Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

Πρόκληση..



Στην πραγματικότητα δε θυμόταν και πολλά απ' την προηγούμενη της ζωή,
κάθε φορά που ξαναγεννιόταν,
η μνήμη της αποθήκευε τις εμπειρίες του παρελθόντος
σα σήματα κινδύνου στο λογισμικό του μυαλού της
και τις χρησιμοποιούσε μονάχα προειδοποιητικά ανάλογα με τις ανάγκες..
Αν ένα σήμα κινδύνου μπορεί να λογιστεί ως παράγοντας ωριμότητας,
θα μπορούσε κανείς να πει,
πως η μετάβαση της απ' τη μια ζωή στην επόμενη την είχε ωφελήσει με κάποιο τρόπο..
Κανείς δεν ξέρει ποιός αδιευκρίνιστος ψυχισμός
την οδηγούσε να μεταλλάσεται κάθε φορά σε κάτι διαφορετικό..
Τη ξαναείδα με αυστηρό ταγέρ και χαμηλά παπούτσια..
Μέσα απ' το σακάκι φορούσε άσπρο πουκάμισο και γυαλιά δασκαλίστικα..
Είχε τα μαλλιά πιασμένα για να συμπληρώνουν την αρτηριοσκληρωτική εικόνα της γκόμενας που δε γουστάρει πολλά πολλά στο κρεβάτι..
Έμεινα να στέκομαι να την κοιτάζω
με τη σιγουριά του ανθρώπου που ξέρει τι ακριβώς
έκρυβε κάτω απ' το απρόσιτο ταγεράκι..
Δεν πρέπει να με γνώρισε
όμως όταν τα βλέματα μας συναντήθηκαν,
είδα τη λαγνεία που τόσο πολύ ήθελε να κρύψει..
Ποτέ δε θα μάθω αν ήταν κάτι που έβλεπα μόνάχα εγώ
ή μπορούσαν να το δουν όλοι οι περαστικοί
που έτυχε να συναντήσουν το βλέμμα τους μαζί της..
Απομακρύνθηκε κουνώντας προκλητικά τον κώλο της
για όση ώρα μπορούσα να τη δω..
Θύμωσα με τον εαυτό μου,
που ήμουνα η αιτία των χαμηλών παπουτσιών και των αυστηρών γυαλιών..
Τη θυμήθηκα με γόβες στιλέτο και διάφανα εσώρουχα
κι αναρωτήθηκα αν θα μπορούσα ποτέ
να την απαλλάξω απ' το βάρος της ίδιας μου της απόρριψης..

1 σχόλιο:

gregory είπε...

η μοδα ,το σωμα.η συνηθεια,ο χρονος..
ολα αλαξουν....ΤΟ ΑΠΟΚΡΥΦΟΜΑΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΗ ΠΟΤΕ..