Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

Αλήθειες και ψέματα..



Χωρισμένοι στη μέση,
γεμάτοι και άδειοι ταυτόχρονα
κινούμαστε ανάμεσα σε λιμάνια, αεροδρόμια και εθνικές οδούς
σάμπως εκείνα που ψάχνουμε είναι θησαυροί κρυμμένοι,
κι εμείς με μόνο έπαθλο την ίδια μας την ελπίδα,
ταγμένοι κυνηγοί τους..
Κι εκείνος ο σταθμός απέναντι να μου θυμίζει πόσο εφήμερη
είναι η παραμονή μου στο μισό μου κόσμο..
Νομίζω θα φύγω απ' αυτή τη ζωή με την ίδια απορία
για την αλήθεια και το ψέμα
γιατί η αλήθεια μου μπορεί να είναι το δικό σου ψέμα
κι άλλοτε ένα ψέμα να γίνει ελπίδα για τον καθένα μας..
Ειλικρινά δεν ξέρω αν θ' άλλαζα την ελπίδα μου
με χίλιες αλήθειες σκληρές και κοφτερές σαν μαχαίρια..
Κάθε που ζω το παραμύθι μου επιτρέπω στον εαυτό μου
να γίνεται παιδί στον κόσμο των μεγάλων
κι έφηβος ασυμβίβαστος στο δίκαιο των ισχυρών..
Είναι αυτό που κάνει τον έρωτα,
από είδος εμπορεύσιμο,
σε κήπο συναισθημάτων
κι εμένα ερωμένη που ζητάει ικετευτικά
να γίνει το παραμύθι της
και δικό σου..

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

Βιαστικά φιλιά..


Είναι εκείνη η στιγμή,
που αποχαιρετώ τα μάτια σας τα λαμπερά,
που με κόβει μαχαίρι..
Και που το βράδυ της ανάστασης αλλού θα είμαι, κι αλλού εσείς..
Κι ο χρόνος που τρέχει
κι κούραση που με παραμορφώνει
κι όλα εκείνα που εσείς δεν καταλαβαίνεται
και που δεν ξέρω πια αν η αγάπη που σας έχω βρίσκει λόγια να ειπωθεί
μέσα στην ταχύτητα που ρέει ο χρόνος..
Κι είναι που νιώθω λίγη σε κάθε νούμερο παπουτσιού σας που αλλάζει,
και σε κάθε κουβέντα που μου φωνάζει πόσα δεν πρόλαβα,
και πόσα ακόμα δε θα προλάβω..
Κι αν μπορούσα το ελάχιστο πολύ να κάνω
κι είχα λίγη ξεκούραση να νιώσω ξεγνοιασιά
κι εκείνο το παιδί που έχασα μπορούσα κάπου να ξεθάψω
ίσως τότε να μην πονούσα κάθε που σας φιλάω βιαστικά..

Κυριακή, 5 Απριλίου 2009

Ελευθερία και λοιπά δαιμόνια


Δεν έχει νόημα να κυνηγάς τ' άπιαστο
η αγάπη είναι δώρο
και σα δώρο πρέπει να δίνεται δωρεάν,
γιατί σαν το πληρώσεις δε λογίζεται πια δώρο,
μα εμπορική συναλλαγή..
Κι αν με ρωτήσει κανείς θα πω,
πως τυχεροί είναι εκείνοι
που ξυπνούν μετά απο χρόνια δίπλα στο ίδιο οικείο σώμα
χωρίς να βαρυγκομούν για 'κεινα που έδωσαν
μα κυρίως χωρίς να χρειάζεται να ζυγιάσουν εκείνα που πήραν
αναγνωρίζοντας πως καθετί που πεθαίνει
γίνεται τροφή για να γεννηθεί κάτι άλλο..
Εμείς οι υπόλοιποι,
μέλλει να μείνουμε κυνηγοί της ελευθερίας,
συλλέκτες στιγμών,
κι αιώνιοι οπαδοί του ανικανοποίητου,
που στερημένοι απ' την ικανότητα
ν' αναγνωρίζουμε την αξία της προσφοράς,
θα περιφρονούμε κομπάζοντας εκείνο το τσαμπί με τα σταφύλια
που ποτέ δεν έφτασε το μπόι μας για να τα γευτούμε..