομές,
σαν την προπόνηση,
για να αντέχει τις ατελείωτες ώρες περπάτημα..
Δε βαριέσαι,
είχα μάθει να κάνω ωτοστόπ
καιδε γινόταν ν' αλλάξω μέσω μεταφοράς
για ένα έρωτα..
Παλιά έπινα για να ξεχάσω,
τώρα πια η μνήμη μ' έχει εγκαταλείψει
μα εγώ συνεχίζω να πίνω..
Ο σκοπός τελικά γίνεται συνήθεια
κι η συνήθεια σε παίρνει μακριά απ' τον αρχικό στόχο..
Γράφω μικρά χαρτάκια πλεόν για να θυμάμαι ποια είμαι
να έχω ένα όνομα να συστηθώ στον επόμενο που θα με πάρει παρακάτω..
Είμαι το κορίτσι που ταξιδεύει με ωτοστόπ φίλε..
Προορισμός μου;
Δε θυμάμαι..
Που είπαμε πως πηγαίνεις;

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

Ονειροτέκτονας..

Τα όνειρα είναι πυγολαμπίδες μικρές αυτόφωτες κουκίδες στο νυχτερινό ουρανό μας..
Τα κόβουμε και τα ράβουμε στα μέτρα μας σαν άλλοι ράφτες του αυτοκράτορα
τα χρωματίζουμε με τις ελπίδες μας και τα γυαλίζουμε με το πιο ακριβό λούστρο
για να φωτίζουν το σκοτάδι..
Παρακοιμήθηκα μου φαίνεται κι η άσκοπη συνήθεια μου έμεινε κουσούρι
θα μπορούσα να αυτοανακηρυχθώ ονειροτέκτονας..
Σε κάθε τόπο υπάρχει  ένας σαν εμένα
ονειροπαρμένος λέγεται στη γλώσσα των κυνικών
τρελός στη γλώσσα των λογικών..
Μάγος του τίποτα γελωτοποιός της λογικής,
θα έλεγα εγώ..
Μου πήρε χρόνο να αυτοπροσδιοριστώ
να πετάξω από πάνω μου τη ρετσινιά του διαφορετικού..
Μεγάλο πράγμα ο αυτοπροσδιορισμός,
μοιάζει με ναυτικό χάρτη,
χωρίς αυτόν κινδυνεύεις να χαθείς στο γαλάζιο
ή να χάσεις το σκαρί σου σε καμιά ξέρα..
Θυμάμαι πριν να χαράξω το χάρτη μου
χανόμουν συχνά,
τότε με κυρίευε ένας πανικός πως δε θα γύριζα ποτέ πίσω..
Τώρα που το σκέφτομαι γελάω,
γιατί ποτέ δεν είχα πατρίδα,
ούτε κάπου να γυρίσω..
Τελικά το μόνο σταθερό σημείο μου,
είναι αυτός, ο αυτοπροσδιορισμός,
πυξίδα και χάρτης μαζί..
Τώρα νιώθω περηφάνια
τον έχω στολίσει πάνω στο παλιό ράφι και τον καμαρώνω
κι όταν με ρωτούν για την ταυτότητα μου,
δε χρειάζεται πια να λέω τίποτα,
απλά δείχνω το πάντα ξεσκονισμένο ράφι ..
 Είναι σπουδαίο  που δε χρειάζεται πια να εξηγώ
κι ανακουφιστικό που δε χρειάζεται ν' αναρωτιέμαι
μα το πιο υπέροχο είναι  που μπορώ να φτιάχνω όνειρα χωρίς ενοχές..
Ονειροτέκτονας..