Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

Φόβοι..



Με τον καιρό είχε μάθει να στρώνει χαλί στη μοναξιά,
ακριβοπληρωμένο με μάταιους έρωτες..
Να ξεθωριάζει,
εικόνα ταλαιπωρημένη απ' την εγκατάλειψη,
καθώς η δύναμη του καθενός μας
είναι η φροντίδα κάποιου άλλου που μεταγγίζεται
μέσα από ειλικρινή και αβίαστα συναισθήματα..
Να στοχάζεται με κυνισμό,
πως ο μόνος σύντροφος που γνώρισε
είναι ο αντίλαλος της ανάσας της
σα σωπαίνουν οι θόρυβοι της πόλης..
Οι νύχτες μακραίνουν περίεργα
όταν βαραίνουν τους ώμους των λαθών σου οι συνέπειες
και κάποτε σκέφτηκε φευγαλέα πως τα φώτα των πόλεων
εκτός απ' το να ρυπαίνουν το νυχτερινό ουρανό
προσδίδουν μια αίσθηση επισημότητας στο σκοτάδι
που ρουφάει σε εφιάλτες, τους απροετοίμαστους..
Μα εκείνη δεν τα είχε ανάγκη
είχε μάθει να ξυπνά νικητής των άσχημων ονείρων..
Η επιβίωση τη δίδαξε,
πως υπάρχει μόνο ένας δρόμος να διαβαίνει
όχι της δύναμης μα της ανάγκης
που κάνει τον άνθρωπο πέτρινο
και την ανεμελιά πολυτέλεια..
Κι οι φίλοι,
πως η αγάπη δεν μετριέται με καμιά μονάδα μέτρησης..
Κι εκείνη η αβεβαιότητα για το μέλλον της φώναζε
πως το πέρασμα απο τη ζωή έχει χρονικό όριο,
κι μόνη σιγουριά που έχουμε είναι
πως η αξία του αύριο,
έχει ένα και μοναδικό μέτρο
το ίδιο το σήμερα..

2 σχόλια:

takis είπε...

Απο καιρό εχω σκεφθεί μήπως γράφεις κατά τύχη ωραία...
Ξέρεις, έχουμε κάποτε μια έμπνευση και μας βγαίνει ένα κειμενάκι..

Απο αυτή την ανάρτηση όμως φαίνεται οτι δεν γράφεις κατά τύχη...
Πολύπλευρη , ολοκληρωμένη, ισορροπημένη, χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς...

Δεν ξέρω , την θεωρώ ίσως την πιο ολοκληρωμένη απ'όσες εχω διαβάσει μέχρι τώρα...
μπορεί να κάνω και λάθος μπορεί και να μην θυμάμαι..

Τέλος πάντων, θα προτιμούσα να σου πω κάτι να γελάσεις...
ή μήπως καλύτερα να σου στείλω μια επιταγή 100.000 ευρώ ? για τα τρέχοντα..

Αλητισσα είπε...

Τάκη,
ενδιαφέρον το σχόλιο σου περί "τυχαίου"..
Όντως τυχαία γράφω, τώρα καλά ή κακά είναι σχετικό και δεν είμαι εγώ η κατάλληλη να το κρίνω..
Αν δεν έγρφα τυχαία, θα είχα ίσως την υπομονή, να γράψω ένα βιβλίο πολύ αστείο, σαν τη ζωή (αυτό είναι άλλωστε και το όνειρο μου συγγραφικά)..
Τα κειμενάκια που βλέπεις κατα καιρούς, είναι ένας τρόπος να "ξεφουσκώνω" απ' όσα με βαραίνουν, άλλοι κλάνουν εγώ γράφω..
Τέσπα όπως και να 'χει τα 100000 είναι μια καταπληκτική ιδέα και θα έλεγα να τη σκεφτείς..
χαχαχαχα!!!
Σ' ευχαριστώ πάντως που σκέφτηκες να με ευθυμήσεις και κυρίως που το πέτυχες!!