Πέμπτη, 3 Απριλίου 2008

Ο εραστής της θάλασσας..


Αν ήταν να μιλήσω για κείνον,
θα μιλούσα με παφλασμούς κυμμάτων,
με τις φωνές των γλάρων,
και κείνο το σύρσιμο που κάνουν τα βότσαλα κάθε που τα χαϊδεύει το κύμα..
Να είναι που αγκαλιά του μοιάζει με δροσιά κάθε που ζεσταίνει,
που η φωνή του μου δίνει την ίδια γαλήνη με το γαλάζιο,
που η ζωή κοντά του μοιάζει με τον ήλιο που γέρνει το σούρουπο στην αγκαλιά της..
Κι εγώ γυναίκα σαν και κείνη γευόμαι τους χυμούς του
κάθε που τιθασευει το πάθος μου για 'κείνον..
Μα τη ζηλεύω κρυφά κι άδολα κι όλο σκέφτομαι πως,
θα 'θελα να 'μουνα εκείνη,
για να ξέρω πως θα μ'αγαπάει παντοτινά,
για να με τιθασεύει κάθε που γίνομαι ορμητική,
για να με γυρεύει σε κάθε του φυγή..
μα είμαι μόνο γυναίκα και θάλασσα δε μπορώ να γίνω
μόνο στεριά και λιμάνι που τον περιμένει
να γυρίσει από την αγκαλιά της..

4 σχόλια:

tripokarydos είπε...

Ακουω τους παφλασμους των κυμματων,η βουτια του ανθρωπου προς το θείο!!!

ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ είπε...

Για ένα καλησπέρα πέρασα...
γράφεις όμορφα...
τα λέμε...

Αλητισσα είπε...

Καλως ορίσατε Τρυποκάρυδε και Περίπλου..

Spitogata είπε...

Τυχερός ο εραστής...
και εσύ γεννημένη γυναίκα- θάλασσα!

Μας έλειψες!