Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Ταξίδια..

Κι εκεί που μετρούσα τους τοίχους στο δωματίου της σιωπής,
μ' έφερε η μουσική του άδειου χώρου του μυαλού μου,
σε μια νυσταλέα μέθη,
σαν εκείνη που λίγα πράγματα σου χαρίζουν..
Το όνειρο με ταξίδεψε σε κόσμους που δε γνωρίζει κανείς
κι η απουσία συναισθημάτων έγινε ο καλύτερος φίλος μου..
Αργότερα,
περίμενα καθισμένη σε δέντρο σκιερό να έρθει η δύση,
γιατί ο ήλιος του μεσημεριού
καίει το δέρμα των συνηθισμένων στη νύχτα..
Μερικές φορές θυμάμαι τον εαυτό μου να ψηλώνει,
ντυμένη με ρούχο διάφανο,
στην κεντρική πλατεία
ενός χωριού έξω απ το χάρτη των ανθρώπων,
 να περιμένω υπομονετικά,
τον κόσμο να περάσει μέσα απ' το δέρμα μου..
Άλλες πάλι φορές κατάφερνα να στριφογυρνώ
μέσα  στα κύτταρα ανθρώπων που αγάπησα,
σε μια συνεχή κίνηση ζωής και θανάτου..
Ο έρωτα με ξέχασε ανεπιστρεπτί
σε κάποιο μακρινό ταξίδι σαν κι αυτά
κι ήρθε η αγάπη της αγκαλιάς και της ασφάλειας και μου 'πε να διαλέξω..
Κάποιες φορές με ζαλίζει η βοή της ίδιας της ζωής που κυλάει στις φλέβες μου
κι άλλοτε με μαλώνουν τ' αγέννητα παιδιά μου..
Μα οι νύχτες με βρίσκουν γυμνή
να ψάχνω μάταια στην ντουλάπα μου
να βρω κάτι να ζεσταίνει την ψυχή..
Γιατί δε με γέλασε ο κόσμος
 κατά πως λένε όσοι δεν αντέχουν την αλήθεια της ύπαρξης τους,
εγώ έφυγα νωρίς μακριά και ξέχασα να γυρίσω..
Έτσι κάθε που νυχτώνει
αναπολώ πικραμένη τη μήτρα της μάνας που με γέννησε
ψάχνοντας ζέστη και αγάπη αληθινή..

Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

Χριστουγεννιάτικη μελαγχολία..

Υπάρχουν στιγμές που η μοναξιά με τυλίγει
σα ρούχο παράταιρο,
κι εκεί που θέλω ένα χέρι ν' αγγίξει τούτη την πληγή
μαστίγιο γίνεται η αγάπη,
θλιβερό σαν εμένα..
Δέσμια του κόσμου που επέλεξα,
τραγική ηρωίδα ενός δράματος χωρίς τέλος
ψάχνω στα τυφλά να βρω τρυφεράδα
σε όποια αγάπη πλάθω κρυφά από χώμα
σα θεός του απόκρυφου κόσμου μου..
Οι ανεπαίσθητες μικρές κραυγές των μελλοθάνατων
με τραβάνε υπνωτισμένη στο βασίλειο του τίποτα
κι απέχω μια σπιθαμή απ' την αθανασία των ευγενών ψυχών
που στόλισαν τον κόσμο με τον πόνο της εγκατάλειψης..
Κι εκείνοι που μου μιλάνε για δύναμη και μάχη
μου είναι αδιάφοροι
δήμιοι του ίδιου μαρτυρίου μοιάζουνε..
Οι λέξεις είναι φάρμακο ανεκτίμητο τέτοιες στιγμές
μα πρέπει να έχεις καρδιά παιδιού
για να μη στέκεσαι άπρακτος
κι εκείνη τη γαλήνη του υπερήλικα
που η ιδέα του θανάτου δεν τον τρομάζει πια
για να χουν τα χέρια σου την απαλότητα που κάνει ένα άγγιγμα θεραπευτικό..
Κι αν κάποτε γλιτώσω απ' το μαχαίρι του δήμιου
κι αν φτάσω να έχω τη γαλήνη των χρόνων που απαιτούνται
για να εξοικειωθεί κανείς με το κενό
θα έχω με χαρά να θυμάμαι
πως νίκησα τον πιο μεγάλο εχθρό του ανθρώπου
την ανάγκη να μην είναι μόνος..

Πέμπτη, 4 Νοεμβρίου 2010

Κατακαλόκαιρο..












Κατακαλόκαιρο..
Τον βρήκα να κοιμάται γυμνός σ' εμβριακή στάση στο πάτωμα..
Μου είπε πως καιγόταν, σαν άλλος θα 'λεγε στην ερωμένη του τον πόθο του..
Μα εκεί στα παγωμένα μάρμαρα δεν ήταν άντρας
παρά ένα βρέφος απροστάτευτο..
Μη με κακίζεται που τρόμαξα,
που 'κείνη η εικόνα στοίχειωσε τα βράδυα μου
έπεσε πάνω μου σαν την βαριά  του μητρικού μου ενστίκτου πέτρα..
Για μένα ήταν ο ιππότης των παιδικών μου ονείρων..
Τον ποθούσα απεγνωσμένα..

Κατακαλόκαιρο..
Ξάπλωσε στο παγωμένο πάτωμα να δροσίσει το σώμα του που καιγόταν,
όχι από τον πόθο του για κείνη..
Άλλη ήταν η αγαπημένη του εκείνο το βράδυ..
Το πάτωμα σκληρό σαν τη ζωή,
κάποιος θα έλεγε πως η σκηνή έμοιαζε με αυτοτιμωρία..
Μα ειν' αδύνατο να ορίσεις το νου εκείνου που πονάει,
κι ακομα πιο δύσκολο να βρεις ερμηνεία
σε τυχαία συμβάντα που ορίζουν τη ζωή σου..

Κατακαλόκαιρο..
Ξύπνησα με την εικόνα του άντρα..
Μα η μνήμη είναι εχθρός ατρόμητος
κι η γεύση στο στόμα μου στιφή κάθε που αναρωτιέμαι,
πώς το αθώο αγγελούδι του έρωτα γίνεται τρομαχτικό θηρίο
κι εγώ ταγμένος εξολοθρευτής  του.

Τρίτη, 5 Οκτωβρίου 2010

Εκτός ορίων..



 Της άρεσε να περιφέρεται ανάμεσα στο όριο του πεπερασμένου και του αδιάστατου..
"Λίγο κραγιόν θα βοηθούσε.." σκέφτηκε
Τα όρια  ενός ανθρώπου, μπορεί να εκραγούν ανα πάσα στιγμή με καταστροφικές συνέπειες...
"Αν θες να φέρεις έναν άντρα εκτός ελέγχου, πρέπει να έχεις κόκκινα χείλη.."
Το κόκκινο λειτουργεί διεγερτικά, σε φέρνει σε εγρήγορση..
"Ο έρωτας θέλει τις αισθήσεις πέρα από κάθε όριο.."
Κάποτε θα είμαστε αδύναμοι..
Έλα, σήμερα μπορούμε ή μήπως να περιμένουμε ως αύριο;
"Η αναβλητικότητα προκύπτει από την αδυναμία  μας να αναγνωρίσουμε
πως κάθε δευτερόλεπτο που περνάει είναι παρελθόν.."
Το να ζει κανείς  στο παρελθόν δείχνει απόσταση από τη ζωή..
"Θέλω να νιώσω τα κύτταρα μου να πάλλονται.."
Η ανάγκη  μας για έρωτα δεν είναι μόνο ένστικτο, είναι αγάπη για τη ζωή..
"Θέλω να ζήσω για πάντα.."
Άφησε γύρω σου σημάδια ,
να 'χω να βλέπω αύριο το παρελθόν μας,
κόκκινο στα  λευκά μου σεντόνια...
"Χάρισε μου ηδονή για να θυμάμαι πως έζησα αιώνια.."

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Κάθε που πιάνω να γράψω
μου βγαίνει εκείνη η θλίψη που κουβαλάω από παιδί..
Καμιά φορά τη βλέπω και στα μάτια των παιδιών μου
κι αναρωτιέμαι αν είναι φυσικό
ένας ανθρωπος να κουβαλάει μια θλίψη-παρακαταθήκη στη ζωή του..
Να πεις δε θέλω να τη διώξω,
μα είναι που τη νιώθω σαν εκείνο το τατουάζ που ονειρεύομαι χρόνια,
στο δέρμα μου..
Λάθος μου μάθανε την αγάπη..
Τι να φταίνε κι εκείνοι, που τους πήγαν σε λάθος σχολειό.. 
Κουράστηκα να κουβαλάω πόνους άλλων
ν' απαξιώνω την ευαισθησία μου..
Μου λείπουν χαρές να έχω να δώσω και παραπέρα..
Θέλω μαλακάδα να κοιμηθώ βαθιά
και να ξυπνήσω άλλη,
αυτή που θέλω να είμαι,
να μη φοβάμαι
όχι επειδή είμαι δυνατή
μα επειδή έχουν εξαφανιστεί τα θηρία του κόσμου..

Σάββατο, 4 Σεπτεμβρίου 2010

Δεν μπορώ πια να βγάλω λέξεις να ταιριάζουν με 'κείνα που νιώθω..
Χλευαστικά γελάνε οι ηδονές που ένιωσα κάποτε που αγαπούσα τον έρωτα..
Με πλησιάζει δυσοίωνα μια θλίψη συνυφασμένη με την άρνηση για όσα αγάπησα
Σκοτεινές κουρασμένες ψυχές είμαστε απ' το μόχθο και την ανασφάλεια..
Θέλω πολύ ν' αγαπήσω το κορμί μου που τ' αρνηθηκες με μανία σκύλου,
αλλά μ' αρνιέται κι 'κείνο,
για όσα ζήτησε και δεν του τα 'δωσα τότε που πονούσε..
Κάποτε η λαγνεία με κυρίευε κι αναζητώ μάταια ξανά και ξανά
εκείνο το συναίσθημα που μ' έκανε γυναίκα
καθώς περνώ σκοντάφτοντας στο γένος του ουδέτερου..
Με το χρόνο θα ΄ρθουν να πουν οι σοφοί του κόσμου
πως η λύτρωση βρίσκεται στη γαλήνη του νου
μα εγώ δε θα την έχω βρει
και θα περιπλανιέμαι σκονισμένη απ το κοκκινόχωμα του δρόμου
αλήτισσα,περιθωριακή κομπάρσα στο έργο της ζωής..

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Βράχος..



Αυτή τη στιγμή χρειάζομαι χρόνο μόνη μου,
αποστασιοποίηση απ' την παραζάλη των συναισθημάτων..
Να πιάνω όλο το κρεβάτι,
να τρώω αγευστα σκευάσματα,
να κοιμάμαι νωρίς,
γιατί είναι ανιαρή η έλλειψη παρουσίας..
Χωρίς ίχνος ευαισθησίας για όσα ένιωσα
στο πέρασμα μου από τούτο δω τον κόσμο..
Κιμαδομηχανή συναισθημάτων να γίνω
που πολτοποιεί την όποια μαλακισμένη ευαισθησία μου..
Κάθε που φυσάει εδώ στο νότο,
ο άνεμος σέρνει στην έρημο της Αφρικής τις σκέψεις μας..
Μοναδική ευκαιρία να απαλλάγούμε
απ' τα τρομερά που σαλεύουν τα μυαλά..
Να ΄χα ένα τσιγάρο απ΄αυτά που σε κάνουν να γελάς
να το πιώ μόνη,
δεν είναι τέτοιες χαρές για μοιρασιά
κι ούτε τη λύπη θέλει κανείς να μοιραστεί μαζί σου..
Σα γίνεσαι εύθραυστος όλοι οι καλοί στέκουνε αμίλητοι,
μα σα μιλάνε για έλλειψη συναισθημάτων σε λένε βράχο
λες και κανείς μας ξέρει
πως τη βιώνει τη διάβρωση το ακίνητο οικοδόμημα..
Κι όταν με νόημα μιλάμε για δυνατούς κι αδύναμους,
για καλούς και κακούς,
για πονετικούς και μη,
κανείς μας δεν ξέρει περισσότερα για τον άλλο
απ΄όσα ξέρουμε για τον κάθε ταλαιπωρημένο βράχο..

Δευτέρα, 7 Ιουνίου 2010

Ελεύθερη και ωραία..




Νιώθω πολύ ωραία απόψε,
ερωμένη του βασιλιά των αδυνάτων
με το δάχτυλο στη σκανδάλη και ψηλοτάκουνα..
Αν πεθάνω απόψε στο δρόμο, τρέχοντας να ξεφύγω
θα βρουν κάτω απ΄τα ρούχα μου τη μαρτυρία
πως ένιωθα σπουδαία,
μεταφρασμένη σ'ένα υπέροχο σετ εσώρουχα
που δούλεψα υπερωρίες για ν΄αποκτήσω..
Θα ήθελα να με κηδέψουν μόνο μ' εκείνα,
δίπλα του,
πάντα με ζέσταινε το σώμα του
και νομίζω ότι θα μου χρειαστεί η ζεστασία..
Πολλά χρειάζεται κανείς όσο κρατάει τον κόσμο στη γροθιά του
λεφτά, μέσα μεταφοράς, επιβεβαίωση,
μα σαν τελειώνει το παιχνίδι
του φτάνει να ξέρει πως θα 'χει ζεστασιά και δέρμα ν' ακουμπάει..
Μη με ρωτάτε πως το ξέρω,
κρατάω πιστόλι και φλερτάρω με το θάνατο,
δε γίνεται να υποκριθώ πως φοβάμαι
μόνο να τρέξω θέλω,
το χρόνο να σταματήσω,
να παγώσει στη σκηνή
που τινάζω τα μυαλά μου στον αέρα..

Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

Εικόνες ελευθερίας..



Κάποτε είχε ερωτευτεί το θυμόταν καθαρά,
όπως τη μυρωδιά απ' τα κουλουράκια
που έψηνε η μάνα του όταν ήταν παιδί..
Οι μυρωδιές φτιάχνουν ισχυρές αναμνήσεις,
μα εκείνος δε θυμόταν πολλά έτσι κι αλλιώς..
Η μνήμη δεν ασκούσε πάνω του καμιά γοητεία,
καθώς η σχέση του με το παρελθόν ήταν απλά χρονική..
Εμεινε να κοιτάζει τ' αχαμνά του απορημένος
για εκείνες τις στύσεις που είχε κάποτε..
Δε θυμόταν πότε νεκρώθηκε ο ανδρισμός του
ούτε αν η ερωτική πράξη του έφερνε κάποτε ευτυχία..
"Αν κάποτε δεν μπορώ ν' απολαμβάνω τον έρωτα, θα έχω πεθάνει.."
είχε πει σε μια βαρυσήμαντη δήλωση μεταξύ φίλων,
μα τώρα καθόταν εκεί ζωντανός με την απορία της αδιαφορίας του..
Η ερωτική πράξη γίνεται γοητευτική όταν έρχεται να σου επιβεβαιώσει
την ίδια σου την ανάγκη για αποδοχή
μα εκείνος δεν είχε ανάγκη απο τίποτα,
του έφτανε το δωμάτιο και τα τα αποτσίγαρα στο τασάκι,
άλλωστε ο ίδιος είχε απαρνηθεί τη μοιρασιά του κόσμου του
προσπαθώντας να εξασφαλίσει μια ελευθερία
που μόνο εκείνος μπορούσε να ορίσει..
Ώσπου μια μέρα ήταν αργά για να αναθεωρήσει
γιατί η συνήθεια με τον καιρό γίνεται πιο ισχυρή από την επιθυμία
η συνήθεια δε ζητάει ούτε αναρωτιέται
είναι στατική σαν το θάνατο
ενώ η επιθυμία θέλει συμμετοχή και ευθύνη
κι εκείνος βαριόταν τρομέρα να τρέχει κι ακόμα πιο πολύ να προσπαθεί..
Συναντηθήκαμε τυχαία σε κάποιο μέσο μαζική μεταφοράς
και ξέρω πως δε θυμήθηκε αν με ήξερε..
Ευγενικά μου παραχώρησε τη θέση του,
αν και την είχε περισσότερη ανάγκη απο μένα
κι εγω σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης
του χάρισα προκλητικά,ένα ξεδιάντροπο άγγιγμα..

Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010

Η πριγκίπισσα και ο Βάτραχος..


Μια φορά κι έναν καιρό, την εποχή που δεν είχαν εφευρεθεί τα σκάφη αναψυχής και κανένας δεν είχε ανακαλύψει τη θεωρία της σχετικότητας, ζούσε μια πριγκίπισσα μόνη, σ΄ένα πανέμορφο πέτρινο κάστρο. Η αλήθεια είναι πως το όμορφο κάστρο ήταν απλά η εξορία της απ' τον αληθινό κόσμο. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα απ΄την αρχή.
Η πριγκίπισσα μας γεννήθηκε με όλες τις "πριγκιπικές προυποθέσεις" ένας πατέρα βασιλιά και αμύθητα πλούτη, υπηρετικό προσωπικό, ακριβά φορέματα και φυσικά πολλούς περιορισμούς. Διότι το να είσαι πριγκίπισσα δεν είναι "παίξε-γέλασε" προυποθέτει να ακολουθείς ένα σωρό κανόνες, μα κυρίως να μαθαίνεις από μικρή πως κάποτε θα έρθει ένας όμορφος πρίγκιπας πανω σ΄ένα άσπρο άλογο, να σε πάρει και θα ζήσετε εσείς καλά κι όλος ο υπόλοιπος κόσμος καλύτερα.
Όπως και να ΄χει η πριγκίπισσα μας δεν το είχε πολυκαταλάβει αυτό με το άλογο κι όποτε έβλεπε καβαλάρη,νόμιζε πως εκείνος ήταν ο εν' λόγω Πρίγκιψ που είχε έρθει να την "πάρει".
Και η αλήθεια είναι πως την "έπαιρνε", ξέρετε τώρα εσείς, σε διάφορες στάσεις "Στάση Μοναστηράκι", Στάση Πανεπιστήμιο", "Στάση Σύνταγμα" (η σειρά των στάσεων είναι εντελώς τυχαία και παρακαλώ να μην κατηγορηθεί η συγγραφεύς για ελλειπή ενημέρωση σχετικά με τις συγκοινωνίες της Πρωτεύουσας, εξάλλου ο παραλληλισμός είναι απλά συγγραφικός καθώς είμαστε σε εντελώς άλλη εποχή). Όπως λοιπόν προείπα, η πριγκίπισσα μας τους "έπαιρνε" όλους για πρίγκιπες, μια και στη ζωή της δεν είχε γνωρίσει ποτέ κανένα αληθινό πρίγκιπα.
Όμως οι γονείς της, η νόνα της, οι νταντάδες της συχνά τη μάλωναν και της έλεγαν πως μια κανονική πριγκίπισσα, δεν μπερδεύει τον κάθε τυχαίο με τον αληθινό Πρίγκιπα με Π κεφαλαίο. Αυτό πάλι το Π κεφαλαίο, ποτέ δεν το κατάλαβε και ως εκ τούτου συνέχισε τα "καμώματα" της. Ώσπου μια μέρα που "πήρε" για τον πρίγκιπα με Π κεφαλαίο, τον μαύρο σκλάβο ενός ευγενή που ήρθε ως επισκέπτης στο παλάτι, ο πατέρας της εξοργίστηκε και την έστειλε εξορία σ' ένα μακρινό κάστρο στη μέση του πουθενά. Μαζί της έστειλε μονάχα γυναίκες να την υπηρετούν. Επίσης έβαλε φρουρά ευνούχων περιμετρικά στο κάστρο ώστε κανένα αρσενικό να μην μπορεί να πλησιάσει εκτός κι αν ήταν αληθινός πριγκιπας.
Η πριγκίπισσα μας όσο περνούσαν οι μέρες έπεφτε όλο και σε μεγαλύτερη θλίψη, οι μέρες τη περνούσαν βαρετά και οι νύχτες της βασανιστικά. Δοκίμαζε συχνά με διάφορους τρόπους να απαλύνει τη θλίψη της όμως τίποτα, μα τίποτα δεν ήταν σαν τους πριγκιπες της. Τελικά το πήρε απόφαση πως η μόνη λύση ήταν να κάνει υπομονή και να περιμένει τον αληθινό πριγκιπα, αυτόν με το Π το κεφαλαίο κι επειδή δεν είχε και πολλά να κάνει άρχισε να περνάει το χρόνο της στην κοντινή λιμνούλα.
Η λιμνούλα δεν ήταν δα και κανένα τρομερό μέρος αναψυχής, κάτι νούφαρα είχε που επέπλεαν κι ένα σωρό βατράχια που μουρμούριζαν, αλλά όταν νιώθεις μοναξιά ακόμα κι η συντροφιά αυτών των καθόλα αηδιαστικών αμφίβιων μπορεί να γίνει μια μορφή παρηγοριάς.
Με τον καιρό παρατήρησε πως ένα βατράχι ερχόταν και καθόταν δίπλα της και έμοιαζε να προσπαθεί να την πλησιάσει σα να ένιωθε κι εκείνο την ανάγκη να κάνουν παρέα. Κι έτσι, με τον καιρό κι αφού ξεπέρασε την αηδία που ένιωθε για το είδος του, μια όμορφη μέρα το έπιασε στα χέρια της. Το περιεργάστηκε με προσοχή και χάιδεψε το γλιστερό του δέρμα. Τελικά δεν ήταν και τόσο αηδιαστική η υφή του δέρματος του, το έφερε κοντά στο πρόσωπο της και το κοίταξε, και σε μια παρορμητικά απελπισμένη στιγμή που ένιωσε σχεδόν αγάπη, το έφερε κοντά στο στόμα της σα να ήθελε να δοκιμάσει με τα χείλη της την αίσθηση του δέρματος του. Η στιγμή ήταν αφύσικα ερωτική, σαν εκείνες τις ερωτικές φαντασιώσεις που δεν τολμάς να πεις ούτε στον εαυτό σου, όμως ήταν πέρα για πέρα ερωτική και σύντομα τα χείλη της ήρθαν σε επαφή με το υγρό δέρμα του αμφίβιου το οποίο προς μεγάλη της έκπληξη φιλούσε σαν κανονικός άντρας. Όταν άνοιξε πλέον τα μάτια της, διαπίστωσε ότι είχε μπροστά της έναν άντρα με αδαμιαία περιβολή, ένα μικρό στέμμα στο κεφάλι και μια στύση μέχρι το φεγγάρι.
Απ ' τη μια η σεξουαλική στέρηση, απ' την άλλη η κολακευτική κατεύθυνση του "ακατονόμαστου" (ξέρετε τώρα) δεν της άφησαν περιθώρια για συστάσεις και το 'ριξε στις στάσεις (ξέρετε τώρα Μοναστηράκι κλπ.τα έχουμε άλλωστε αναλύσει παραπάνω αυτά).
Τον "έστειλε" τον πρίγκιπα, που εδώ και καιρό μόνο με βατραχίνες συνευρισκόταν και ομολογουμένως δεν του άφησε και πολλά περιθώρια να πανηγυρίσει την επιστροφή του στον κόσμο των ανθρώπων και την απαλλάγή του απ' τα μάγια της ζοφερής μάγισσας που τον είχε καταραστεί να μην ξαναγίνει ανθρωπος αν δεν τον φιλήσει μια αληθινή πριγκίπισσα στο στόμα. Βλέπετε η μάγισσα έβαλε σαν όρο ελευθερίας, αυτό που της φαινόταν εντελώς απίθανο να συμβεί.
Για να μη μακρυγορώ όταν η πριγκίπισσα συνήλθε απ' το ερωτικό παραλήρημα κι ο Βάτραχος-Πρίγκιπας πήρε μερικές ανάσες, είχαν το χρόνο να συστηθούν και να αναλύσουν ο ένας στον άλλο το ρόλο που είχαν παίξει σ' αυτό το παράξενο ερωτικό παιχνίδι.
Η πριγίπισσα ήταν ενθουσιασμένη γιατί ήταν σίγουρη ότι είχε πλέον βρει τον πρίγκιπα με το Π κεφαλαίο (το συμπέρασμα ήταν η αθώα αντιμετώπιση της στην υποδοχή που της είχε επιφυλλάξει ο "ακατονόμαστος")και ο πρίγκιπας να την ευχαριστήσει που του είχε χαρίσει την ελευθερία του. Το βασίλειο του ήταν μακριά και όπως της ανέλυσε η ζωή του άρχοντα τον είχε κουράσει κι επειδή κι εκείνη είχε μπουχτίσει στα "μη" και στα "όχι" αποφάσισαν να φύγουν μακριά και να ζήσουν τον έρωτα τους.
Λένε, πως ο έρωτας τους κράτησε πολλά χρόνια και ποτέ δεν αναζήτησαν τα πλούτη που άφησαν πίσω τους, μα ξέρετε όλα αυτά είναι παραμύθια, καθώς τέτοιοι πρίγκιπες είναι θρυλικές μορφές και οι πριγκίπισσες κάποτε βαρέθηκαν να φιλάνε βατράχους και αυτοί να μένουν βάτραχοι.
΄Ομως εγώ, θα συνεχίσω να φιλάω ξεδιάντροπα βατράχους, γιατί είμαι σίγουρη πως σε κάποια λιμνούλα βρίσκεται ο δικός μου βατραχος με Β κεφαλαίο..

Κυριακή, 11 Απριλίου 2010

Ελπίδες..



Γυναίκα ντυμένη στα μαύρα του πόθου,
σε δρόμους με χαμηλά φώτα,
ψαχνω να βρω τις μυρωδιές του κόσμου που γεννήθηκα..
Τις στιγμές που περπατώ με το βήμα του αιλουροειδούς
μια δύναμη μονάχα κινεί τα μέλη μου,
της παρόρμησης και της οσμής,
γιατί τα πιο έντονα συναισθήματα τα έζησα
στην παραζάλη του πρόσκαιρου
και την αγωνία της απογνωσης,
σα να μου έταξες να μην ξεχάσω ποτέ τη μυρωδιά του αίματος..
Θα θελα να σε συγχωρέσω,
μα δεν μπορώ να ξεχάσω ότι εσύ μου θύμησες,
πως για να υπάρχω στη ζούγκλα τούτης εδώ της πόλης
πρέπει να παίζω με τους όρους της αγριότητας που επιβάλλει το συνάφι σου..
Μα έλα τώρα να αγκαλιαστούμε παίζοντας το παιχνίδι των χαμένων λέξεων
έλα να σταθούμε σιωπηλά στο βωμό του κενού που μας χωρίζει απ' το αληθινό
έχω ακόμα μια ελπίδα μέσα μου πως μια μέρα θα ξυπνήσω καινούρια
και θα 'χω σ' ένα όνειρο ακουμπήσει την ψυχή μου σε χέρια ασφαλή..

Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

`Το δικαίωμα στην ευαισθησία..




Ανυποψίαστοι συνηθίσαμε να μετράμε την αξία μας σε επιτυχίες
και σε ότι αγοράζεται μα δε χαρίζεται..
Κι έτσι μια μέρα απροσδόκητα,
σαν απο ύπνο βαθύ,
ξυπνάμε με την αίσθηση
πως όλα όσα πετάξαμε στα σκουπίδια,
θα μπορέσουμε να τ' αποκτήσουμε ξανά,
με το μόνο συναλλακτικό μέσο που μας έχει απομείνει..
Όταν χάσεις την αξία των συναισθημάτων
περιμένεις να δεις στο σινεμά κάτι συγκινητικό
κι αρπάζοντας την ευκαιρία
να κλάψεις για όλα εκείνα που δεν τολμάς
σαν κοιτάζεσαι στον καθρέπτη,
είναι η στιγμή που περήφανα κατοχυρώνεις
το δικαίωμα σου στη ευαισθησία..
Κι όταν τα φώτα ανάψουν
μετράς με ανακούφιση κόκκινα μάτια στο ημίφως
με την παρηγοριά πως δεν είσαι δα και ο μοναδικός
σε τούτη την ανούσια παράνοια..
Αυτές οι στιγμές μοιάζουν με κάτι μεγάλους έρωτες
που όλα συνωμοτούν προς το απόλυτο και το αληθινό
μα γίνονται στάχτη στη ίδια την τεχνητή τους φλόγα..
Αν είχα Θεό θα τον παρακαλούσα
να κάνει τα μάτια μου να κλαίνε κάθε που με συνθλίβει
η πέτρα της απογοήτευσης
γιατί πιο πολύ απ' τον πόνο με τρομάζει
η πιθανότητα να είμαι εγώ κάποτε εκείνη
που θα μετράει τα κόκκινα μάτια..

Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010

Ήρωες..


Η εικόνα της ηρωίδας με αηδιάζει,
είναι η πιο καλή δικαιολογία να ζητάνε όλοι
και να μη σου γυρίζουνε τίποτα..
Εσύ αντέχεις,
δε βαριέσαι,
πάρε τα εύσημα,
της ίδιας σου της δύναμης
και χώστα στον κώλο σου βαθιά,
μαζί με τα σκατά που σε ταίζουνε..
Οι ήρωες είναι παραδείγματα προς αποφυγή
εικόνες της αγριότητας του κόσμου
που μετουσιώνεται στο όνομα της θυσίας..
Κι όλοι οι ευαίσθητοι και αδύναμοι του κόσμου τούτου,
κοιτάνε με θαυμασμό ανακουφισμένοι
που και σήμερα δε γίνανε ήρωες..
Κάντε μου χώρο μαλάκες στις εξέδρες
θέλω να φύγω απ' την αρένα..
Να ζήσω
την ηδονή του ευαίσθητου θεατή,
του αδύναμου,
που σκύβει αποτροπιασμένος στο διπλανό ώμο,
να θρηνήσει
τη θυσία του ήρωα..

Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010

Πόνος..



Ο πόνος μοιάζει με δωμάτιο νοσοκομείου
άχρωμος κι αποστειρωμένος
μυρίζει εκείνη την απροσδιόριστη μυρωδιά
του κενού,
κι έχει γεύση πικρή και στιφή..
Νοσοκομεία άσπρες μπλούζες και φιγούρες
που μεγαλώνουν στο ημίφως,
κι εσύ να προσπαθείς να συγκρατήσεις τη λογική σου
ζωγραφίζοντας πολύχρωμα λουλούδια στους παγερούς τοίχους..
Ο κόσμος συνεχίζεται καθώς τα φάρμακα κυλάνε στις φλέβες σου
για να σου πάρουνε και την τελευταία ιδέα χρώματος απ' το μυαλό..
Σκοτάδι,
το χρώμα χάνεται μαζί κι παγωνιά..
Ο καιρός θ' αλλάξει κι εσύ θα είσαι αύριο καινούρια
σκοτεινή,
αγαπημένη των άσπρων τοίχων,
χωρίς επιστροφή..
Η επιστροφή θέλει παραδοχή της αδυναμίας σου,
η ανοχή δείχνει εθισμό στη θεραπεία,
Μα εσύ θέλεις να συγκρατηθείς,
να ξεράσεις τα φάρμακα που σε ποτίσανε
για να να βλέπεις τους τοίχους άσπρους,
να χύσεις το δηλητηριασμένο αίμα σου,
να μη βαδίσεις το δρόμο του πόνου,
που δε ζήτησες,
μα σου κληρώσανε όσοι σ' αγάπησαν..

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

Φόβοι..



Με τον καιρό είχε μάθει να στρώνει χαλί στη μοναξιά,
ακριβοπληρωμένο με μάταιους έρωτες..
Να ξεθωριάζει,
εικόνα ταλαιπωρημένη απ' την εγκατάλειψη,
καθώς η δύναμη του καθενός μας
είναι η φροντίδα κάποιου άλλου που μεταγγίζεται
μέσα από ειλικρινή και αβίαστα συναισθήματα..
Να στοχάζεται με κυνισμό,
πως ο μόνος σύντροφος που γνώρισε
είναι ο αντίλαλος της ανάσας της
σα σωπαίνουν οι θόρυβοι της πόλης..
Οι νύχτες μακραίνουν περίεργα
όταν βαραίνουν τους ώμους των λαθών σου οι συνέπειες
και κάποτε σκέφτηκε φευγαλέα πως τα φώτα των πόλεων
εκτός απ' το να ρυπαίνουν το νυχτερινό ουρανό
προσδίδουν μια αίσθηση επισημότητας στο σκοτάδι
που ρουφάει σε εφιάλτες, τους απροετοίμαστους..
Μα εκείνη δεν τα είχε ανάγκη
είχε μάθει να ξυπνά νικητής των άσχημων ονείρων..
Η επιβίωση τη δίδαξε,
πως υπάρχει μόνο ένας δρόμος να διαβαίνει
όχι της δύναμης μα της ανάγκης
που κάνει τον άνθρωπο πέτρινο
και την ανεμελιά πολυτέλεια..
Κι οι φίλοι,
πως η αγάπη δεν μετριέται με καμιά μονάδα μέτρησης..
Κι εκείνη η αβεβαιότητα για το μέλλον της φώναζε
πως το πέρασμα απο τη ζωή έχει χρονικό όριο,
κι μόνη σιγουριά που έχουμε είναι
πως η αξία του αύριο,
έχει ένα και μοναδικό μέτρο
το ίδιο το σήμερα..

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010

Κρύο..



Ο Χειμώνας σε βρήκε απροετοίμαστη,
με 'κείνο το αραχνούφαντο
που είχες βάλει για να του αρέσεις..
Μόνη και παγωμένη ψάχνεις να ζεστάνεις
το δέρμα σου που πονάει
κι ανάβεις ψεύτικες φωτιές στο μυαλό σου
για να ξεχάσεις
πως τρέμουνε τα χείλη και τα μέλη σου
που κάποτε από πόθο ριγούσανε..
Δεν είν' ο χρόνος χορηγός της απώλειας,
ούτε η εποχή,
είσαι εσύ η ίδια,
που αφημένη και παρατημένη μαζί,
ψάχνεις τη μαγική συνταγή να διώξεις
το χιονιά..
Είναι που ο άνθρωπος ξεχνάει την παγωνιά
σα βρεθεί μπροστά σ' αναμένη φωτιά
κι αλλάζει τα ρούχα του.
σάμπως δε θα ξανάρθει χειμώνας..
Μα πιο πολύ,
γι αυτή την επιολαιότητα σου,
φταίει εκείνη η ελπίδα του μυαλού
πως ίσως για φέτος να είναι μόνο καλοκαίρι..

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2010



Του άρεσε να σβήνει τη δίψα του για ζωή
στην κάψα που αφήνει η αιθυλική αλκοόλη στο λαιμό..
Τον έβρισκες συχνά σε κακόφημα μπαρ να απολαμβάνει
τη μαγεία στην πεπειραμένη ματιά της γκαρσόνας
που κοίταζε με νόημα την παρακμή γύρω της
διεκδικώντας με υπέρμετρο επαγγελματισμό το επόμενο της ποτό..
Μα το δικό του ταξίδι δεν είχε να κάνει με κείνο τον κόσμο έλεγε,
στους δρόμους της χαράς του φύτευε λουλούδια
κι εξυμνούσε τα πάθη του
όπως κάνει ο φονιάς κατα συρροή καθώς βελτιώνει την τεχνική του..
Ο πόνος γίνεται πιο ανεκτός
σα σε πονάει το συκώτι σου πιο πολύ απ' την καρδιά σου..
Κι ο κόσμος πιο όμορφος σαν είναι η σκέψη σου απαλλαγμένη
από αλήθειες που βαραίνουν τους ώμους..
Και τούτο το κορμί που σου δόθηκε,
ολοδικό σου να βγάλεις πάνω του το μίσος
που δεν έχεις λόγο να δείξεις σε κανένα άλλο ον..
"Μα τί να ξέρετε εσείς αχρείοι εραστές της συμβατικότητας
από τον κόσμο το δικό μου τον ονειρικό
που κάθε που νυχτώνει πλάθω με τίμημα τα σωθικά μου..
Θέλει κουράγιο να είσαι νηφάλιος
και τύχη σαν παίζεις κρυφτό με τον πόνο
μα ακόμα περισσότερο ανδρεία
για να σκοτώνεις όσα αγαπάς
απ΄την αδυναμία σου να τα χαιδέψεις.."